Plz do abide to our Terms & Condition:

    • Do not paste URL Links directly in any content instead post them as Hyperlink inside a text.
       
    • To post a Link directly use instead Bookmark.
       
    • If we find anyone posting beyond the warning we will immediately terminate your account without any warning. 

தமிழ் முனிவர்

Basic Info

Sex: Male
Birthday: 1987-01-27
Language: Tamil
Relationship Status: In an open Relationship
Interested In: Women

Personal Contact

Location: Chennai

Pages

    More pages
    No bookmarks

    Wall

      This wall is empty

      • I come from a land
        ----------------------------

        I come from a land where a woman poet mediated war between kings,
        walking the lands unarmed.
        Where she held all her wisdom the size of the sand in her hand,
        and proclaimed that the unlearned was the size of the world.

        I come from a land that sailed the seas,
        where people claimed every town as their own wherever in the world,
        and everyone was kin,
        I come from a land where its people knew no inhibitions or boundaries,
        and the faraway lands spoke their tongue.

        I come from a land where a king rode by
        and seeing a trailing jasmine creeper,
        gifted it his chariot for support and walked home.
        I come from a land where war poetry fused with love poetry,
        and kings were humbled by temples they built that reached the skies,
        and poets and arts transcended war and victory and kings bowed to them.

        I come from a land where a temple was built for empty space,
        and the secret of ‘no deity’ offered esoteric humour at its highest.
        I come from a land where poetry fused into the terrain of the land,
        and speaks of its flora and fauna and each land speaks its longing.

        I come from a land where wisdom is held in 2 lines,
        a mere seven-word Haiku that covers the world, composed by a weaver.

        I come from a land where temples have a thousand pillars,
        and towers that reach the sky,
        where kings expanded their empire to bring rivers home.

        I come from a land where a woman fought for justice,
        and burnt an entire town down through the power of her anger,
        where the scepter was held as the ultimate measure of justice,
        and kings died in shame for failing its people.

        I come from a land,
        where war wounds were earned on the chest fighting head on,
        and to turn one’s back was cowardice.

        I come from a land that praised its farmers, loved its cattle,
        praised the grain and played with the sun.
        I come from a land where a woman sang her love poetry for the gods,
        and male gods danced the song of creation.

        I come from a land where a poet dreamed of women
        walking alone in the dead of the night safe.

        Where are the voices of my land,
        why are they getting feebler and feebler?
        Where are the voices of my land,
        that the earth speaks of them no more?
        Where are the voices of my land,
        from across the seas and across the mountains?

        I come from a land, that is losing its stories.
        I come from a land that is forgetting its words.
        I come from a land that built its uniqueness in its very name,
        having a inimitable syllable in the middle of its name,
        A name unlike any other. A land unlike any other.
        What do you know of my land?
        What do you know of its stories?
        What do you know that you ask me to forget them all?

        Let me whisper the story of my land again unto your ears.
        A land called Tamil Nadu.

        Long, long ago, there was a land.
        A land where a woman poet mediated war between kings,
        walking the lands unarmed.
        Where she held all her wisdom the size of the sand in her hand,
        and proclaimed that the unlearned was the size of the world.
        I come from a land that sailed the seas,
        where people claimed every town as their own wherever in the world,
        and everyone was kin…

        #LoveforTamil #AncientCultures #Vanishinghistory

      • பெண்ணே தானாக குலாப்ஜானை (அதாங்க ஆண்குறியை பெண்கள் அழைக்கும் விதத்தில் இதுவும் ஒன்னுன்னு வெச்சிக்கோங்களேன்) டேஸ்ட் பண்ண வைக்க வேண்டும். அதுதானே ஆணுக்கழகு, ஆண்மைக்கழகு! அதை விட்டுவிட்டு வலுக்கட்டாயமாக ஆண்குறியை பெண்ணோட வாய்க்குள் திணித்தால் அவளுக்கு குமட்டலும் வரும் வாந்தியும் வரத்தானே செய்யும்

        (மசக்கை வாந்திய சொல்லலே, ஒரிஜினல் வாந்தி…) அதற்கு என்ன வழின்னு கேட்கறீங்களா…? இதோ ஆணானவன் பெண்குறியை சுவைக்கும்போது பெண் அந்த இன்பத்தை தாங்கமுடியாமல் தவிப்பாள். அவளையறியாமலேயே அவளது உதடுகள், ‘…எனக்கு…. எனக்கு..’ என்று முனகினால் ஆண்களுக்கு வெற்றிதான்.

        ”எனக்கு… எனக்கு…” என்று அவள் முனகுவது எதுவாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறீங்க? ஆண்குறியைத்தான்! அப்போது கொடுத்துப்பாருங்கள் பெண்ணுக்கு உங்கள் ஆண்குறியை…! உங்களை அதிர வைத்துவிடுவார்கள். அதுக்கப்புறம் உங்க பாடு திண்டாட்டம்தான். உங்கள் நாவின் சுழற்சியால் அத்தனை நரம்புகளும் தூண்டப்பட்டு அவளுக்குள் காமம் கொதித்துக்கொண்டிருக்கும்போது

         அவளுக்கு தன் புருஷன் தன்னுடைய அந்தரங்க தேன்கூட்டை சுவைத்ததுபோல் தானும் புருஷனின் குறியை சுவைக்க வேண்டும் எனும் எண்ணம் தானகவே ஊற்றெடுக்கும். அதை உருவாக்க வேண்டிய சூட்சுமம் உங்கள் நாவிலும் வாயிலும் தான் இருக்கிறது. எவ்வளவுக்கெவ்வளவு ஒரு ஆண் பெண் குறியை ஆசையோடும், வெறியோடும் நக்குகிறானோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு பெண்ணுக்கும் ஆண்குறியை டேஸ்ட் பண்ணிப்பார்க்கணும்னு தானாகவே தோனும். சாதாரணமாகவே வாழைப்பழம்னு சொன்னாலே பொம்பளைங்களுக்கு ஒரு கிக்கு இருக்குறச்சே அதை நேரில் பார்க்கும்போது வெறுப்பார்களா என்ன?! அவர்களை கனிய வைப்பதில்தானே ஆண்மையின் கம்பீரமே இருக்கிறது!

         ஒரு தடவெ உங்க வாழைப்பழத்தெ கொடுதுப்பாருங்க! அதுக்கப்புறம் நீங்க கடைய்லே போய் வாழைப்பழம் வாங்கணும்குற அவசியமே இருக்காது. இதோ கீழே இருக்குற படத்தெ பார்த்தாலே புரியுமே! மிக முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்: ஆணானாலும் பெண்ணானாலும் தங்களது அந்தரங்க இன்பக்குறியை சுத்தமாக வைத்திருக்க வேண்டியது மிக மிக அவசியம். சுத்தமாக வைத்திருந்தாலே சொர்க்கம். இல்லையேல் நரகம் தான்.

      • புறநானூறு, 312. (காளைக்குக் கடனே!)
        பாடியவர்: பொன்முடியார்.
        பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
        திணை: வாகை.
        துறை: மூதின் முல்லை.
        ===========================================

        ஈன்று புறந்தருதல் என்தலைக் கடனே;
        சான்றோன் ஆக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே;
        வேல்வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லற்குக் கடனே;
        நன்னடை நல்கல் வேந்தற்குக் கடனே;
        ஒளிறுவாள் அருஞ்சமம் முருக்கிக்
        களிறுஎறிந்து பெயர்தல் காளைக்குக் கடனே

        அருஞ்சொற்பொருள்:-

        புறந்தருதல் = பாதுகாத்தல்
        கடன் = கடமை
        தலை = இடம், முதன்மை
        சான்றோன் = அறிஞன், வீரன்
        வடித்தல் = உருவாக்கல்
        நன்மை = மிகுதி
        நடை = செல்வம், ஒழுக்கம், நடத்தை
        நல்கல் = அளித்தல்
        ஒளிறுதல் = விளங்குதல்
        சமம் = போர்
        முருக்குதல் = அழித்தல், முறித்தல்
        எறிதல் = வெல்லுதல்
        பெயர்தல் = மீளல்

        இதன் பொருள்:-

        மகனைப் பெற்று வளர்த்துப் பாதுகாத்தல் என் (தாயின்) தலையாய கடமை. அவனை நற்பண்புகள் நிறையப் பெற்றவனாக்குதல் அவன் தந்தையின் கடமை. அவனுக்குத் தேவையான வேலை (படைக் கருவிகளை) உருவாக்கிக் கொடுத்தல் கொல்லரின் கடமை. அவனுக்கு நல்லொழுக்கத்தைக் கற்பிப்பது அரசனின் கடமை. ஒளியுடன் விளங்கும் வாளைக் கையில் ஏந்திப் போர்க்களத்தில் பகைவரின் யானைகளைக் கொன்று வெற்றியுடன் மீள்வது அம்மகனின் கடமை.

        பாடலின் பின்னணி:-

        இப்பாடலில், பொன்முடியார் ஒரு ஆண்மகனின் கடமையையும், அவனுடைய தாய், தந்தை, கொல்லர், அரசன் ஆகியோரின் கடமைகளையும் குறிப்பிடுகிறார்.

        சிறப்புக் குறிப்பு:-

        ’சான்றோன்’ என்ற சொல்லுக்கு ‘வீரன்’ என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். ஆகவே, தன் மகனை வீரனாக்குவது தந்தையின் கடமை என்றும் பொன்முடியார் கூறுவதுபோல் தோன்றுகிறது. அவனுக்கு வேல் வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லரின் கடமை. போருக்குச் சென்று பகைவர்களின் யானைகளைக் கொன்று வெற்றியுடன் திரும்பி வருதல் அவ்விளைஞனின் கடமையாகும். ‘நடை’ என்ற சொல்லுக்கு ‘செல்வம்’ என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். ஆகவே, யானைகளைக் கொன்ற இளைஞனுக்குப் பரிசாகச் செல்வம் அளிப்பது வேந்தனின் கடமை என்றும் பொருள் கூறலாம். ‘நன்னடை’ என்பதின் பாடபேதமாக “தண்ணடை” என்று சிலநூல்களில் காணப்படுகிறது. ‘தண்ணடை’ என்பதற்கு ‘மருத நிலத்து ஊர்’ என்று பொருள். சிறப்பாகப் போர் புரிந்த வீரர்களுக்கு அரசர்கள் ’தண்ணடை’ அளித்ததாக பாடல் 297-இல் காணலாம்.

      • புறநானூறு, 311. (சால்பு உடையோனே!)
        பாடியவர்: ஔவையார்.
        பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
        திணை: தும்பை.
        துறை: பாண்பாட்டு.
        ===========================================

        களர்ப்படு கூவல் தோண்டி நாளும்
        புலைத்தி கழீஇய தூவெள் அறுவை
        தாதுஎரு மறுகின் மாசுண இருந்து
        பலர்குறை செய்த மலர்தார் அண்ணற்கு
        ஒருவரும் இல்லை மாதோ செருவத்துச்
        சிறப்புடைச் செங்கண் புகைய வோர்
        தோல்கொண்டு மறைக்கும் சால்புடை யோனே

        அருஞ்சொற்பொருள்:-

        களர் = களர்நிலம்
        கூவல் = கிணறு, கேணி
        புலைத்தி = வண்ணாத்தி
        கழீஇய = வெளுத்த
        தூ = தூய்மை
        அறுவை = ஆடை
        மறுகு = தெரு
        மாசுண = மாசு+உண = அழுக்குப் பற்ற
        குறை = இன்றியமையாப் பொருள்
        தார் = மாலை
        மாது, ஓ – அசைச் சொற்கள்
        செரு = போர்
        தோல் = கேடகம்
        சால்பு = நிறைவு

        இதன் பொருள்:-

        களர்நிலத்தில் உள்ள கிணற்றைத் தோண்டி, நாள்தோறும் வண்ணாத்தி துவைத்து வெளுத்த தூய ஆடை பூக்களின் தாதுக்கள் நிறைந்த தெருவில் எழும் அழுக்குப் படிய இருந்து, பலர்க்கும் இன்றியமையாத செயல்களைச் செய்து உதவிய, மலர்மாலை அணிந்த தலைவனுக்குத் துணையாகப் போர்க்களத்தில் ஒருவரும் இல்லை. அவன் தன்னுடைய சிறப்பு மிகுந்த கண்கள் சிவந்து புகையெழ நோக்கி, ஒரு கேடகத்தைக் கொண்டே பகைவர் எறியும் படைக்கருவிகளைத் தடுக்கும் வலிமை நிறைந்தவனாக உள்ளான்.

        பாடலின் பின்னணி:-

        பலர்க்கும் பலவகையிலும் உதவியாக இருந்த வீரன் ஒருவன் பகைவர்கள் எறிந்த படைகள் அனைத்தையும் தன் ஒரு கேடகத்தையே கொண்டு தடுத்து வென்றான். அவன் போர் புரியும் ஆற்றலைக் கண்டு பெருமகிழ்ச்சி அடைந்த ஒளவையார் இப்பாடலில் அவனைப் புகழ்கிறார்.

        சிறப்புக் குறிப்பு:-

        போரில் இறந்த வீரர்க்குப் பாணர் சாப்பண் பாடித் தம் கடன் கழித்தலைப் பற்றிக் கூறும் பாடல்கள் பாண்பாட்டு என்னும் துறையில் அடங்கும். இப்பாடலில் கூறப்படும் வீரன் இறந்ததாகத் தெரியவில்லை. ஆகவே, இப்பாடல் பாண்பாட்டு என்னும் துறையைச் சார்ந்ததா என்பது ஆய்வுக்கு உரியது.

      • புறநானூறு, 310. (உரவோர் மகனே!)
        பாடியவர்: பொன்முடியார்.
        பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
        திணை: தும்பை.
        துறை: நூழிலாட்டு.
        ===========================================

        பால்கொண்டு மடுப்பவும் உண்ணான் ஆகலின்
        செறாஅது ஓச்சிய சிறுகோல் அஞ்சியொடு
        உயவொடு வருந்தும் மனனே! இனியே
        புகர்நிறங் கொண்ட களிறட்டு ஆனான்,
        முன்நாள் வீழ்ந்த உரவோர் மகனே;
        உன்னிலன் என்னும் புண்ஒன்று அம்பு
        மான்உளை அன்ன குடுமித்
        தோல்மிசைக் கிடந்த புல்அண லோனே

        அருஞ்சொற்பொருள்:-

        மடுத்தல் = ஊட்டல்
        செறுதல் = சினத்தல்
        ஓச்சுதல் = ஓங்குதல்
        அஞ்சி = அஞ்சியவன்
        உயவு = கவலை
        மனனே = மனமே
        புகர் = புள்ளி
        நிறம் = தோல்
        ஆனான் = அமையான்
        உன்னிலென் = அறியேன், நினையேன்
        மான் = குதிரை
        உளை = பிடரிமயிர்
        தோல் = கேடகம்
        அணல் = தாடி

        இதன் பொருள்:-

        இளையோனாக இருந்தபொழுது பாலை ஊட்டினால் இவன் உண்ணமாட்டன். அதனால், சினம் கொள்ளாமல் சினம் கொண்டதுபோல் நடித்து ஓங்கிய சிறுகோலுக்கு அஞ்சிப் பால் உண்டவன் பொருட்டு வருந்தும் மனமே! இவன் முன்னாள் போரில் இறந்த வீரனின் மகன் என்பதற்கேற்ப, புள்ளிகள் பொருந்திய நெற்றியையுடைய யானைகளைக் கொன்றும் அவ்வளவில் நில்லாதவனாக, மார்பில் புண்படுத்தி ஊன்றி நிற்கும் அம்பைச் சுட்டிக் காட்டியபொழுது, ‘அதை நான் அறியேன்’ என்று கூறினான். அவன் இப்பொழுது குதிரையின் பிடரிமயிர் போன்ற குடுமியுடன், குறுந்தாடியுடன் கேடயத்தின்மேல் விழுந்து கிடக்கிறான்.

        பாடலின் பின்னணி:-

        இரு வேந்தர்களிடையே போர் மூண்டது. அப்போரில், முன்னாள் கடுமையாகப் போர்புரிந்து இறந்த வீரன் ஒருவனுடய மகன் பகைவர்களின் யானைகள் பலவற்றைக் கொன்றான். அப்போது, பகைவர் எறிந்த அம்பு ஒன்று அவன் மார்பில் பாய்ந்து தங்கியது. ஆனால், அவன் அதைப் பொருட்படுத்தாது போரைத் தொடர்ந்து நடத்தி இறந்தான். அதைக் கண்ட அவன் தாய், அவன் சிறுவனாக இருந்த போது பால் குடிக்க மறுத்ததையும் அதற்காக அவள் ஒரு கோலை எடுத்து அவனை வெருட்டியதற்கு அவன் அஞ்சியதையும் இப்போது நெஞ்சில் அம்பு தைத்தாலும் அஞ்சாமல் போர் புரிந்ததையும் எண்ணிப் பார்த்து வியப்பதை பொன்முடியார் இப்பாடலில் கூறுகிறார்.

      • புறநானூறு, 309. (என்னைகண் அதுவே!)
        பாடியவர்: மதுரை இளங்கண்ணிக் கோசிகனார்.
        பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
        திணை: தும்பை.
        துறை: நூழிலாட்டு.
        ===========================================

        இரும்புமுகம் சிதைய நூறி ஒன்னார்
        இருஞ்சமம் கடத்தல் ஏனோர்க்கும் எளிதே;
        நல்அரா உறையும் புற்றம் போலவும்
        கொல்ஏறு திரிதரு மன்றம் போலவும்
        மாற்றருந் துப்பின் மாற்றோர் பாசறை
        உளன்என வெரூஉம் ஓர்ஒளி
        வலன்உயர் நெடுவேல் என்னைகண் ணதுவே

        அருஞ்சொற்பொருள்:-

        இரும்பு = படைக்கலம்
        முகம் = நுனி
        நூறி = அழித்து
        ஒன்னார் = பகைவர்
        இரு = பெரிய
        சமம் = போர்
        கடத்தல் = வெல்லுதல்
        ஏனோர் = மற்றவர்
        அரா = பாம்பு
        மாற்று = ஒழிக்கை
        மாற்றுதல் = அழித்தல்
        துப்பு = வலிமை
        மாற்றார் = பகைவர்
        வெருஉ = வெருவு = அச்சம்
        ஓர் = ஒப்பற்ற
        ஒளி = புகழ்
        வலன் = வெற்றி
        என்னை = என்+ஐ = என் தலைவன்
        கண் = இடம்

        இதன் பொருள்:-

        இரும்பாலாகிய வேல், வாள் முதலிய படைக்கருவிகளின் நுனி மழுங்கி, ஒடியுமாறு பகைவரைக் கொன்று அவர்களைப் போரில் வெல்லுதல் எல்லா வீரர்களுக்கும் எளிதாகும். நல்லபாம்பு வாழும் புற்றுப் போலவும், கண்டாரைக் கொல்லும் காளை திரியும் பொதுவிடம் போலவும், வெல்லுதற்கு அரிய வலிமையுடைய பகைவர், இவன் பாசறையில் உள்ளான் எனக் கேட்டு நெஞ்சம் நடுங்கும்படியான சிறந்த புகழ், வெற்றி மிக்க நெடிய வேலினையுடைய நம் தலைவனிடம் மட்டுமே உள்ளது.

        பாடலின் பின்னணி:-

        ஒருவீரன் போரில் பகைவர் பலரையும், களிறுகள் பலவற்றையும் கொன்று குவிப்பது ஒரு அரிய செயல் அன்று. அது வீரர் பலருக்கும் பொதுவான செயலே. தன் பெயரைக் கேட்டவுடன் பகைவர்கள் உள்ளத்தில் அச்சத்தை உண்டாக்குபவன்தான் சிறந்த வீரன் என்ற கருத்தைப் புலவர் கோசிகனார் இப்பாடலில் கூறுகிறார்.

        சிறப்புக் குறிப்பு:-

        இரும்பு என்றது ஆகுபெயராகி, இரும்பால் செய்யப்பட்ட வேல், வாள் முதலிய படைக்கருவிகளைக் குறிக்கின்றது.

      • புறநானூறு, 308. (நாணின மடப்பிடி!)
        பாடியவர்: கோவூர் கிழார்.
        பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
        திணை: வாகை.
        துறை: மூதின் முல்லை.
        ===========================================

        பொன்வார்ந் தன்ன புரியடங்கு நரம்பின்
        மின்நேர் பச்சை மிஞிற்றுக்குரற் சீறியாழ்
        நன்மை நிறைந்த நயவரு பாண!
        சீறூர் மன்னன் சிறியிலை எஃகம்
        வேந்துஊர் யானை ஏந்துமுகத் ததுவே

        வேந்துஉடன்று எறிந்த வேலே என்னை
        சாந்தார் அகலம் உளம்கழிந் தன்றே;
        உளங்கழி சுடர்ப்படை ஏந்திநம் பெருவிறல்
        ஓச்சினன் துரந்த காலை மற்றவன்
        புன்தலை மடப்பிடி நாணக்
        குஞ்சரம் எல்லாம் புறக்கொடுத் தனவே

        அருஞ்சொற்பொருள்:-

        வார்த்தல் = ஊற்றுதல்
        புரி = முறுக்கு
        பச்சை = தோல்
        மிஞிறு = வண்டு
        குரல் = ஓசை
        சீறீயாழ் = சிறிய யாழ்
        நயவரு = விரும்பத்தக்க
        எஃகம் = வேல், வாள் முதலிய படைக் கருவிகள்
        சாந்து = சந்தனம்
        தார் = மாலை
        அகலம் = மார்பு
        விறல் = வலிமை
        ஓச்சுதல் = எறிதல்
        துரத்தல் = எய்தல்
        காலை = பொழுது
        புன்தலை = சிறிய தலை
        மடம் = இளமை
        பிடி = பெண்யானை
        குஞ்சரம் = யானை

        இதன் பொருள்:-

        பொன்வார்ந் தன்ன=====> ஏந்துமுகத் ததுவே

        பொன்னால் செய்த கம்பிகளைப்போல் முறுக்கமைந்த நரம்புகளையும் மின்னலைப் போன்ற தோலையும், வண்டிசை போன்ற இசையையுமுடைய சிறிய யாழை இசைத்து, கேட்பவர்களின் நெஞ்சில் விருப்பத்தை எழுப்பும் புலமை நிறைந்த பாணனே! சிற்றூர் மன்னனின் சிறிய இலைகளையுடைய வேல், பெருவேந்தன் ஊர்ந்துவந்த யானையின் உயர்ந்த நெற்றியில் பாய்ந்து தங்கியது.

        வேந்துஉடன்று=====> புறக்கொடுத் தனவே

        பெருவேந்தன் சினத்துடன் எறிந்த வேல் என் கணவனுடைய சந்தனம் பூசிய, மாலைகள் அணிந்த மார்பை ஊடுருவியது. மார்பிலே பதிந்த ஒளியுடன் கூடிய விளங்கும் வேலைப் பிடுங்கிக் கையில் ஏந்தி மிக்க வலிமையுடைய நம் தலைவன் எறிந்தான். அதைக் கண்ட சிறிய தலையையுடைய இளம் பெண்யானைகள் நாணுமாறு பகைவனாகிய பெருவேந்தனின் களிறுகளெல்லாம் புறங்கொடுத்து ஓடின.

        பாடலின் பின்னணி:-

        ஒருகால் ஒருசிற்றூர் மன்னனுக்கும் பெருவேந்தனுக்கும் இடையே போர் மூண்டது. அப்போரில், சிற்றூர் மன்னன் மிகவும் வீரத்தோடு போர் புரிந்ததைப் புலவர் கோவூர் கிழார், சிற்றூர் வீரனின் மனைவியின் கூற்றாக இப்பாடலை இயற்றியுள்ளார்.

      • புறநானூறு, 307. (யாண்டுளன் கொல்லோ!)
        பாடியவர்: தெரியவில்லை.
        பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
        திணை: தும்பை.
        துறை: களிற்றுடனிலை. தன்னால் கொல்லப்பட்ட யானையோடு ஒருவீரன் தானும் வீழ்ந்து மடிதலைக் கூறுதல்.
        ===========================================

        ஆசாகு எந்தை யாண்டுளன் கொல்லோ?
        குன்றத்து அன்ன களிற்றொடு பட்டோன்
        வம்பலன் போலத் தோன்றும் உதுக்காண்
        வேனல் வரி அணில் வாலத்து அன்ன
        கான ஊகின் கழன்றுகு முதுவீ

        அரியல் வான்குழல் சுரியல் தங்க
        நீரும் புல்லும் ஈயாது உமணர்
        யாரும்இல் ஒருசிறை முடத்தொடு துறந்த
        வாழா வான்பகடு ஏய்ப்பத் தெறுவர்
        பேருயிர் கொள்ளும் மாதோ அதுகண்டு

        வெஞ்சின யானை வேந்தனும் இக்களத்து
        எஞ்சலின் சிறந்தது பிறிதொன்று இல்லெனப்
        பண்கொளற்கு அருமை நோக்கி
        நெஞ்சற வீழ்ந்த புரைமை யோனே

        அருஞ்சொற்பொருள்:-

        ஆசு = பற்று
        யாண்டு = எங்கு, எப்பொழுது
        வம்பலன் = புதியவன்
        உது = அது (சேய்மைக்கும் அண்மைக்கும் நடுவிலுள்ளதைக் குறிக்கும் ஒரு சுட்டுப் பெயர்)
        வேனல் = வேனிற்காலம்
        வாலம் = வால்
        கானம் = காடு
        ஊகம் = ஒருவகைப் புல்
        உகுதல் = உதிர்த்தல்
        வீ = பூ
        அரியல் = அறுத்த வைத்த வரிசை
        வான் = பெருமை
        சுரியல் = சுருண்ட தலைமயிர்
        சிறை = பக்கம்
        முடம் = நொண்டி
        பகடு = எருது
        ஏய்ப்ப = போல
        தெறுவர் = பகைவர்
        எஞ்சல் = இறத்தல்
        பண் = புலவர் பாடும் பாடல்
        விழ்தல் = விரும்புதல்
        புரைமை = உயர்வு

        இதன் பொருள்:-

        ஆசாகு=====> அதுகண்டு

        வேனிற் காலத்தில் வரிகளையுடைய அணிலின் வாலைப்போல், காட்டு ஊகம் புல்லிலிருந்து உதிர்ந்த பழைய பூக்கள் வரிவரியாகப் பெரிய சுருண்ட தலைமயிரில் தங்குவதால், அவன் அயலான் போலத் தோன்றுகிறான் ( அவனைப் பார்த்தால் அடையாளம் தெரியவில்லை.). அங்கே அவனைப் பார்! மலை போன்ர யானையைக் கொன்று அதனோடு அவனும் இறந்தான். முடமாகியதால் உமணர்களால், நீரும் புல்லும் இல்லாமல் கைவிடப்பட்ட, வாழும் திறனில்லாத எருது தன்னருகே உள்ளதை எல்லாம் தின்று முடிப்பதைப்போல், அவ்வீரன், பகைவர்களின் உயிர்களை எல்லாம் கொன்று அவனும் இறந்தான். அதைக் கண்ட,

        வெஞ்சின=====> யோனே

        மிகுந்த சினம் கொண்ட யானையையுடைய வேந்தன், இக்களத்தில் இறப்பதைவிடச் சிறந்த செயல் வேறு யாதும் இல்லை என்று கருதியும், புலவர் பாடும் பாடல் பெறுவதர்குரிய அருமையை நினைத்தும், உயிர்மேல் ஆசையின்றிப், போர் செய்து இறக்க விரும்பினான். எமக்குப் பற்றாகிய எம் தலைவன் எங்கு உளணோ?

        பாடலின் பின்னணி:-

        போர்க்களத்தில் வீரன் ஒருவன் சிறப்பாகப் போர் புரிந்து தன்னைத் தாக்க வந்த களிற்றைக் கொன்று தானும் இறந்தான். அதைக் கண்ட அவனுடைய மன்னன் தானும் அவ்வாறு போர் செய்து இறப்பதே சிறந்தது என்று முடிவு செய்தான். அந்தக் காட்சியை இப்பாடலில் புலவர் கூறுகிறார்.

      • புறநானூறு, 306. (ஒண்ணுதல் அரிவை!)
        பாடியவர்: அள்ளூர் நன்முல்லையார்.
        பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
        திணை: வாகை.
        துறை: மூதின் முல்லை.
        ===========================================

        களிறுபொரக் கலங்கு கழல்முள் வேலி
        அரிதுஉண் கூவல் அங்குடிச் சீறூர்
        ஒலிமென் கூந்தல் ஒண்ணுதல் அரிவை
        நடுகல் கைதொழுது பரவும் ஒடியாது;
        விருந்து எதிர் பெறுகதில் யானே; என்ஐயும்

        ஒ .. .. .. .. .. .. வேந்தனொடு
        நாடுதரு விழுப்பகை எய்துக எனவே

        (இப்பாடலில் சில சொற்கள் கிடைக்கவில்லை)

        அருஞ்சொற்பொருள்:-

        கூவல் = பள்ளம், கிணறு (சிறிதளவே நீருள்ள நீர்த்துறை)
        அம்குடி = அழகிய குடி
        ஒலித்தல் = தழைத்தல்
        பரவல் = வணங்கல், வாழ்த்துதல்
        ஒடியாது = இடைவிடாமல், நாள்தோறும்
        விழுப்பகை = சிறந்த பகை

        இதன் பொருள்:-

        யானைகள் படிந்ததால் கலங்கிச் சேறாகி, உண்ணும் நீர் சிறிதளவே உள்ள நீர்த்துறையையும், முள்ளையுடைய கழற்கொடிகளாலாகிய வேலி சூழ்ந்த அழகிய சிறுகுடிகளையுமுடைய சிற்றூரில் வாழும், தழைத்த மெல்லிய கூந்தலையும் ஒளி பொருந்திய நெற்றியையும் உடைய பெண் ஒருத்தி, நாளும் தவறாமல் தன் முன்னோர்களின் நடுகல்லைத் தொழுது, ”நாள்தோறும் விருந்தினர் என் இல்லத்திற்கு வர வேண்டும்; என் கணவனும் …..

        அவன் தலைவனாகிய வேந்தனும் பிற நாடுகளை வென்று பொருள் பெற உதவும் பெரும்பகையை அடைவானாகுக” என்று அவள் நடுகல்லை வழிபட்டாள்.

        பாடலின் பின்னணி:-

        மறக்குலப் பெண் ஒருத்தி நாள்தோறும் தன் முன்னோர்களின் நடுகல்லுக்குச் சென்று, தம் கணவன் போரில் வெற்றி பெறவேண்டும் என்றும், தன் இல்லத்திற்கு நாள் தோறும் விருந்தினர்கள் வரவேண்டும் என்றும், தன் அரசன் போர்புரிவதற்கு பகைவர்கள் இருக்க வேண்டும் என்றும் வழிபட்டாள். அவள் வழிபடுவதைக் கண்ட புலவர் நன்முல்லையார், தான் கண்ட காட்சியை இப்பாடலில் குறிப்பிடுகிறார்.

        சிறப்புக் குறிப்பு:-

        தன் இல்லத்திற்கு நாள் தோறும் விருந்தினர் வரவேண்டும் என்று இப்பாடலில் ஒருபெண் வேண்டுவது, விருந்தோம்பல் மிகவும் சிறந்த நற்பண்பாகவும், இல்லற வாழ்க்கையைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு விருந்தோம்பல் இன்றியமையாத ஒழுக்கமாகவும் சங்க காலத்தில் கருதப்பட்டது என்பதைக் காட்டுகிறது. நடுகல்லைத் தொழுதலும் நமது மரபு என்பதற்குச் சான்றும் இப்பாடல் தருகிறது.

      • புறநானூறு, 305. (சொல்லோ சிலவே!)
        பாடியவர்: மதுரை வேளாசான்.
        பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
        திணை: வாகை.
        துறை: பார்ப்பன வாகை.
        ===========================================

        வயலைக் கொடியின் வாடிய மருங்குல்
        உயவல் ஊர்திப் பயலைப் பார்ப்பான்
        எல்லி வந்து நில்லாது புக்குச்
        சொல்லிய சொல்லோ சிலவே; அதற்கே
        ஏணியும் சீப்பும் மாற்றி
        மாண்வினை யானையும் மணிகளைந் தனவே

        அருஞ்சொற்பொருள்:-

        வயலை = பசலை
        மருங்குல் = இடை
        உயவல் = வருத்தம், தளர்வு
        பயலை = இளமை
        எல்லி = இரவு
        சீப்பு = மதில் கதவுக்கு வலியாக உள்வாயிற்படியில் நிலத்தே வீழ விடும் மரம்
        மாண் = மாட்சிமையுடைய

        இதன் பொருள்:-

        பசலைக் கொடி போன்ற இடையையும் தளர்ந்த நடையையும் உடை ய இளம் பார்ப்பனன் ஒருவன் தடையின்றி, இரவில் வந்து அரசனிடம் சொல்லிய சொற்கள் சிலவே. அதன் விளைவாக, மதில்மேல் சாத்திய ஏணியும், கதவுக்கு வலிமை சேர்ப்பதற்காக வைத்திருந்த சீப்பும், சிறப்பாகப் போர்புரியும் யானைகள் அணிந்திருந்த மணிகளும் களையப்பட்டன. அதாவது, பார்ப்பனன் கூறிய சொற்களைக் கேட்டுப் போர் கைவிடப்பட்டது.

        பாடலின் பின்னணி:-

        இளம் பார்ப்பனன் ஒருவன் ஒருவேந்தனிடம் சென்று ஒரு சில சொற்களே சொல்லி, நடக்கவிருக்கும் போரை நிறுத்தியதை இப்பாடலில் புலவர் மதுரை வேளாசான் கூறுகிறார்.

        சிறப்புக் குறிப்பு:-

        “சொல்லிய சொல்லோ சிலவே” என்பது போருக்கான ஏற்பாடுகள் அதிகமாகச் செய்யப்பட்டிருந்தன என்பதையும், அவன் சொல்லிய சொற்கள் சிலவாக இருந்தாலும் அதனால் பெற்ற பயன் அதிகம் என்ற பொருளிலும் கூறப்பட்டுள்ளது. மதில் மீது ஏறுவதற்கு ஏணியும், மதிற் கதவுகளை வலிமைப் படுத்துவதற்கு சீப்பும் பயன்படுத்தப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. மணியணிந்த யானை என்பது அரசன் ஏறிச் செல்லும் யானையைக் குறிக்கிறது.

      No friends yet.

      Videos

        No videos

        Let தமிழ் முனிவர் know what you think!

        There are no polls of தமிழ் முனிவர் yet.