பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன்: Revision

பழங்காலத்திலேயே பாண்டியர் தங்கள் தலைநகரமாகிய மதுரையில் தமிழ்ச் சங்கம் அமைத்துத் imageதமிழை வளர்த்து வந்தனர். அவ்வாறு வளர்த்து வந்த பாண்டியருள் பலர் தமிழில் நல்ல புலமையுடையவராகவும், செய்யுளியற்றக் கூடிய திறமை பெற்றவராகவும் விளங்கினர். நெடுஞ்செழியன் என்பான் அவர்களுள் ஒருவனாவான். நெடுஞ்செழியன் என்னும் பெயரில் பாண்டியர் பலர் இருந்தனர். அதனால் வேறுபாடு தெரிவதற்காகத் தாங்கள் செய்த அருஞ் செயலைத் தங்கள் பெயருக்கு முதலில் அமைத்துக் கொண்டனர்.

இங்கு கூறப்படும் நெடுஞ்செழியன் ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன் ஆவான்.

இவ் ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன் வீரத்தில் மேம்பட்டு விளங்கினான். அவனைக் கண்டாலே பகைவர் அஞ்சி நடுங்கினர்.

அவன் மனைவி கோப்பெருந்தேவி என்னும் பெயருடையவள். அவள் நற்குண நற்செயல்கள் உடையவளாய், கணவன் கருத்துப்படி நடக்கும் தன்மையுடையவளாய், விளங்கினாய். சமையத்தில் அமைச்சனைப் போல ஆலோசனைக் கூறும் அரிய பண்பு அவளுடன் அமைந்திருந்தது.

மனத்திற் கிசைந்த மனைவியைப் பெற்ற நெடுஞ்செழியன், இல்லறத்தையும் அரசாட்சியையும் இனிதே நடத்தி வந்தான். நெடுஞ்செழியனையும் கோப்பெருந்தேவியையும் மகிழ்விக்க அவ்விருவருக்கும் மகன் ஒருவன் பிறந்தான். அவனுக்கு வெற்றிவேற் செழியன் என்று பெயரிட்டு, நாளோரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்த்து வந்தனர். வெற்றிவேற் செழியனும் தன் பெயருக்கு ஏற்றவாறு, எல்லா வகையிலும் வெற்றியுடன் விளங்கினான். தன் தந்தைக்குப் பல வழிகளிலும் துணை புரிந்தான்.

அன்புள்ள மனைவியையும் அறிவறிந்த மகனையும் பெற்ற நெடுஞ்செழியன், ஒரு சமையம் போரில் ஈடுபடும்படியான நிலை ஏற்பட்டது. வடநாட்டிலுருந்து ஆரியனொருவன் பெரும் படையுடன் தமிழ் நாட்டைத் தாக்குவதற்காக வந்து கொண்டிருந்தான். நெடுஞ்செழியனின் ஒற்றர்கள் வந்து, ஆரியப் படையின் வருகையை அறிவித்தனர்.

செய்தியைக் கேட்டதும் நெடுஞ்செழியனின் கண்கள் சினத்தால் சிவந்தன. தோள்கள் விம்மின. தமிழரது ஆண்மையை அறியாது எதிர்த்து வரும் படையை எதிர்த்தழிக்க வீறு கொண்டான். மற்றைய சேர சோழர்களின் துணையையும் அவன் நாடவில்லை. தான் ஒருவனே எதிர் நின்று போரிட்டு ஆரியப் படையை வெல்வது என்று முடிவு செய்தான்.

ஆரியப் படை பாண்டிய நாட்டில் காலடி வைப்பதற்கு முன்னே, வரும் வழியிலேயே சென்று தாக்கினான். ஆரியப் படையை வெல்வதற்குப் பெரும்படை தேவையில்லையென்று சிறுபடையுடனே சென்றிருந்தான்.

பாண்டியப் படை சிறிதானாலும் வலிமையில் பெரியது. இரு படைக்கும் போர் மூண்டது. ஆரியப்படை அளவில் பெரிதாக இருந்தாலும், புலிக்கு முன் நிற்க மாட்டாமல் மருண்டோடும் மான் கூட்டம்போல, பாண்டியப் படை முன் நிற்கமாட்டாமல் நாலா திசையிலும் சிதறி ஓடியது. நெடுஞ்செழியன் வெற்றி பெற்று வாகை மாலை சூடினான்.

அவனது வீரத்தை மக்களும் புலவரும் போற்றினர். அவ் வெற்றிக்குப் பின், அவனை எல்லோரும் ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன் என்று அழைக்கத் தலைப்பட்டனர். அந்தப் பெயரே அவனுக்கு நிலைத்தது.

போரில் நெடுஞ்செழியன் ஆற்றிய தீரத்தைக் கண்ட பகைவர்கள், அவனை எதிர்ப்பதைவிட்டு அவனுடன் நட்புக் கொள்ள முயன்றனர். வீரத்தில் சிறந்து விளங்கியது போலவே, ஈகையிலும் நெடுஞ்செழியன் சிறந்து விளங்கினான். கல்வியின் அருமை பெருமைகளை அவன் நன்கு உணர்ந்திருந்தான். அதனால், தன் நாட்டு மக்கள் கல்வியில் சிறந்து விளங்க வேண்டுமென்று, அதற்கான பணியில் ஈடுபட்டான்.

தாயொருத்தி தன் வயிற்றில் பிள்ளைகள் பல பிறந்தாலும், கல்வியிற் சிறந்த பிள்ளையிடமே மிகுந்த அன்பு காட்டுவாள். கற்றறிந்த இளைஞனையே அரசனும் விரும்பி அழைப்பான். கீழ்குலத்தான் கற்றவனாக இருந்தால், மேற்குலத்தானும் அவனிடம் சென்று அடிபணிந்து நிற்பான்.

'இவ்வாறு, பலவகையிலும் சிறந்து விளங்கும் கல்வியை, ஆசிரியர்க்கு உதவி செய்தும், பொருள் கொடுத்தும், பணிவுடன் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.'

இக்கருத்து உள்ள பாடல் ஒன்றால், கல்வியின் அருமையை நெடுஞ்செழியன், தன் நாட்டு மக்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், உலகினர் எல்லார்க்கும் உணர்த்தினான். அப்பாடல் விளக்கம் இங்கே காண்க:-

புறநானூறு - 183 (கற்றல் நன்றே!)



'அரசன் எவ்வழி, குடிகள் அவ்வழி' என்பார்கள். கல்வியில் கருத்துடையவனாய் விளங்கிய நெடுஞ்செழியனைப் போலவே, பாண்டிய நாட்டு மக்களும் கல்வியில் அக்கறை செலுத்தினர். கல்வியிலும் வளத்திலும் பாண்டிய நாடு சிறப்புற்று விளங்கியது. நெடுஞ்செழியன் தன் நாட்டு முன்னேற்றத்தையும், கல்வியில் சிறந்து விளங்கிய குடிமக்களையும் கண்டு மகிழ்ச்சிக் கடலில் ஆழ்ந்தான்.

நெடுஞ்செழியனுக்கு உரிய கொற்கைத் துறைமுகத்தில், ஒரு முறை விலை மதிக்க முடியாத முத்துக்கள் கிடைத்தன. அம் முத்துக்கள் உடனே அரசனுக்கு அனுப்பப்பட்டன. நெடுஞ்செழியன் இதற்கு முன், அத்தகைய முத்துக்களைப் பார்த்ததில்லை.

மிகப் பெரியதாகவும் ஒளியுள்ளதாகவும் விளங்கிய அந்த முத்துக்களைக் கொண்டு, கோப்பெருந் தேவிக்குச் சிலம்புகள் செய்ய முடிவு செய்தான்.

உடனே அரசாங்கப் பொற்கொல்லனை அழைத்து வரச் செய்தான். அவனிடம் முத்துக்களைக் கொடுத்து, அரசிக் கேற்ற சிலம்புகளைச் செய்து வருமாறு கட்டளையிட்டான். பொற் கொல்லனும், பணிவுடன் அவற்றைப் பெற்றுக் கொண்டு வீட்டுக்குப் போயினான்.

இயற்கையிலேயே பொற்கொல்லன் மிகவும் பேராசைக்காரன். அந்தப் பேராசை விலை மதிக்க முடியாத முத்துக்களைக் கண்டதும் மேலும் வளர்ந்தது. அரசனுக்குரியது என்றுகூட நினைக்கவில்லை. சில முத்துக்களை எடுத்துப் பதுக்கி வைத்துக் கொண்டான்.

சில முத்துக்களை வைத்து அழகான சிலம்பு ஒன்று செய்தான். சில நாட்களுக்கு பின்னர் அச் சிலம்பினை எடுத்துக் கொண்டு அரசனிடம் சென்றான். அரசனைக் கண்டு மிகவும் அச்சத்தோடு வணங்கினான். தான் கொண்டு போயிருந்த சிலம்பு ஒன்றைக் கொடுத்து, மற்றொரு சிலம்பைத் திருடன் எவனோ திருடிச் சென்றுவிட்டதாகக் கூறினான்.

ஆனால் அரசன், பொற் கொல்லனுடைய சொல்லில் நம்பிக்கைக் கொள்ளவில்லை. சினத்தோடு பார்த்தான். அரசனது சினத்தைக் கண்ட பொற் கொல்லன் அஞ்சி நடுங்கினான். இன்னும் சில நாட்களில் திருடனைக் கையும் மெய்யுமாகப் பிடித்து வருவதாகப் பணிவுடன் கூறி, விடைபெற்றுச் சென்று விட்டான்.

அரசன் தண்டிப்பானே என்ற அச்சம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், முத்துக்கள்மேல் வைத்த ஆசையைப் பொற் கொல்லன் விடவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் அதனைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான். இந் நிலையில் காவிரிப் பூம் பட்டினத்திலிருந்து கோவலன் என்பவன் தன் மனைவி கண்ணகியுடன் மதுரைக்கு வாணிகம் செய்வதற்காக வந்தான்.

கண்ணகியின் இரண்டு சிலம்புகளில் ஒரு சிலம்பை விற்று, அதனால் கிடைக்கும் பொருளைக் கொண்டு வாணிகம் செய்வதென்று முடிவுடன், கோவலன் ஒரு சிலம்பைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு கடைத் தெருவுக்குச் சென்றான். அவ்வழியே அரசங்கப் பொற் கொல்லன் வந்து கொண்டிருந்தான். கோவலன், அவனிடம் சிலம்பைக் காட்டி, 'விற்றுத் தர முடியுமா?' என்று கேட்டான்.

கோவலன் காட்டிய சிலம்பு, தான் அரசனுக்குச் செய்து கொடுத்த ஒரு சிலம்பைப் போலவே இருப்பதைக் கண்ட பொற் கொல்லன் மனதில் சூழ்ச்சி உருவாகியது.

கோவலனை அங்கேயே இருக்குமாறு சொல்லிவிட்டு விரைவாக அரண்மனைக்குச் சென்று அரசனைக் கண்டு வணங்கினான். 'சிலம்பு கவர்ந்த திருடன் அகப்பட்டுக் கொண்டான்' என்று பொற்கொல்லன் சொன்னான். சிலம்பு கிடைத்துவிட்ட மகிழ்ச்சியில், நெடுஞ்ச்செழியன் சிறிதும் ஆராயாமல், திருடனைக் கொன்று சிலம்பினைக் கொண்டு வருமாறு காவலாளர்க்குக் கட்டளையிட்டான்.

காவலாளர்களும் அரசன் கட்டளையை நிறைவேற்றினர். கோவலன் நீதியற்ற முறையில் கொல்லப் பட்டான். பொற் கொல்லன் இனி அச்சமில்லை என்ற எண்ணத்துடன் சென்றான்.

கணவன் கொல்லப்பட்டான் என்ற செய்தியைக் கேட்டதும் கண்ணகி, அளவற்ற துன்பத்தை அடைந்தாள். பழிக்குப் பழி வாங்கவேண்டும் என்ற உணர்ச்சி அவளிடம் தலைதூக்கியது.

நேரே அரசனிடம் சென்றாள். கையிலே ஒரு சிலம்பினை வைத்துக்கொண்டாள். அரசன், அவளது துன்ப நிலையைக் கண்டதும் காரணம் புரியாமல் விழித்தான்.

கண்ணீருடன் வந்த கண்ணகியை 'யார்' என்று வினவினான். அக் கேள்வி, கண்ணகியைச் சினங் கொள்ளச் செய்தது. சினத்தால் சொற்களைக் கொட்டினாள்.

'தெளிவில்லாத அரசனே! என்னை யார் என்று கேட்கிறாய்? நான் யார் என்பதை நான் கூறாமலே தெரிந்திருக்க வேண்டும். இருந்தாலும் சொல்கிறேன். சோழ நாட்டுத் தலைநகரமாகிய காவிரிப்பூம் பட்டினம் எனக்குச் சொந்த ஊர். ஒரு புறாவுக்காகத் தன்னுடலையே அரிந்து கொடுத்த சிபிச் சோழன் என்பவனும், ஒரு பசுவின் கன்றினைக் கொன்றதற்காகத் தன் மகனையே தேர்க் காலில் வைத்துக் கொன்ற மனுநீதிச் சோழன் என்பவனும் வாழ்ந்த பெருமையுடைய அவ்வூரில் மாசாத்துவான் என்னும் வணிகன் ஒருவன் இருக்கிறான். அவன் மகனாகிய கோவலனே என் கணவனாவான். பிழைப்பதற்காக உனது மதுரைக்கு வந்தோம். வந்த விடத்தில், அவனைச் சிறிதும் நேர்மையின்றிக் கொன்று விட்டாய்; இது முறையா?' என்றாள்.

கண்ணகி கூறிய செய்திகளைக் கேட்டதும் தான் பாண்டியனுக்கு, அவள் சிலம்பு திருடியவனின் என்பது தெரிந்தது. அமைதியாக , கள்வனைக் கொல்லுதல் தனது நாட்டுச் சட்டமென்றும், அதில் தவறில்லையென்றும் பாண்டியன் கண்ணகிக்கு அறிவித்தான்.

அது கேட்ட கண்ணகி மேலும் சினங்கொண்டாள். தன் கணவன் கள்வனல்ல என்று வாதாடினாள். பாண்டியனும் விட்டுக் கொடுக்கவில்லை. கோவலன் கள்வனல்லன் என்பதை மெய்ப்பித்துக் காட்டுமாறு நெடுஞ்செழியன் கூறினான். கண்ணகி சிறிது நேரம் சிந்தித்தாள்.

அரசனுடைய சிலம்பின் உள்ளே உள்ளவை முத்துக் பரல்களா, மாணிக்கப் பரல்களா என்று கண்ணகி வினவினாள். அரசன் தன்னுடைய சிலம்பு முத்துப் பரல்களைக் கொண்டது என்றான். கண்ணகியோ தன் சிலம்பு மாணிக்கப் பரல்களையுடையது என்றாள். அரசனுக்கு அப்போதுதான் சிறிது நடுக்கம் ஏற்பட்டது.

நீதியிலிருந்து தவறி விட்டோமோ என்று அஞ்சினான். உடனே, கோவலனிடமிருந்து பெற்ற சிலம்பைக் கொண்டு வருமாறு காவலாளர்க்குக் கட்டளையிட்டான்.

காவலாளர்கள் அச் சிலம்பினைக் கொண்டு வந்து அரசன் முன் வைத்தனர். கண்ணகி அச் சிலம்பைக் கையிலே எடுத்துத் தரையில் ஓங்கி அடித்தாள். சிலம்பு உடைந்தது; அதனுள்ளிருந்து மாணிக்கப் பரல்கள் சிதறிப் பாண்டியன் முன் விழுந்தன.

மாணிக்கப் பரல்களைக் கண்ட பாண்டியன் நடு நடுங்கினான். பொற் கொல்லனது சொல்லைக் கேட்டு, குற்றமற்றவனைக் கொன்ற தனது அறமற்ற செயலை எண்ணி யெண்ணி வருந்தினான். நீதி தவறாத பாண்டியர் குடிக்குத் தன்னால் இழுக்கு நேர்ந்துவிட்டதே என்பதை நினைத்ததும் பாண்டியன் நிலை குலைந்தான்.

'பொற் கொல்லனுடைய சொல்லைக் கேட்ட யானோ அரசன்? இல்லை, இல்லை! யானே கள்வன். இது வரையிலும் நீதி தவறாத பாண்டியர் குலத்தில் நீதி தவறியவன் நான் ஒருவனே. இந்தச் செய்தியை மற்றைய அரசர்களது செவியில் விழுவதற்கு முன்னே நான் உயிர் துரத்தலே நலமாகும்.' என்று கூறி அரியணையிலிருந்து மயங்கிக் கீழே விழுந்தான்.

விழுந்தவன் மீளாத்துயிலில் ஆழ்ந்துவிட்டான். தன் செயலால் வளைந்த கோலை, தனது உயிரைக் கொடுத்து செங்கோலாக்கினான். பக்கத்தில் இருந்த கோப்பெருந் தேவி நடந்ததையெல்லாம் கவனித்தாள். கணவன் இறந்த பிறகு தனக்கு வேலையில்லை என்று கருதி, கணவன் சென்றவிடத்திற்குத் தானும் செல்வதென்று முடிவு செய்தாள். அவ்வளவுதான்; அவளது உயிர் அவளது உடலை விட்டுப் பிரிந்து, நெடுஞ்செழியன் சென்ற விடத்தை நோக்கிச் சென்றது.

நெடுஞ்செழியன் தான் செய்தது தவறு என்பதை உணர்ந்து, தனது உயிரையே விட்ட பிறகும் கூட கண்ணகியின் சினம் தணியவில்லை. மதுரை மாநகரத்தையும் எரித்து ஒழிந்த பின்தான், அவளது சினம் தணிந்தது.

History