Plz do abide to our Terms & Condition:

    • Do not paste URL Links directly in any content instead post them as Hyperlink inside a text.
       
    • To post a Link directly use instead Bookmark.
       
    • If we find anyone posting beyond the warning we will immediately terminate your account without any warning. 

    Coronavirus Covid19 Awareness
     

             Stay aware of the latest information on the COVID-19 outbreak, available on the WHO website and through your national and local public health authority. Don't be mislead by any Social Media or unauthorized websites which may have harmful medical misinformation. Find more information in our Awareness Page

Group activity

  • 'சோணாடு சோறுடைத்து' எனப் புகழப்படும் சோழ நாட்டைப் பன்னெடுங் காலங்களுக்கு முன்னிருந்தimage சோழர்கள் ஆண்டு வந்தனர். புலிக்கொடியும் ஆத்தி மாலையுமுடைய சோழர்கள் வீரத்தில் சிறந்து விளங்கியதோடு, உயிர்களிடத்தில் கருணை செலுத்துவதிலும் மேம்பட்டு விளங்கினர்.

    இன்னாரிடத்தில்தான் கருணை காட்ட வேண்டும். இன்னாரிடத்தில் கருணை காட்டக் கூடாது என்ற வேறுபாடு சிறிதும் இல்லாமல், உயர்திணைப் பொருள்களிடத்தில் அன்பு செலுத்துவதைப் போலவே அஃறிணை உயிர்களிடத்திலும் அன்பு செலுத்தி வந்தனர். அதனால், குடி மக்களால் தெய்வமாக மதிக்கப்பட்டனர்.

    இத்தகைய பெருமை மிக்க சோழர் குடியில், சிபி என்னும் சோழன் ஒருவன் தோன்றினான். அவன் அரசனுக்குரிய எல்லா வித்தைகளிலும் தேர்ந்திருந்தான். அகன்ற நெற்றியும், விரிந்த மார்பும், முழங் காலளவு தொங்கும் கையும், நல்ல உயரமும் பெற்றிருந்த சோழனைக் கண்டு பகைவர் அஞ்சினர். ஆனால், அவனது ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்த உயிரினங்களெல்லாம், அவனைக் கருணையின் வடிவமாகவே கொண்டு போற்றின.

    தன்னுயிரைப் போலவே மன்னுயிரையும் கருதிய சிபியின் வாழ்க்கையில், எக்காலத்தும் மறக்க முடியாத ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்தது. மனுநீதிச் சோழனது வழியில் வந்தவன் என்பதைக் காட்டிக் கொள்ளும்படியான சமயமொன்னு நேர்ந்தது.

    ஒரு நாள் நடுபகல் வேளை; காலமோ கோடைக் காலம்; கதிரவன் காய்ந்துக் கொண்டிருந்தான். வெப்பம் தாங்க முடியவில்லை. சிபிச் சோழன் வெப்பத்தைத் தணித்துக் கொள்ள காற்றை நாடினான். அரண்மனைக்குப் பின்புறத்தே அழகான சோலையொன்றிருந்தது. அச்சோலை அடர்ந்த மரங்களால் சூழப்பட்டுச் சிறிதும் வெம்மை என்பதே தெரியாத தெரியாத வண்ணம் குளிர்ச்சியுடன் விளங்கியது.

    சிபிச் சோழன் அந்தச் சோலைக்குச் சென்றான்; சோலையின் நடுவில் அமைக்கப்பட்டிருந்த மண்டபத்தில் அமர்ந்தான். குளிர்ந்த காற்றுப் பட்டவுடன் சிபிச் சோழன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். கண்களைச் சிறிது மூடியவாறே தன்னை மறந்த நிலையில் சிறிது நேரம் இருந்தான்.

    தன்னை மறந்திருந்த சிபிச் சோழன் மடிமீது புறாவொன்று பறந்து வந்து விழுந்தது. ஏதோ ஒரு பொருள் தன் மடி மீது விழுந்ததைக் கண்டதும், சிபிச் சோழன் தன்னுணர்வு பெற்றான்.

    மடியில் விழுந்தது ஓர் அழகிய புறாவே என்பதை அறிந்ததும், அவனது உள்ளத்தில் அருள் சுரந்தது. பார்ப்பதற்கு அழகுடன் விளங்கிய அப் புறாவை மெல்லத் தடவிக் கொடுத்துத் தனது அன்பினை வெளிப்படுத்தினான்.

    ஆனால், அந்தப் புறாவோ குளிருக்கு ஆற்றாமல் நடுங்குவது போல நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது; மேலும் அப் புறா மறைந்திருக்கவே விரும்புவதுப் போலத் தோன்றியது.

    எதனையோ கண்டு அஞ்சித்தான் அந்தப் புறா அப்படி நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை சிபிச் சோழன் புரிந்துகொண்டான். அதனுடைய அச்சத்தைப் போக்கும் வகையில் அன்போடு தடவிக் கொடுத்தான்; அதனுடைய நடுக்கத்திற்கு யாது காரணம் இருக்கும் என்பதைச் சிந்தித்தவனாய்ச் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான்.

    அப்பொழுது, சிறிது தொலைவிலே, பருந்தொன்று தன் மடியில் இருக்கும் புறாவையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருப்பதைச் சோழன் கண்டான். அப்பொழுதுதான் சோழனுக்குப் புறாவின் அச்சத்திற்குரிய காரணம் விளங்கியது. பருந்தினால் துரத்தப்பட்டுதான், அப் புறா தன்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்துள்ளது என்பதைச் சிபிச் சோழன் புரிந்து கொண்டான்.

    இந்நிலையில் சிபிச் சோழன் வியப்படையும்படியாக, புறாவைத் துரத்தி வந்த பருந்து தயங்கித் தயங்கி அவனருகில் வந்தது. தயங்கித் தயங்கி வந்த பருந்து பேசவும் தொடங்கியது; அதனுடைய பேச்சினைக் கேட்டதும் சிபிச் சோழன் மேலும் வியப்பில் ஆழ்ந்தான்.

    " எல்லா உயிர்களிடத்திலும் கருணை செலுத்துகின்ற அரசே! என்னிடத்தில் நீ கருணை காட்ட வேண்டும். எப்படிப் புறாவிடம் அன்பு செலுத்துகின்றாயோ, அது போலவே என்னிடமும் அன்பு செலுத்த வேண்டும். நானோ இப்பொழுது கொடிய பசியுடன் இருக்கிறேன்; இன்று காலைப் பொழுதிலிருந்து இரைக்காகப் பல விடங்களிலும் தேடியலைந்தேன்; இறுதியில் இந்தப் புறாவைக் கண்டேன். என்னுடைய பசியைத் தணித்துக் கொள்ள புறா உதவும் என்று அதனைக் கவர்வதற்காகத் துரத்தினேன். ஆனால், அந்தப் புறாவோ உன்னிடத்தில் பறந்து வந்து விட்டது. உடனே அந்தப் புறாவை என்னிடத்தில் கொடுத்து எனது பசியைப் போக்குவாயாக"

    என்று கூறிய பருந்து பணிவுடன் சிபிச் சோழனை வேண்டிக் கொண்டது.

    ஆனால், சிபிச்சோழன் புறாவைக் கொடுக்க மறுத்தான். தன்னிடத்தில் அடைக்கலம் புகுந்ததைக் காப்பதே தனது கடமை யென்பதைப் பருந்துக்கு உணர்த்தினான். புறாவிற்குப் பதிலாக வேறு எது கேட்டாலும் தருவதாக வாக்களித்தான். ஆனால், பருந்தோ தனக்கு அந்தப் புறாவே வேண்டுமென்று வாதாடியது.

    " அரசே! எனது உணவின் பொருட்டாகவே, இப் புறா தெய்வத்தால் படைக்கப்பட்டது; இதனைப் பிடித்து எனது பசியைப் போக்கிக் கொள்வதற்காக அரும்பாடு பட்டேன்; எனது பசியைப் போக்குவதற்கென்றே தெய்வத்தால் படைக்கப்பட்ட இதனை, நீ பிடித்து வைத்திருப்பது சிறிதும் தகாது.

    ஆனால், நானோ இப்பொழுது கொடிய பசியுடனிருக்கிறேன்; நீர் வேட்கையும் மிகுதியாக இருக்கிறது; இனிச் சிறிது நேரங்கூட என்னால் பசியைப் பொறுத்துக் கொண்டிருக்க முடியாது. நீ அறமுறையைக் கருதி புறாவைக் காக்க முயற்சிப்பதுபோல எனது பசியை நீக்க முயற்சிப்பதும் உனது கடமையாகும். ஆதலால், அந்தப் புறாவை இப்பொழுது என்னிடம் கொடுத்து விடுவாயாக. "

    பருந்தினது பேச்சினைக் கேட்ட சிபிச் சோழன் அப்படியே மலைத்துப் போனான்; பின் ஒருவாறு தெளிந்து, எப்படி யிருந்தாலும், தன்னிடத்தில் அடைக்கலமாக வந்த புறாவை விட முடியாதென்று உறுதியாகக் கூறினான்.

    புறாவிற்குப் பதிலாக வேறி எதன் இறைச்சியைக் கேட்டாலும் கொடுத்து அதனது பசியைப் போக்குவதாகக் கூறினான். பருந்தோ விடாப் பிடியாகப் புறாவே வேண்டுமென்றது. சோழனும் தனது கருத்தில் மாறவில்லை.

    இறுதியில், புறாவின் எடைக்கு எடை அவனுடைய சதையை அரிந்து கொடுத்தால் போய் விடுவதாக பருந்து கூறியது. பருந்தினது சொல்லைக் கேட்ட மன்னனுக்கு மகிழ்ச்சி மிக உண்டாயிற்று. புறாவைக் காப்பதற்காகத் தனது உடல் பயன்படப் போகிற தென்பதனை அறிந்து அகமகிழ்ந்தான்.

    புறாவைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு, பருந்து பின் தொடர அரண்மனைக்குச் சென்றான். தராசு ஒன்றும் கூர்மையான கத்தியொன்றும் கொண்டு வருமாறு ஏவலாளர்க்குக் கட்டளையிட்டான். ஏவலாளரோ எதற்கென்று அறியாதவராய் அரசன் கேட்டவாறே தராசும் கத்தியும் கொண்டுவந்து அவன் முன்னே வைத்தனர்.

    அரசனது செயல் அங்கிருந்தவர்களை நடுங்கச் செய்தது. ஓடி வந்து தடுத்தனர். அரசன், அமைதியாக அவர்களையெல்லாம் அப்பால் செல்லுமாறு பணித்தான். அரசனது ஆணைக்கு அஞ்சிய அவர்கள் அப்பால் விலகி நின்றனர்.

    தான் அரிந்து வைத்த தசை, புறாவின் எடைக்குக் குறைவாக இருந்தது. அதனால் மற்றொரு தொடையின் தசையையும் அரிந்து வைத்தான். அப்பொழுதும் புறா இருந்த தட்டே தாழ்ந்திருந்தது; அதுகண்டும் சோழன் சலிக்கவில்லை. தனது கால் தசைகளையும், விலாப்புறங்களிலுள்ள தசைகளையும், ஒரு கையின் தசையையும் அரிந்து வைத்தான்.

    என்ன வியப்பு! அப்பொழுதும் புறா இருந்த தட்டுத் தாழ்ந்தே இருந்தது. இதுகண்ட அரசன் சிறிது மலைப்புற்றான். திடீரென்று அவனது முகத்தில் மலர்ச்சி தோன்றியது. கண்டவர் வியப்புறும்படியாகத் தானே தராசில் ஏறி அமர்ந்தான். அவன் ஏறி அமர்ந்ததும் தராசுத் தட்டுகள் இரண்டும் சம நிலைக்கு வந்தன. அரசனடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையில்லை.

    மகிழ்ச்சியின் எல்லையில் சிபிச்சோழன் மயங்கிக் கிடந்தான். திடீரென்று, தன் எதிரே இருந்த புறாவும் பருந்தும் மறைந்தன. அது கண்டு சோழனும் அங்கிருந்தவர்களும் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

    உயிர்களிடத்தில் சிபிச்சோழன் கொண்டுள்ள அன்பினை விளக்குவதற்காக, தேவர் தலைவனாகிய இந்திரனும், நெருப்புக் கடவுளும் முறையே பருந்தாகவும் புறாவாகவும் வந்தனர்; சிபிச் சோழனது கருணையை மண்ணுலக மக்கள் மட்டுமல்லாமல், தேவரும் போற்றிக் கொண்டாடினர்.

    அவனைத் தங்கள் விருந்தினனாக அழைத்துச் சென்றனர். சிபிச் சோழனும் தனது கருணையென்னும் துணை கொண்டு வானுலகத்தை அடைந்து, நல்வாழ்வு பெற்றான்.

  • சிபிச்சோழன்
  • மாவளத்தான் என்பவன் சோழப் பெருநாட்டை ஆண்ட அரசருள் ஒருவன். மேலும், அவன் imageஅந்நாட்டை நலமுற ஆட்சி புரிந்த நலங்கிள்ளி என்பவனின் தம்பியும் ஆவான். மன்னன் மாவளத்தான் ஆற்றல் பெற்றவன். ஆயினும், போர்களத்தை விரும்பினான் இல்லை. நல்ல தமிழ் அறிவு உடையவன். ஆயினும், அதனை வெளிக்காட்டிக் கொண்டான் இல்லை.

    அவனுடைய அவா, அதை மேலும் மேலும் பெருக்குக் கொள்வதிலேயே இருந்தது. அதனால், அவன் தமிழ் வல்ல அறிஞர் பலரைத் தேடினான். அவர்களில் பலரிடம் ஈடுபாடு கொண்டான். அவர்களோடு உரையாடி மகிழ்வதைப் பெரும் பேறாகக் கருதினான்.

    அவனது அவைக்களம் எப்போதும் கல்விக்களமாக தமிழ்க் கழகமாக விளங்கிற்று. அவ்வாறு அவன் ஈடுபாடு கொண்ட தமிழ்ப் புலவர்களுள் குறிப்பிடத் தகுந்தவர் தாமப்பல் கண்ணனார் என்னும் புலவர் பெருந்தகை ஆவார்.

    புலவர் கண்ணனார் தொண்டை நாட்டினர். சென்னை - பெங்களூர்ப் பெருவழியில் ஏறக்குறைய ஐம்பதாவது கல்லில் உள்ள 'தாமல்' அல்லது 'தாமப்பல்' என்னும் ஊரினர். பார்பன மரபில் உதித்தவர். தமிழ் நன்கு பயின்றவர். அறிவு மிக்கவர்; அஞ்சா நெஞ்சினர். ஆண்மை குணம் நிரம்பியவர்.

    ஒரு நாள் புலவர் கண்ணனார் மாவளத்தான் அவைக்கு வந்தார். அரசன் அவரை வரவேற்றான். உபசரித்தான்; இனிது உரையாடி மகிழ்ந்தான். அவரது புலமை நலம் அவன் உள்ளத்தை மிகவும் ஈர்த்தது. அதனால், அவரைத் தன்னுடன் இருக்குமாறு வேண்டிக் கொண்டான்.

    கண்ணனார் வேந்தனது வேண்டுகோளை அன்புடன் ஏற்றுக் கொண்டார். அன்று முதல் அவர் அவனுடன் இருந்து வரலானார். நாள்தோறும் கண்ணனார் மாவளத்தானுக்குத் தமிழ் இலக்கியக் கருவூலத்தினின்றும் தக்க கருத்துக்களை எடுத்து கூறுவார். அரசன் ஆவலோடு கேட்டு அறிந்துக் கொள்வான்; சுவையுணர்ந்து மகிழ்வான்.

    தமிழமுது மாந்திய நேரம் போக, எஞ்சிய ஓய்வு நேரங்களில் இருவரும் வட்டு என்னும் ஒருவகை விளையாட்டினை ஆடிப் பொழுது போக்குவர். வட்டு ஆடுதல் என்பது, 'சொற்கேட்டான்' அல்லது 'சொக்கட்டான்' என்று இன்று வழக்கில் இருக்கும் விளையாட்டினைப் போன்றதொரு சூதாட்ட விளையாட்டு.

    ஒரு நாள் புலவரும் புரவலனும் வட்டாட விழைந்தனர். உடனே, பணியாட்கள், அறை வரையப்பெற்ற ஓர் அழகிய பட்டுத் துணியினையும், நல்ல மணிகள் பொருந்தப்பெற்ற காய்களையும் கொணர்ந்து வைத்தனர். இருவரும் அதன் எதிர் இருந்து விளையாடலாயினர்.

    ஆட்டம் தொடக்கத்தில் சுறுசுறுப்பின்றியும் சுவையற்றும் இருந்தது; சிறிது நேரம் செல்லச் செல்லச் சிறிது சூடு பிடித்தது. ஆயினும் இரு தரப்பிலும் வெற்றி தோல்வி இன்றி நடுநிலைமையில் இருந்தது.

    நேரம் போகப் போக ஆட்டம் வலுவடைந்தது. ஆட்டத்தில் ஒரு விறுவிறுப்பும் ஏற்பட்டது. அந்தச் சமயத்தில் மாவளத்தான் கை ஓங்கியது. கண்ணனார் கை தாழ்ந்தது. அதாவது, வெற்றி மாவளத்தான் பக்கத்திலும், தோல்வி கண்ணனார் பக்கத்திலுமாக இருந்தது.

    பார்த்தார் கண்ணனார். தோல்வியைத் தழுவுவதைக் காட்டிலும், ஆட்டக் காய்களில் ஒன்றை எடுத்து மறைத்து விடலாமா என்று எண்ணினார். ஆனால், அவர் உள்ளம் அதற்கு இடமளிக்கவில்லை. ஆயினும், அவர் எண்ணம் போல் அவரையும் அறியாமலேயே எவ்வாறோ காய்களில் ஒன்று அவர் இருக்கையின் கீழ் மறைந்துவிட்டது.

    எப்பொழுதுமே வட்டாட்டம் என்றால், அதில் கண்ணும் கருத்துமாக இருப்பவன் மாவளத்தான். ஆகவே, அவனை எளிதில் ஏமாற்றிவிட முடியாது. விழிப்புடன் இருந்த அரசனுக்குக் காய்களில் ஒன்று காணப்படாதது தெரியலாயிற்று. தோல்வியுற இருந்த புலவர் கண்ணனாரே, காணப்படாத காயினை வேண்டுமென்று மறைத்து விட்டார் என்று கருதினான்.

    பொறுமை அவனை விட்டு நழுவியது. சினம் அந்த இடத்தைப் பற்றிக் கொண்டு ஆட்சி புரியலாயிற்று. அது கண்ணனார் எடுத்திருப்பாரா, மறைத்திருப்பாரா என்றெல்லாம் சிந்திக்கக்கூட அவனை விடவில்லை. வெடுட்சி கொண்ட மாவளத்தான் காய்களில் ஒன்றை எடுத்தான்; கண்ணனார் மீது ஓங்கி வீசி எறிந்தான். அது சென்று அவரை வன்மையாகத் தாக்கி விட்டது.

    கண்ணனார் உண்மையிலேயே காயினை எடுத்து மறைக்கவில்லை. ஆயினும், மாவளத்தான் அவரே எடுத்து மறைத்துவிட்டார் என்று தவறாகக் கருதி விட்டான்; அதோடு காயினை வேறு எறிந்து வன்மையாகத் தாக்கியும் விட்டான்!

    இச் செயல் கண்ணனார்க்கு மிக்க சினத்தை உண்டாக்கியது. அதனால் அவர், "மாவளத்தான் உண்மையிலேயே சோழர் குடியிற் பிறந்தவன் தானா?" என்று ஐயமுற்றார். அவர் மனம் எண்ணச் சுழலில் உழன்று திரிந்தது. அவையெல்லாம் உருப்பெற்று வெளிவரலாயின.

    அவரது உள்ளம் முடிதரித்து மண்ணாளும் வேந்தனாகிய மாவளத்தானுக்காக அஞ்சவில்லை. அஞ்சா நெஞ்சினராகிய கண்ணனார் மாவளத்தானைப் பார்த்து இடித்துக் கூறத் தொடங்கினார்.

    "சோழ வேந்தே! வழி வழியாகச் சோழர் குடியில் வந்தோர், பார்ப்பனர் மனம் நோக நடந்து கொள்ளும் பண்பில்லாதவர்கள் அல்ல. வன் பருந்து ஒன்றினால் தாக்குதல் அடைந்து தஞ்சம் என வந்து சேர்ந்தது ஒரு சின்னஞ் சிறிய புறா. அதனைப் பேணிக் காத்தற் பொருட்டுத் தன் இன்னுயிரையும் ஈயத் துணிந்து துலை புகுந்தான் உன் முன்னோன், சிபி என்னும் மாவரசன். அத்தகைய உயர்ந்தவர்கள் பிறந்த பெருமையுடையது சோழர் குடி. பெருமை மிக்க அக் குடியில் உன்னைப் போன்றவர்கள் எவ்வாறு பிறந்திருக்கக் கூடும்?"

    "மேலும், உன் அண்ணன் நலங்கிள்ளியோ புலவரைப் புரக்கும் வள்ளல் தன்மையும், பகைவரை ஒடுக்கும் பேராண்மையும் உடையவன். அவனோடு உன்னை எவ்வாறு ஒப்பிடுவது? மேலும், உன்னை அவன் தம்பி என்றுதான் எவ்வாறு ஏற்றுக் கொள்வது? உண்மையில் நீ அவனோடு பிறந்திருக்க மாட்டாய். உன் பிறப்பில் உறுதியாக எனக்கு ஓர் ஐயம் உண்டாகிறது!" என்றார்.

    இவ்வுரை கேட்டான் மாவளத்தான்; கேட்பதன் முன்பே புலவர் கண்ணனார் தவறு புரிந்திலர் எனவும் உணர்ந்து கொண்டான். அதனால், அவர் கூறிய இடித்துரைகள், வன்சொற்கள் அவனுக்கு மேலும் சினத்தை மூட்டவில்லை. மாறாகத் தணிக்கச் செய்தன.

    மாவளத்தான் நிலையினை உண்ர்ந்தார் மாபெரும் புலவர் கண்ணனார். அவர் மனம் இளகிற்று. தாம் நாத்துடிக்கத் தவறி இடித்துரைத்ததையும் உணர்ந்தார். அவனது பொறுமைக்குணம் தெரியலாயிற்று. அவனை வியப்போடு நோக்கிக் கூறலானார்;

    "அரசே! நான் வேண்டுமென்றே காயினை எடுத்து மறைத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால், அது எவ்வாறோ என்னையும் அறியாமல் மறைந்து கொண்டு விட்டது. ஆகவே, நீ என்னைத் தவறு புரிந்தவன் எனத் தவறாகக் கருதிவிட்டாய்; அதனால் காய் கொண்டு எறிந்தும் வன்மையாகத் தாக்கிவிட்டாய்!

    " அது பொறாத நான், உன்னைச் செம்மையாகச் சொற்காய் கொண்டு எறிந்து தாக்கி விட்டேன். அதற்காக நீ மிகவும் வருந்துகின்றாய்! ஆயினும் தவறி இடித்துக் கூறிவிட்ட என்னை, ஏதும் செய்யாது அடங்கியுள்ளாய்! ஆகவே, நீ பிறர் கூறிய பழிப்புரைகளையும் பொறுத்தருளும் பண்புடையவனாய் விளங்குகின்றாய்!"

    " இப்பண்பு உனக்கு மட்டும் உரியதன்று. பொதுவாகச் சோழர் குடிக்கே உண்டு. அவர்கள் பிழை புரிந்தாரையும் பொறுக்கும் பேருள்ளம் படைத்தவர்கள். அத்தகைய குடியிலே பிறந்து, அப் பண்பிலே சிறிதும் மாறாது நீ மாண்புற்றுள்ளாய். ஆகவே, நீ காவிரியாற்று மணலைக் காட்டிலும் பல நாள் வாழ்வாயாக!" என்று வாழ்த்தினார்.

    பிறகு, மன்னன் மாவளத்தான், கன்னித் தமிழ்ப் புலவர் தாமப்பல் கண்ணனாரோடு, பகை மறந்து ஒன்றி வாழ்ந்தான்; தமிழமுது உண்டு மகிழ்ந்தான்.

  • மாவளத்தான்
  • ஊர் எனப்படுவது உறையூர் (தமிழகத்தில் உள்ள பழைமையான ஊர்களில் ஒன்று) ஆகும். இது, imageசோழ அரசர்களுடைய தலைநகரங்களுள் ஒன்று; மிகவும் பழையது; அறம் பிறழா அவையை உடையது; நீடு புகழ் பெற்றது.

    இவ்வூரைச் சுற்றி மலை உண்டு; மதில் உண்டு, காவற்காடு உண்டு; வளம் நிறைந்த வயல்கள் உண்டு. மேலும், இவ்வூர்க் கோழி ஒன்று யானை யானை வென்ற நில மாண்பு உடையது. அதனால், கோழியூர் என்றும் இதனைக் கூறுவர்.

    இத்தகைய வளம் மிக்க நகரில் இருந்து சோழப் பெருநாட்டை ஆண்ட அரசர்கள் பலர் ஆவர். அவர்களுள் ஒருவன் தித்தன் என்பவன்.

    இவன் ஒரு பெரு ங்கொடைவள்ளல்; பெரும் படை உடையவன்; வீரன்; குடிமக்கள் குறை தவிர்க்கும் கொற்றவன்; மற்போர் புரிவதில் வல்லவன். இவருக்கு மக்கள் இருவர் இருந்தனர். மூத்தவள் ஐயை. அவளை அறிந்த அளவு அவன் தந்தையாகிய தித்தனை மக்கள் அறிந்திலர்.

    தந்தையைச் சுட்டி மக்களை அறிமுகம் செய்து வைப்பதே உலகியல் மரபாகும். ஆனால், அதற்கு மாறாக, மகளைக் காட்டித் தந்தையை அறிமுகம் செய்து வைக்க வேண்டிய நிலை, ஐயை அழகால் ஏற்பட்டது. அதனால், அனைவரும், "ஐயை தந்தை தித்தன்" என அவனை அழைத்தனர்.

    ஐயை அத்துணை உயர்ந்தவள்; சிறந்தவள்; பேரழகு மிக்கவள்; கவின் நிறை காட்சி உடையவள். இளையவன் போர்வைக் கோப்பெருநற்கிள்ளி.

    பெருநற்கிள்ளி கவின் மிகு வனப்புடையவன்; பேராண்மை நிறைந்த இளைஞன்; மற்போர் புரிவதில் மாவீரன்; விற்போர் புரிவதிலும் வீரம்; நல்ல உடற்கட்டும் உடையவன்.

    தித்தனுக்கு யாது காரணத்தாலோ தன் மகன் நற்கிள்ளி மீது வெறுப்பு உண்டாயிற்று. அதனால், இருவரிடையேயும் ஒற்றுமை குறைந்தது; வேற்றுமை விரிந்தது. பகைமை வளர்ந்தது.

    தந்தையாரோடு பகை கொண்டான் நற்கிள்ளி. ஆயினும் அவரோடு போரிட்டு அவரை அழிக்க எண்ணினான் இல்லை. தந்தையைப் பிரிந்தான். நாட்டை விட்டு அகன்றான்; தொண்டை நாட்டின் ஒரு பகுதியாக விளங்கிய முக்காவல் என்னும் நாட்டைச் சேர்ந்த ஆமூரை அடைந்தான்; அங்கேயே தனித்து வாழ்ந்திருந்தான்.

    ஆமூர் மற்போர் புரியும் மல்லர்க்கும் மற்போருக்கும் பேர் பெற்றது. அழகான அகழிகையும் அரிய காவலையும் உடையது.

    அவ்வூரில் மல்லருள் சிறந்தவன் ஒருவன் இருந்தான். அவன் தனக்கு இணையாகப் போர் புரியக் கூடிய மல்லர் ஒருவரும் இக் கடல் சூழ் உலகமெங்கணும் இல்லை என்ற தருக்குடன் விளங்கினான்.

    உள்ளபடியே அவன் புரிந்த மற்போர் அனைத்திலும் நிழல் போல் வெற்றி மகளே அவனைத் தொடர்ந்து திரிந்தாளே தவிர, தோல்வி மகள் அவனைத் தொட்டது கூட இல்லை. இத்தகைய மல்லனின் ஆற்றற் சிறப்பை அறிந்தனர் அவ்வூர் மக்கள். அதனால், அவனை, "ஆமூர் மல்லன்" என்று பெயரிட்டு அழைத்தனர்; பலவாறு புகழ்ந்தனர்.

    ஆமூரை அடைந்த நற்கிள்ளி, அங்கு மல்லனொருவன் செருக்குற்றுத் திரிவதை கேள்விப்பட்டான்; அவன் மீது பகை கொண்டான்; உடனே, அவனது இருப்பிடம் தேடிச் சென்றான்; அவனைத் தன்னுடன் போர் புரிய வருமாறு அழைத்தான். இதைக் கேட்ட மல்லன் எள்ளல் நகை புரிந்தான்; இகழ்ந்து பேசினான்.

    அவனுடைய பேச்சும் நகைப்பும் பெருநற்கிள்ளிக்கு உணர்ச்சியை எழுப்பின; கிளர்ச்சியை ஊட்டின. கண்கள் சிவந்து கோவைப்பழம் போல் ஆயின.

    "இவற்றால் எல்லாம் உன் பெருமை விளங்கமாட்டா! நீ வல்லவனானால் வா, என்னுடன் போர் புரிய; இல்லையானால் உனக்குப் பேச்செதற்கு? நகைப்பெதற்கு? என்னைப் பணிந்து போ! அதுவே மேலானது" என்று வீர முழக்கமிட்டான் போர்வைக் கோப்பெரு நற்கிள்ளி.

    பெருநற்கிள்ளி பேராண்மை யுடையவன் எனப் பலராலும் பாராட்டப்படுவதை முன்னரே ஆமூர் மல்லன் கேட்டிருந்தான். அவ்வாறு பாராட்டப்படுவதைக் கேட்கக் கேட்க அவன் மனம் பொறுமை இழந்தது. அதனால், அவன் மீது பகை கொண்டு அவனை அழிக்க ஏற்ற சமயத்தை எதிர்பார்த்திருந்தான். அதனால், அவன் மீது புலியெனப் பாய்ந்துவிட்டான் மல்லன்.

    மல்லன் பாய்ந்ததைப் பெருநற்கிள்ளி வெறுமே பார்த்துக் கொண்டா இருப்பான்? அவனும் சிங்கமெனச் சீறி எழுந்தான். இருவரும் மற்போர் புரியலாயினர்.

    ஊர் மக்கள் எல்லோரும் மற்போர் காண வெள்ளம் போல் ஒன்று திரண்டு கூடினர். ஒழுங்குற நின்று வேடிக்கை பார்த்தனர்.

    இருவரும் போர்த்திறங்கள் பலவற்றை வரிசை வரிசையாகக் காட்டிப் போர் புரிந்தனர்; போர் நுணுக்கங்கள் பல வெளிப்படலாயின.

    நற்கிள்ளி வேறு நாட்டவன்; முக்காவல் நாட்டினையோ, ஆமூரினையோ சேராதவன். ஆதலால், மக்கள் அவனது இயல்பும், தகுதியும், திறமையும் தெரியாது வியந்தனர்; போர் முடிவு பற்றிப் பல்வேறு கருத்துக்களை வெளியிட்டனர்.

    உள்ளபடியே வெற்றி தோல்வி இன்னாருக்குத் தான் என்பதை உறுதிபடுத்த முடியாத அளவுக்குப் போரும் மிக மும்முரமாக நடந்து கொண்டிருந்தது. நேரம் செல்லச் செல்ல மல்லன் சோர்வுறலானான். கிள்ளியின் கை ஓங்கியது. ஆற்றல் பெற்ற பெருநற்கிள்ளி ஆமூர் மல்லன் மீது பாய்ந்தான்; அவனது மார்பின் மீது முழங்கால் ஒன்றினை மண்டியிட்டு வைத்து ஊன்றி அழுத்தினான்; மற்றொரு காலை அவன் காலில் வைத்து, அவனைச் சிறிதும் அசைய இயலாவண்ணம் அமுக்கினான். மல்லன் ஆற்றல் குன்றினான்.

    மல்லனுடைய காலும் தலையும் வேறு வேறு ஆயின! அவற்றை தூக்கி வீசி எறிந்தான். எல்லோரும் பெருமுழக்கம் செய்தனர். வெற்றி நற்கிள்ளிக்கே என ஆயிற்று. அவனை மக்கள் புகழ்ந்து பாராட்டினர். அதில் புலவர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் பெயர் சாத்தந்தையார் என்பது. அவரும் ஆமூர் மக்களைப் போலவே பெருநற்கிள்ளியின் போர் வல்லமையை வியந்து பாராட்டினார்.

    (புறம்-80)

    ஓர் அழகான உவமையின் வழியாகக் கிள்ளியினுடைய கைகளின் விரைவினைப் படம் பிடித்துக் காட்டினார்.

    "இன்கடுங் கள்ளின் ஆமூர் ஆங்கண்
    மைந்துடை மல்லன் மதவலி முருக்கி
    ஒருகால் மார்பொதுங் கின்றே; ஒருகால்
    வருதார் தாங்கிப் பின்னொதுங் கின்றே;
    நல்கினும் நல்கான் ஆயினும், வெல்போர்ப்

    போர் அருந் தித்தன் காண்கதில் அம்ம
    பசித்துப் பணைமுயலும் யானை போல
    இருதலை ஒசிய எற்றிக்
    களம்புகும் மல்லற் கடந்துஅடு நிலையே"

    இதன் பொருள்:-

    இனிமையும் புளிப்பும் கூடிய (அழன்ற ) கள்ளையுடைய ஆமூரில் வலிமை பொருந்திய மற்போர் வீரன் ஒருவனின் மிக்க வலிமையை அழித்து, ஒரு கால் அவன் மார்பிலும், மற்றொரு கால் அவன் சூழ்ச்சியைத் தடுக்கும் வகையில் அவன் முதுகிலும் வைத்துப் பசியோடு மூங்கிலைத் தின்ன முயலும் யானையைப்போல் தலையும் காலும் ஆகிய இரண்டும் முறிய மோதிப் போரவையில் மற்போர் புரிய வந்த மல்லனை எதிர்த்து நின்று அவனைக் கொன்ற நிலையை வெல்லும் போரினையுடைய பொருதற்கரிய இவன் தந்தையாகிய தித்தன் விரும்பியோ அல்லது விரும்பாமலோ காண்பானாக.

    இதுவே சாத்தந்தையார் படம் பிடித்துக் காட்டிய கவிதை ஓவியம் ஆகும். இதனைக் கேள்விப் பட்ட மக்களிற் பலர், புலவரின் கவிதைத் திறத்தையும் உவமை அழகையும் பாராட்டி மகிழ்ந்தனர். வெற்றி பெற்ற பெருநற்கிள்ளி புலியைக் கொன்ற சிங்கம் போல காட்சியளித்தான்.

    பிறகு பெருநற்கிள்ளி ஆமூரை விட்டு உறையூரை அடைந்தான். அந் நகர் வணிகன் மகன் ஒருத்தியை, நக்கண்ணை என்னும் பெயருடைய நல்லாளை, பல்லோர் வாழ்த்த வாழ்க்கைத் துணைவியாக ஏற்றுக் கொண்டான்.

    பின்னர்த் தந்தையில்லாக் குறையைத் தவிர்த்து, மக்கள் பாராட்டச் சோழ நாட்டை ஆண்டு வரலாயினான்.

  • நற்கிள்ளி
  • முசுகுந்தம் என்றால் குரங்கு முகம் என்று பொருள்.முசுகுந்தன் என்பவனைப் imageபற்றி மகாபாரதத்தில் விவரங்கள் இருக்கின்றன. அவன் பெரும் முனிவனாகவும், பல நாடுகளைத் தன் கீழ் கொண்டு வந்த பேரரசனாகவும் போற்றப்படுகிறான். அவனுடன் சம்பந்தப்பட்ட இடங்கள் எல்லாம் கங்கைக் கரையில் இருக்கின்றன. அவனுக்கும் புகார் நகருக்கும் என்ன தொடர்பு என்று பார்த்தால், நாளங்காடிப் பூதத்தைப் பெற்ற விதத்தை, 'அமரனிற் பெற்று, தமரில் தந்து" என்கிறது சிலப்பதிகாரம். அதாவது, அமரன் என்று சொல்லபப்டும் இந்திரனிடமிருந்து பெற்றதை, முசுகுந்தன் தன் தமருக்கு, அதாவது தன்னைச் சேர்ந்தோருக்குத் தந்தான் என்று பொருள் அமைகிறது. அதாவது சோழர்கள் முசுகுந்தனுடன் தொடர்புடையவர்கள் என்று தெரிகிறது. அந்தத் தொடர்பு என்ன என்பது 1905 -ஆம் வருடம் திருவாலங்காடு என்னும் இடத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ள செப்புத் தகடுகளின் மூலம் தெரிகிறது.

    நாளங்காடி பூதம்:

                நாளங்காடி என்னும் ஒரு கடைத்தெரு. அந்தக் கடைத் தெருவில் நாளங்காடிப் பூதம் என்னும் பூதம் குடி கொண்டுள்ளது. பூதம் என்றால் பேய், பிசாசு போன்ற மூட நம்பிக்கை அல்ல. வழி வழியாக சோழநாட்டு மக்கள் அதனை வணங்கி வந்துள்ளனர். தெய்வ சக்தி கொண்ட ஒன்றாக அது இருக்கவே, அதற்கு மக்கள் பொங்கலிட்டு, பூசை செய்து வணங்கி வந்தனர். இதனை இளங்கோவடிகள் இந்திர விழாவூரெடுத்த காதையில் விவரித்துள்ளார்.

    • முசுகுந்தன் இந்திரனிடமிருந்து தியாராசரைப் பெற்றுவந்து திருவாரூரில் கோயில்கொள்ளச் செய்தார் என்று திருவாரூர் நான்மணிமாலை என்னும் நூல் குறிப்பிடுகிறது.
    • உம்பர் விமானம் உகைத்தவன் என மூவருலா சோழர் பரம்பரை இவனைக் குறிப்பிடுகிறது.

    மகாபாரதக் கதை:

    முன்னொரு காலத்தே முசுகுந்தன் என்னும் பெயருடைய சோழ மன்னன் சோழ நாட்டை ஆண்டு வந்தான். கருவூர் அவனது தலைநகரமாக இருந்தது. குரங்கு முகத்துடன் இருந்ததால் அம்மன்னனுக்கு முசுகுந்தன் என்ற பெயர் வந்தது. இவன் அறிவிலும் வலிமையிலும் சிறந்து விளங்கினான். சிவபெருமானிடம் அளவில்லா அன்பு செலுத்தினான்.

    பகைவர் முசுகுந்தனைக் கண்டு அஞ்சினர். முசுகுந்தனது வீரம் தேவர் உலகத்திலும் பரவியது. ஒரு சமயம் அரக்கர்கள் எல்லாரும் ஒன்றுகூடி இந்திரனைத் தாக்கினர். இந்திரனால் அரக்கர்களை எதிர்த்து நிற்க முடியவில்லை. உடனே முசுகுந்தனை உதவி புரியுமாறு வேண்டிக் கொண்டான்.

    முசுகுந்தன் பெரும்படையுடன் புறப்பட்டான். அரக்கர்களோடு கடும் போர் செய்தான். முசுகுந்தனுக்கு முன்னே அரக்கர்களால் என்றும் செய்ய முடியவில்லை. பகலவனைக் கண்டு ஒளியும் பனிப்படலம் போலத் தோல்வியடைந்து ஓடி ஒளிந்தனர்.

    முசுகுந்தனது வீரத்தைக் கண்ட இந்திரன் அவனுக்கு யாது வேண்டுமென்று கேட்டான். இந்திரனிடம் திருமாலால் பூசிக்கப்பட்ட சிவபெருமானது உருவச்சிலை ஒன்று இருந்தது. முசுகுந்தன் தான் பூசை செய்து வணங்குவதற்கு, அந்த உருவச்சிலை வேண்டுமென்று கேட்டான்.

    இந்திரனுக்கோ அதைக் கொடுக்க விருப்பமில்லை. இல்லையென்று சொல்லவும் விருப்பமில்லை. அதனால் ஒரு தந்திரம் செய்தான். அந்தச் சிலையைப் போலவே வேறு சிலைகள் ஆறு இருந்தன. அந்தச் சிலைகளோடு முசுகுந்தன் விரும்பிய சிலையையும் வைத்து, அவனுக்கு விருப்பமானதை எடுத்துக் கொள்ளுமாறு இந்திரன் கூறினான்.

    ஏழு சிலைகளும் ஒரே மாதிரியாக இருப்பதைப் பார்த்ததும், எதனையெடுப்பது என்பது தெரியாமல் முசுகுந்தன் மயங்கினான். சிவபெருமானை மனதில் வணங்கி, ஒரு சிலையை எடுத்தான். அந்தச் சிலையே முதலில் தான் விரும்பியது என்பதை அறிந்த முசுகுந்தன் அளவற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தான். இந்திரனும் அவனது பக்தியைக் கண்டு மெச்சினான். ஏழு சிலைகளையுமே எடுத்துக் கொள்ளுமாறு இந்திரன் கொடுத்துவிட்டான்.

    ஏழு உருவச் சிலைகளையும் பெற்றுக் கொண்ட முசுகுந்தன் மற்றொரு வரத்தையும் இந்திரனிடம் கேட்டான். அரக்கரோடு போரிட்டதால் தான் மிகவும் களைத்திருப்பதாகவும், அதனால் நீண்ட காலம் உறங்க வேண்டுமென்றும் வரங் கேட்டான்.

    இந்திரனும் அந்த வரத்தைக் கொடுத்ததோடு, உறக்கத்திலிருந்து யார் எழுப்பினாலும், எழுப்பியவர் எரிந்து சாம்பலாகப் போவார் என்று சொல்லி அனுப்பினான். முசுகுந்தன் இந்திரன் அளித்த ஏழு சிலைகளையும் பெற்றுக்கோண்டு தன் நாட்டுக்கு மீண்டான்.

    தான் கொண்டு வந்த ஏழு சிலைகளையும் திருவாரூர், திருநாகைக் காரோணம், திருக்காறாயில், திருக்கோளிலி, திருமறைக்காடு, திருநள்ளாறு, திருவாய்மூர் என்னும் ஏழு ஊர்களிலும் அமைத்துக் கோயில் கட்டினான். அக் கோயில்களிலெல்லாம் பூசைகள் தவறாமல் நடந்து வருவதற்கும் ஏற்பாடு செய்தான்.

    பின்னே, மலை குகையொன்றை அடைந்து, போர் செய்த களைப்பு நீங்கும் வரையிலும் உறங்கத் தொடங்கினான்.

    முசுகுந்தன் மலைக்குகையில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த காலத்தில், கண்ணன் என்பவன் வட மதுரையை ஆண்டு வந்தான். அப்பொழுது யவன தேசத்து அரசனான காலயவனன், பெரும்படையுடன் கண்ணனைத் தாக்குவதற்கு வந்தான். அவனோடு சண்டை செய்து அவனை வெல்ல முடியாது என்பதைக் கண்ணன் உணர்ந்து கொண்டான்.

    அதனால் ஒரு தந்திரன் செய்தான். காலயவனன் படையெடுத்து வருவதற்கு முன்னே, வட மதுரையில் இருந்தவர்களை யெல்லாம் துவாரகை என்னுமிடத்திற்குக் குடியேற்றி விட்டான். தான் மட்டும் வட மதுரையில் தங்கியிருந்தான்.

    காலயவனனும் தனது படையுடன் வந்து வட மதுரையை முற்றுகையிட்டான். கண்ணன் அவனுக்குப் பயந்து ஓடுபவன் போல ஓடினான். காலயவனனும் விடாமல் கண்ணனைத் துரத்தினான்.

    இறுதியில் கண்ணன் முசுகுந்தன் உறங்கிக் கொண்டிருந்த மலைக் குகையில் ஓடி ஒளிந்து கொண்டான். காலயவனனும் கண்ணனை விடுவதாக இல்லை. அவனும் கண்ணன் ஓடி ஒளிந்த மலைக் குகைக்குள் சென்றான்.

    குகைக்கு உள்ளே வந்த காலயவனன் கண்களுக்கு முசுகுந்தன் படுத்திருப்பது தெரிந்தது. கண்ணனே அவ்வாறு படுத்துக் கொண்டு பாசாங்கு செய்கிறான் என்று காலயவனன் கருதினான். ஆனால் அந்தக் குகையிலேயே வேறோரிடத்தில் கண்ணன் ஒளிந்து கொண்டிருப்பதை அவன் அறியவில்லை.

    அதனால் முசுகுந்தனையே கண்ணன் என்று கருதிய காலயவனன், எட்டி ஓர் உதை விட்டான். அயர்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த முசுகுந்தன் துடித்து எழுந்தான்.

    தன்னை உறக்கத்திலிருந்து எழச் செய்வதற்குக் காரணமாக இருந்தவன் யாரென்று உற்று நோக்கினான். அவ்வளவுதான்; காலயவனன் அந்த இடத்திலேயே எரிந்து சாம்பலானான். கண்ணனது தந்திரம் பலித்தது.

    காலயவனன் எரிந்ததும் கண்ணன் முசுகுந்தன் முன் வந்து நின்றான். திருமாலே கண்ணனாக வந்திருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்து கொண்ட முசுகுந்தன் அவனைக் கைக்கூப்பி வணங்கினான். கண்ணனும் மகிழ்ந்து அவனுக்கு வேண்டிய வரங்களையெல்லாம் கொடுத்தான். இறுதியில் முக்தியடையுமாறும் அருள் செய்தான். மறுபடியும் தனது நாட்டிற்கு வந்து, முசுகுந்தன் ஆட்சியை மேற்கொண்டான்.

    இந்திரனைப் பார்த்து நெடுநாளாயிற்றே என்ற எண்ணம் முசுகுந்தனுக்கு வந்தது. அதனால் இந்திரனைப் பார்த்துவரப் புறப்பட்டான். இந்திரனது வேண்டுகோளுக்கிணங்கிச் சில நாட்கள் அவனுடைய விருந்தினனாகத் தங்கியிருந்தான்.

    அப்பொழுது இந்திரனிடமிருந்த அமிழ்தத்தைக் கலுழன் என்பவன் திருடிச் சென்று விட்டான். அவனிடமிருந்து அமிழ்தத்தை மீட்டு வர எண்ணினான் இந்திரன். தான் சென்று வரும் வரையிலும் தனது நகரத்தைக் காப்பவர் யார் என்று சிந்தித்தான்.

    முசுகுந்தன், இந்திரன் வரும் வரையிலும் நகரத்தைக் காப்பதாக உறுதிமொழி அளித்தான். இந்திரனும் மனமகிழ்ந்து, அவனுக்குத் துணையாக வல்லமையுள்ள பூதம் ஒன்றையும் இருக்கச் செய்து, கலுழனைத் தொடர்ந்து புறப்பட்டான்.

    பல முறைகள் இந்திரனிடம் போரிட்டுத் தோற்றோடிய அரக்கர்கள் கூட்டம், அவன் நகரத்தில் இல்லை என்பதை அறிந்து, தாக்குவதற்காகப் பெரும்படையுடன் வந்தனர். முசுகுந்தனுக்கு முன்னே அவர்களது வீரம் செல்லவில்லை.

    நேரில் வெல்ல முடியாத அவர்கள், ஒரு தந்திரத்தைக் கையாண்டனர். நகர் முழுவதையும் இருள் சூழச் செய்தனர். அப்பொழுது முசுகுந்தன் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திகைத்து நின்றான். அவனுக்குத் துணையாக நின்ற பூதம், தனது வல்லமையால் இருளை யொழித்து ஒளியைப் பரவச் செய்தது. ஒளி பரவிய உடனே, அரக்கர் கூட்டத்தையெல்லாம் முசுகுந்தன் கொன்றொழித்தான்.

    நகரத்துக்குத் திரும்பிய இந்திரன் நிகழ்ந்ததை அறிந்தான். பூதத்தை முசுகுந்தனுக்குப் பணிவிடை செய்யுமாறு, அவனுக்குக் கொடுத்துவிட்டான். பூதத்தோடு முசுகுந்தன் தனது நாட்டுக்குத் திரும்பினான்.

    பூதத்தை நகரத்தின் எல்லையில் உள்ள நாளங்காடியில் (பகல் கடைத் தெரு) காவலிருக்குமாறு பணித்தான். அது முதல் அப்பூதம் நாளங்காடிப் பூதம் என்ற பெயரைப் பெற்றது.

    பின்னர் பல ஆண்டுகள் முசுகுந்தன் நாட்டை ஆண்டு, தவத்தை மேற் கொண்டான். இறுதியில் வீடு பேறு அடைந்தான்.

     

  • முசுகுந்தன்
  • பரணர் - சங்க காலப் புலவர்
  • குறுந்தொகை - கடவுள் வாழ்த்து
    இயற்றியவர் : பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார்.

    கடவுள் வாழ்த்துப்பாடல்,

    தாமரை புரையுங் காமர் சேவடிப் 
    பவழத் தன்ன மேனித் திகழொளிக் 
    குன்றி யேய்க்கும் உடுக்கைக் குன்றின் 
    நெஞ்சுபக எறிந்த அஞ்சுடர் நெடுவேற் 
    சேவலங் கொடியோன் காப்ப 
    ஏம வைகல் எய்தின்றால் உலகே.

    அருஞ்சொற் பொருள்:-

    காமர் - அழகு
    சேவடி - சிவந்த அடி, சிவந்த பாதங்கள்
    புரை - உள்ளகத்தே 
    பவழம் - செக்கச் சிவந்த ஓர் அணிகலன்
    குன்றி யேய்க்கும் உடுக்கைக் - குன்றி மணி போல் சிவந்த உடுக்கை
    உடுக்கைக் - உடுத்தும் துணி
    ஏமவைகல் - பாதுகாப்பான நிலை
    அஞ்சுடர் - ஞானம் அல்லது அறிவு சுடர்

    இதன் பொருள் :-

    தாமரை மலர்களை ஒத்த அழகான சிவந்த திருவடிகள் கொண்டவனும் , பவழம் போல சிவந்த மேனியைக் கொண்டவனும்,குன்றி மணி போல் சிவந்த துணியை உடுத்தியவனும், சுடர் விட்டு ஒளிரக்கூடிய சிவந்த நீண்ட வேலைக் கொண்டவனும் , சேவற்கொடியைக் கொண்டவானுமகிய முருகன் காப்பதால் உலகம் பாதுகாப்பான நிலையில் உள்ளது.

  • குறுந்தொகை - 1
    இயற்றியவர் : திப்புத் தோளார்.

    செங்களம் படக்கொன் றவுணர்த் தேய்த்த 
    செங்கோ லம்பிற் செங்கோட்டி யானைக் 
    கழல்தொடிச் சேஎய் குன்றம் 
    குருதிப் பூவின் குலைக்காந் தட்டே. 

    அருஞ்சொற் பொருள்:-

    செங்களம் பட = இரத்தத்தாற் போர்க்களம் செந்நிறமாகும் படி 
    கொன்று அவுணர் தேய்த்த = அவுணர் - அசுரர், அசுரர்களைக் கொன்று தேய்த்த
    செங்கோல் அம்பின் = இரத்தத்தாற் சிவந்த திரண்ட அம்பையும்,
    செங்கோட்டி யானை = சிவந்த கொம்பை உடைய யானையையும், 
    கழல் தொடி = கழல் - ஓரணிகலன்;தொடி - வளையல், வளையலணிந்த 
    சேஎய் குன்றம் = முருகக் கடவுளுக்குரிய மலையானது, 
    குருதி பூவின் குலை காந்தட்டு - செவப்பாகிய பூங்கொத்துள்ள காந்தளையுடையது.

    இதன் பொருள் :-

    தலைவன் தான் தலைவியின்பால் கொண்ட அன்பின் பொருட்டு அவளுக்கு செங்காந்தல் மலர்களை பரிசளிக்கிறான்.அப்போது தோழி தலைவனை நோக்கி , அவுணர்களைக் கொன்று குவித்ததால் போர்க்களம் முழுவதும் சிவப்புறுமாறு செய்வதன் முருகன் - பகைவரைக் குத்திக் கொன்றதால் அவனது வேலும், களிற்றின் கோடுகளும் சிவப்புற்றன. இத்தகைய சிறப்புடைய முருகன் குடிகொண்டிருக்கும் இம்மலையில் சிவந்த நிறமுடைய காந்தள் மலர்கள் எங்கும் மலர்ந்து காணப்படுகின்றன. இந்த நிலையில் இச்சிறிய பொருளைக் கொடுத்து தலைவியாகிய பெரிய பொருளை அடைய எண்ணுவது அறிவீனம். அதனால் நின் கையுறையாகிய இம்மலரை, யாம் ஏற்பதற்கு இல்லை என்று கூறுகிறாள்.

  • Please login if you would like to vote in this poll.

    Total number of votes: 0

  • புறநானூறு, 181. (இன்னே சென்மதி!)
    பாடியவர்: சோணாட்டு முகையலூர்ச் சிறுகருந் தும்பியார்.
    பாடப்பட்டோன்: வல்லார் கிழான் பண்ணன். 
    திணை: வாகை.
    துறை : வல்லாண் முல்லை.
    ===================================

    மன்ற விளவின் மனைவீழ் வெள்ளில்
    கருங்கண் எயிற்றி காதல் மகனொடு
    கான இரும்பிடிக் கன்றுதலைக் கொள்ளும்
    பெருங்குறும்பு உடுத்த வன்புல இருக்கைப்
    புலாஅ அம்பில் போர்அருங் கடிமிளை

    வலாஅ ரோனே வாய்வாள் பண்ணன்
    உண்ணா வறுங்கடும்பு உய்தல் வேண்டின்
    இன்னே சென்மதி நீயே சென்றுஅவன்
    பகைப்புலம் படரா அளவைநின்
    பசிப்பகைப் பரிசில் காட்டினை கொளற்கே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    மன்றம் = ஊர் நடுவில் உள்ள பொதுவிடம்
    விளவு = விளாமரம்
    வெள்ளில் = விளாம்பழம்
    எயிற்றி = வேடர் குலப் பெண்
    இரு = கரிய
    பிடி = பெண் யானை
    குறும்பு = அரண்
    உடுத்த = சூழ்ந்த
    இருக்கை = இருப்பிடம்
    கடி = காவல்
    மிளை = காடு
    வலார் = ஒருஊரின் பெயர்(வல்லார் என்பதின் திரிபு)
    வாய் = சிறந்த
    கடும்பு = சுற்றம்
    இன்னே = இப்பொழுதே

    இதன் பொருள்:-

    மன்ற=====>கடிமிளை

    ஊர்ப்பொதுவிடத்தில் உள்ள விளாமரத்திலிருந்த விளாம்பழம் அங்கிருந்த வீட்டின் முற்றத்தில் விழுந்தவுடன், கரிய கண்ணையுடைய மறக்குலப் பெண் ஒருத்தியின் அன்பிற்குரிய மகன் அதை எடுப்பதற்குச் செல்வான். காட்டில் வாழும் கரிய பெண்யானையின் கன்றும் அவனோடு அந்தப் பழத்தை எடுப்பதற்குச் செல்லும். இத்தகைய வளமான வல்லார் என்னும் ஊர்,

    வலாஅ=====> கொளற்கே

    புலால் நாற்றமுள்ள அம்புகளையும், போர் செய்வதற்கு அரிய பாதுகாப்பான காவற் காடுகளையுமுடைய, பெரிய அரண்கள் சூழ்ந்த வலிய நிலத்தின் இருப்பிடம். அங்கே, சிறந்த (குறி தவறாத) வாளையுடைய பண்ணன் வாழ்கிறான். பசியுடன் வாடும் வறுமையுற்ற உன் சுற்றம் பிழைக்க வேண்டுமானால், இப்பொழுதே சென்று, அவன் போருக்குப் போவதற்கு முன் உன் வறுமையைக் காட்டி, உங்கள் பசிக்குப் பகையாகிய (பசியைப் போக்கும்) பரிசிலைப் பெற்றுக் கொள்வாயாக.

    பாடலின் பின்னணி:-

    வறுமையில் வாடும் பாணன் ஒருவனை சிறுகருந்தும்பியார் வல்லார் கிழான் பண்ணனிடத்து ஆற்றுப்படுத்துவதாக இப்பாடல் அமைந்துள்ளது.

  • புறநானூறு, 215. (அல்லற்காலை நில்லான்!)
    பாடியவர்: கோப்பெருஞ் சோழன்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: பாடாண்.
    துறை: இயன்மொழி.
    ==========================

    கவைக் கதிர் வரகின் அவைப்புறு வாக்கல்
    தாதெரு மறுகின் போதொடு பொதுளிய
    வேளை வெண்பூ வெண்தயிர்க் கொளீஇ
    ஆய்மகள் அட்ட அம்புளி மிதவை
    அவரை கொய்யுநர் ஆர மாந்தும்

    தென்னம் பொருப்பன் நன்னாட்டு உள்ளும்
    பிசிரோன் என்ப என் உயிர்ஓம் புநனே;
    செல்வக் காலை நிற்பினும்
    அல்லற் காலை நில்லலன் மன்னே.

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    கவை = பிளப்பு
    அவைப்பு = குற்றல்
    ஆக்கல் = சமைத்தல்
    தாதெரு = தாது+எரு = தாது எருவாக
    மறுகு = தெரு
    போது = பொழுது
    பொதுளிய = தழைத்த
    மிதவை = கூழ்
    ஆர = நிரம்ப
    மாந்தல் = உண்ணுதல்
    பொருப்பு = மலை
    பிசிர் – ஊர்ப்பெயர்
    ஓம்புதல் = பாதுகாத்தல்
    செல்வன் = அரசன்
    அல்லல் = துன்பம்
    மன் – அசைச்சொல்

    இதன் பொருள்:-

    கவைக் கதிர்=====> ஆர மாந்தும்

    பிளவுபட்ட கதிர்களையுடைய வரகைக் குத்திச் சமைக்கப்பட்ட சோற்றையும், பூக்களின் தாதுகள் எருவாக உதிர்ந்த புழுதியையுடைய தெருவில் அரும்புகளோடு தழைத்த வேளைச்செடியின் வெண்ணிறப் பூக்களை வெள்ளை நிறமுள்ள தயிரில் இட்டு, இடைச்சியர் சமைத்த அழகிய புளிக்கூழையும், அவரையைக் கொய்பவர்கள் நிறைய உண்ணும்

    தென்னம்=====> மன்னே

    தென்திசையில் உள்ள பொதிகை மலையையுடைய பாண்டிய நன்னாட்டில் உள்ள பிசிர் என்னும் ஊரில் உள்ளவர் ஆந்தையார். அவர் என் உயிரைப் பாதுகாப்பவர்; நான் ஆட்சியிலிருந்த இருந்த காலத்தில் அவர் வந்து என்னைப் பார்க்காவிட்டாலும் நான் துன்பத்தில் இருக்கும் பொழுது என்னைப் பார்க்க வராமல் இருக்கமாட்டார்.

    பாடலின் பின்னணி:-

    கோப்பெருஞ்சோழன் வடக்கிருந்த பொழுது, அவனைச் சூழ்ந்திருந்தவர்கள், பிசிராந்தையார் பாண்டிய நாட்டிலிருந்து சோழ நாட்டிற்கு வந்து வடக்கிருக்கும் கோப்பெருஞ்சோழனைக் காணவருவாரோ வரமாட்டாரோ என்று சந்தேகப்பட்டார்கள். அவர்கள் பேச்சைக் கேள்விப்பட்ட கோப்பெருஞ்சோழன், “பிசிராந்தையார் என் உயிரைப் பாதுகாப்பவர்; நான் ஆட்சியிலிருந்த இருந்த காலத்தில் அவர் வந்து என்னைப் பார்க்காவிட்டாலும், நான் துன்பத்திலிருக்கும் பொழுது அவர் கண்டிப்பாய் என்னைப் பார்க்க வருவார்” என்று கூறுவதாக இப்பாடல் அமைந்துள்ளது.

  • புறநானூறு, 216. (அவனுக்கும் இடம் செய்க!)
    பாடியவர்: கோப்பெருஞ் சோழன்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: பாடாண்.
    துறை: இயன்மொழி.
    ==========================

    “கேட்டல் மாத்திரை அல்லது யாவதும்
    காண்டல் இல்லாது யாண்டுபல கழிய
    வழுவின்று பழகிய கிழமையர் ஆயினும்
    அரிதே தோன்றல்! அதற்பட ஒழுக”லென்று
    ஐயம் கொள்ளன்மின்; ஆரறி வாளிர்!
    இகழ்விலன்; இனியன்; யாத்த நண்பினன்;

    புகழ்கெட வரூஉம் பொய்வேண் டலனே;
    தன்பெயர் கிளக்கும் காலை ‘என் பெயர்
    பேதைச் சோழன்’ என்னும் சிறந்த
    காதற் கிழமையும் உடையவன்; அதன் தலை
    இன்னதோர் காலை நில்லலன்;
    இன்னே வருகுவன்; ஒழிக்கஅவற்கு இடமே!

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    மாத்திரை = அளவு
    யாவதும் = சிறுபொழுதும்
    காண்டல் = காணுதல்
    யாண்டு = ஆண்டு
    வழு = தவறு
    தோன்றல் = அரசன்
    அதற்பட = அவ்வாறு
    ஆர் = நிறைவு
    யாத்தல் = பிணித்தல், கட்டல்
    வரூஉம் = வரும்
    கிளக்கும் = கூறும்
    பேதை = களங்கமில்லாத் தன்மை
    கிழமை = உரிமை
    தலை = மேலே
    இன்னே = இப்பொழுதே
    ஒழிக்க = ஒதுக்குக

    இதன் பொருள்:-

    கேட்டல்=====> நண்பினன்;

    ” வேந்தே! பிசிராந்தையாரும் நீயும் ஒருவரைப் பற்றி ஒருவர் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களே தவிர நீங்கள் இருவரும் சிறுபொழுதுகூட ஒருவரை ஒருவர் நேரில் கண்டதில்லை. இவ்வாறு பல ஆண்டுகள் கழிந்தன. நன்கு பழகிய உரிமையுடைய நண்பராக இருப்பின், இந்நிலையில் அவர் உன்னுடன் இருப்பதுதான் முறை. ஆயினும் அவர் அம்முறைப்படி நடத்தல் அரிது.” என்று சந்தேகப்படாதீர்கள். அறிவு நிறைந்தவர்களே! என் நண்பன் பிசிராந்தையார் என்னை ஒருபொழுதும் இகழாதவன்; அவன் மிகவும் இனியவன்; நெருங்கிய நட்பு கொண்டவன்;

    புகழ்கெட=====> இடமே!

    புகழை அழிக்கும் போலித்தனங்களை (பொய்யை) விரும்பாதவன். அவன் பெயர் என்னவென்று கேட்டால் தன் பெயர் ’களங்கமில்லாத சோழன்’ என்று கூறும் சிறந்த அன்பும் உரிமையும் உடையவன். அதற்கும் மேலே, இத்தகைய நிலையில் அவன் வராமல் இருக்க மாட்டான்; அவன் இப்பொழுதே வருவான்; அவனுக்கு ஒரு இடம் ஒதுக்கி வையுங்கள்.

    பாடலின் பின்னணி:-

    பிசிராந்தையார் தன்னைக் காண வருவாரோ அல்லது வரமாட்டாரோ என்று தன் அருகில் இருக்கும் சான்றோர்கள் சந்தேகப்படுவதை உணர்ந்த கோப்பெருஞ்சோழன், ”அவர் நிச்சயமாக வருவார்; அவருக்கு ஒரு இடம் ஒதுக்கி வையுங்கள்” என்று இப்பாடலில் குறிப்பிடுகிறான்.

  • இந்த பழமொழி மிளகின் மகத்துவத்தை உணர்த்துவதற்காக கூறப்பட்ட பழமொழி.. அப்படி என்ன மகத்துவம் இந்த நல்ல மிளகில்...? ...

    லகின் தலைசிறந்த எதிர் மருந்து (Antidote) தான் இந்த மிளகு. இந்த மிளகு இந்தியாவில் மிக அதிகமாக பயிரிடப்படுகிறது .

    தென்னிந்தியாவில் முக்கியமாக கேரளா, மைசூர், மற்றும் தமிழ்நாட்டில் கன்னியாகுமரி, மேற்கு தொடர்ச்சி மலைப் பகுதிகளிலும், கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலைகளான கொல்லிமலை, சேர்வராயன் மலைகளிலும் நல்லமிளகு அதிகம் விளைகிறது. 

    உலகிலேயே தலைசிறந்த தரம் வாய்ந்த நல்ல மிளகு தென்னிந்தியாவில் மட்டுமே கிடைக்கிறது என்பது நவீன ஆராய்ச்சி கூறும் தகவல். 

    மிளகில் உள்ள வேதிப் பொருட்கள் அனைத்தும் நம்மை நோயிலிருந்து காக்கும் வேலையைச் செய்கிறது மேலும் உடலின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியை அதிகரிக்கிறது. 

    மிளகிற்கு வீக்கத்தைக் குறைக்கும் பண்பும் (Anti-inflamattory) வாதத்தை அடக்கும் பண்பும் (Anti vatha)பசியைத் தூண்டும் பண்பும் (Appetizer), வெப்பத்தைக் குறைக்கும் பண்பும் (Antypyretic), கோழையை அகற்றும் பண்பும் (Expectorant), பூச்சிக்கொல்லியாக செயல்படும் பண்பும் (Anti-helmenthetic) உள்ளது. நரம்புத்தளர்ச்சி, கை கால் நடுக்கம், உதறல், ஞாபக சக்தி குறைபாடு, முதுமையில் உண்டாகும் மதிமயக்கம், இவற்றிற்கு நல்ல மிளகு சிறந்த மருந்தாகும். 

    வீரியத்தை அதிகரிக்கும் தன்மையும் இதற்குண்டு. 

    நல்ல மிளகில் பொட்டாசியம், கால்சியம், ஜிங்க், மாங்கனீசு, இரும்புச்சத்து மற்றும் மெக்னீசியம், வைட்டமின் சி, சத்துக்கள் அதிகம் உள்ளது. வைட்டமின் சி சத்து அதிகம் உள்ளதால் ஆண்டி ஆக்ஸிடென்டாக செயல்பட்டு நோய் எதிர்ப்புத் தன்மையை அதிகரிக்கிறது. 

    நல்ல மிளகில் piperine என்ற ஆல்கலாய்டு இருப்பதால் பசியைத் தூண்டுகிறது. 

    வயிற்றில் சுரக்கும் என்ஸைம்களை தூண்டி சுரக்கச் செய்கிறது. மேலும் உமிழ்நீரை சுரக்கச் செய்கிறது. இதனால் ஜீரணத் தன்மை அதிகரிக்கப்படுகிறது. உணவு சரியான முறையில் செரிக்கப் பட்டால் தான் வாயுத் தொந்தரவு இருக்காது. மேலும் நச்சுக் கழிவுகள் உடலில் தங்காது. இந்த நச்சுக் கழிவுகளை வெளியேற்றும் தன்மை மிளகில் அதிகம் இருப்பதால்தான் நம் முன்னோர்கள் இந்த பழமொழியை பயன்படுத்தினார்கள். இதனாலேயே நம் முன்னோர்கள் வெளியிடங்களில் சாப்பிட்டு வரும்போது பத்து மிளகை வாயில் போட்டு சுவைத்து சாப்பிட்டுவிடுவார்கள். வெளியில் தயாரிக்கப் படும் உணவினால் ஏற்படும் நச்சுத்தன்மை அனைத்தையும் இந்த பத்து மிளகு முறித்து விடும்.

  • புறநானூறு, 266. (அறிவுகெட நின்ற வறுமை!)
    பாடியவர்: பெருங்குன்றூர் கிழார்.
    பாடப்பட்டோன்: சோழன் உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்னி.
    திணை: பாடாண்.
    துறை: பரிசில் கடாநிலை.
    ==================================

    பயங்கெழு மாமழை பெய்யாது மாறிக்
    கயங்களி முளியும் கோடை ஆயினும்,
    புழற்கால் ஆம்பல் அகலடை நீழல்
    கதிர்கோட்டு நந்தின் சுரிமுக ஏற்றை
    நாகுஇள வளையொடு பகல்மணம் புகூஉம்

    நீர்திகழ் கழனி நாடுகெழு பெருவிறல்
    வான்தோய் நீள்குடை, வயமான் சென்னி
    சான்றோர் இருந்த அவையத்து உற்றோன்
    ஆசாகு என்னும் பூசல்போல
    வல்லே களைமதி அத்தை; உள்ளிய

    விருந்துகண்டு ஒளிக்கும் திருந்தா வாழ்க்கைப்
    பொறிப்புணர் உடம்பில் தோன்றிஎன்
    அறிவுகெட நின்ற நல்கூர் மையே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    பயம் = பயன்
    கெழு = பொருந்திய
    மா = பெரிய
    மழை = மேகம்
    கயம் = குளம்
    களி = குழைவு
    முளிதல் = வேதல்
    புழல் = துளை
    அடை = இலை
    கதிர் = ஒளிக்கதிர்
    கோடு = கொம்பு
    நத்து = நத்தை
    சுரி = சுழற்சி (வளைவு)
    ஏற்றை = ஏறு = ஆண் விலங்கு (ஆண் நத்தை)
    நாகு = இளமை, பெண்மை
    வளை = சங்கு
    புகூஉம் = கூடும்
    திகழ்தல் = விளங்குதல்
    கழனி = வயல்
    கெழு = பொருந்திய
    விறல் = வெற்றி
    வயம் = வலிமை
    மான் = குதிரை
    ஆசு = பற்றுக்கோடு
    பூசல் = பலர் அறிகை
    பெரிதொலித்தல்
    வல் = விரைவு
    மதி – அசை
    அத்தை – அசை
    உள்ளல் = நினைத்தல்
    திருந்துதல் = ஒழுங்காதல்
    புணர்தல் = சேர்தல்
    நல்கூர்மை = வறுமை

    இதன் பொருள்:-

    பயங்கெழு=====> புகூஉம்

    பயன் பொருந்திய பெரிய மேகம் மழை பெய்யாமல் இருப்பதால், குளங்களில் உள்ள குழம்பிய சேறு வெப்பமாய் இருக்கும் கோடைக் காலத்திலும் துளையுள்ள ஆம்பலின் அகன்ற இலையின் நிழலில் ஒளிக்கதிர் போன்ற கூர்மையான கொம்புகளையும் வளைந்த முகமும் உடைய ஆண் நத்தை இளம் பெண் சங்குடன் கூடும்

    நீர்திகழ்=====> நல்கூர் மையே

    நீர் விளங்கும் வயல்களுள்ள நாட்டையுடைய பெரிய வெற்றியுடையோய்! விண்ணைத் தொடும் நெடிய குடையும் வலிய குதிரையும் உடைய சென்னி! சான்றோர்கள் கூடியுள்ள அவையில் ஒருவன் சென்று, “ எனக்கு நீங்கள் ஆதரவு அளிக்க வேண்டும்” என்று ஆரவாரமாகக் கூறுவானாயின், அவர்கள் அவனுக்கு விரைந்து உதவி செய்வார்கள். அதைப் போல, என் வறுமையை நீ விரைவில் தீர்ப்பாயாக. என்னை நினைத்து வந்த விருந்தினரைக் கண்டதும் அவர்களுக்கு உதவ முடியாததால் ஒளிந்து வாழும் நன்மையில்லாத வாழ்க்கையையுடைய என் உடலில் ஐம்பொறிகளும் குறைவின்றி இருந்தாலும் என் வறுமை என் அறிவைக் கெடுக்கிறது.

    பாடலின் பின்னணி:-

    மிகவும் வறுமையில் வாடிய புலவர்களில் பெருங்குன்றூர் கிழாரும் ஒருவர். தன் வறுமைத் துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று வளமான வாழ்க்கை வாழலாம் என்ற நோக்கத்தோடு அவர் சோழன் உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்னியைக் காணச் சென்றார். அவன் பெருங்குன்றூர் கிழாரின் புலமையைப் பாராட்டித் தன்னுடன் அவரைச் சிலகாலம் தங்க வைத்தான். அவர், தன் வறுமையை அவனுக்குப் பலமுறை குறிப்பாகக் கூறினார். ஆனால், சோழன் அவருக்குப் பரிசளிக்கவில்லை. முடிவாக, ஒருநாள், “அரசே, சான்றோர் அவையில் ஒருவன் சென்று தன் வறுமையைக் கூறி ஆதரவு கேட்டால், அவர்கள் அவனுக்கு விரைந்து உதவி செய்வார்கள். எனக்கு வேறு ஒரு குறையும் இல்லாவிட்டாலும், வறுமை மட்டும் என்னை வருத்துகிறது. விருந்தினரைக் கண்டால் அவர்களுக்கு ஒன்றும் அளிக்க முடியாததால் ஒளிந்து கொள்கிறேன். என் அறிவும் தடுமாற்றம் அடைகிறது.” என்று கூறினார். அதைக் கேட்ட சோழன் அவருக்குப் பரிசளித்து அவரை மகிழ்வித்தான். இப்பாடலில், பெருங்குன்றூர் கிழார் தன் வறுமையை சோழனுக்கு எடுத்துரைத்துத் தனக்குப் பரிசில் அளிக்குமாறு வேண்டுகிறார்.

  • மூவன் (நாவடக்கம் இல்லாத அரசன்)image

    சேர நாட்டின் மேற்குக் கரையோரமுள்ள நெய்தல் நாட்டின் மன்னன் மூவன். அந்நெய்தலின் உட்பகுதி நல்ல வளமான வயல்களை உடைய செழிப்புமிக்க நாடு.

    இந்த அரசன் திறமையானவன், நற்குணங்கள் பல உடையவன். ஆனால், நாவடக்கம் இல்லாதவன். யாரையும் எடுத்தெறிந்து பேசிவிடுவான். தான் பேசிய பேச்சிற்கு வருத்தமும் தெரிவிக்கமாட்டான். அமைச்சர்களும் கூட இவனிடம் தங்கள் கருத்துக்களைச் சொல்ல அஞ்சினர்.

    ஒரு சமயம் பெருந்தலைச் சாத்தனார் என்ற புலவர் மூவனைப் பாடிப் பரிசு பெற்றுச் செல்ல வந்தார். இப்புலவர் குமணவள்ளலைப் பாடிப் பரிசுகள் பல பெற்றவர். அப்பரிசுகளை எல்லாம் ஏழைகளுக்கு கொடுத்ததால் மறுபடியும் ஏழ்மை நிலையை அடைந்தார்.

    புலவர் பல நாட்கள் காத்துக்கிடந்த பின் ஒரு நாள் மூவனை அரசவையில் சந்தித்து பாடல் ஒன்றைப் பாடினார்.

    "அரசே, நான் ஒரு புலவன். என் பெயர் பெருந்தலைச் சாத்தனார்.''

    "உமது பெயருக்கும் உருவத்திற்கும் சிறிதும் பொருத்தம் இல்லையே!'' 

    "ஏன் மன்னா அப்படிக் கூறுகிறீர்கள்?''

    "பெருந்தலைச் சாத்தனார் என்கிறீர்கள். உமது தலை பெரியதாக இல்லையே... சிறியதாகத்தானே இருக்கிறது.''

    "மன்னிக்க வேண்டும் மன்னா. பெருந்தலை என்பது எனது ஊரின் பெயர்!''

    "ஓ, அப்படியா செய்தி!''

    "நான் குமணவள்ளலைப் பாடிப் பல பரிசுகள் பெற்றவன்!''

    "இப்போதும் அவனிடமே செல்ல வேண்டியதுதானே. உன் போன்ற புலவர்களுக்குக் கொடுத்துக் கொடுத்து அவன் போண்டியாகி இருப்பான்!''

    "அரசே, பழம் பழுத்த மரங்களை நாடித்தானே பறவைகள் செல்லும். அதைப் போல மன்னர்களையும், வள்ளல்களையும் நாடி பாவலர்களாகிய நாங்கள் வருகிறோம்.''

    "நீங்கள் பொய்யாக எதையும் புனைந்து பாடுவீர்கள். இல்லாததை இருப்பதாகக் கூறுவீர்கள். அதைக் கேட்டு சிலர் மகிழ்ந்துபோய் உங்களுக்குப் பரிசு கொடுக்கிறார்கள். அவர்கள் தற்புகழ்ச்சியை விரும்புபவர்கள். நீங்கள் பொய் சொல்லியே பிழைக்கும் ஒரு வஞ்சகக் கூட்டம்... யாரங்கே, இந்தப் புலவரை வெளியே அனுப்பு.''

    "இல்லை, நானே சென்றுவிடுகிறேன்.'' அதனால் "நம்முள் குறுநணி காண்குவதாக!" என்று சாபம் இட்டார். அந்த பாடல் இதோ கீழே:-

    (புறம் 209)

    புறநானூறு - 209 (நல்நாட்டுப் பொருந!)



    புலவர் அவமானத்தால் முகம் சோர்ந்து சென்றதைக் கண்ட மூவன் சிரிசிரி என்று சிரித்தான்.

    மூவன், சேரன் கணைக்கால் இரும்பொறைக்குக் கட்டுப்பட்ட ஒரு குறுநில மன்னன். மூன்று ஆண்டுகளாகவே மூவன் கப்பம் கட்டாததை அறிந்தான் இரும்பொறை.

    "என்ன சொல்கிறான் மூவன் என்று அறிந்துவா!'' எனத் தூதுவனை
    அனுப்பினான்.

    மூவன் அவைக்கு வந்த தூதுவன், மூவனை மரபுப்படி வணங்கி, ""மன்னன் கணைக்கால் இரும்பொறையின் தூதுவன் நான்,'' என்றான்.

    "கணைக்காலனுக்குக் கருவூலத்தில் பணத்தட்டுப்பாடு வந்ததும் என் நினைவு வந்துவிட்டதாக்கும்... இங்கே என்ன கொட்டியா கிடக்கிறது?''

    "மன்னா, நான் உங்களிடம் யாசகம் ஒன்றும் கேட்க வரவில்லை. எங்கள் மன்னருக்கு மூன்று ஆண்டுகளாக நீங்கள் கட்ட வேண்டிய திறையைச் செலுத்தவில்லை.''

    "தூதுவனே! நன்றாகக் கேட்டுக் கொள். எனது நெய்தல் நாடு இன்றிலிருந்து சுதந்திர பூமி. நாங்கள் இனி யாருக்கும் கப்பம் கட்டமாட்டோம்.''

    "எமது அரசரின் பெருமையையும், வலிமையையும் தெரிந்தே நீங்கள் இப்படிப் பேசுவது மிகவும் வருந்தத்தக்கது.''

    "உனது கணைக்காலனுக்கு நான்தான் காலன். என்னைப் போர்க்களத்தில் வந்து சந்திக்கும்படி கூறு.''

    "உங்களால் எம் மன்னனை வெல்ல முடியும் என்று நீவிர் நினைப்பது உங்கள் இறுமாப்பு. எமது மன்னனின் வலிமை தெரியாமல் பேசுவது மிகவும் இரங்கத்தக்கது.''

    "அடே தூதுவனே... இங்கே நிற்காதே, ஓடிவிடு. இல்லையெனில் உன் முன்பற்களைத் தட்டிவிடுவேன். எச்சரிக்கை!''

    தூதுவன் கணைக்கால் இரும்பொறையிடம் வந்து நடந்தவற்றை ஒன்றுவிடாமல் கூறினான்.

    "தூதுவன் ஒருவனின் பற்களைத் தட்டுவேன் என்று நாவடக்கம் இல்லாமல் சொன்ன அந்த மூவனைப் போர்க்களத்தில் சந்தித்தே தீருவேன்,'' என்று முடிவு கட்டினான் இரும்பொறை.

    "மன்னா, சிறு நரியை எதிர்க்கச் சிங்கம் செல்வதா? வேண்டாம். இது உங்கள் வீரத்திற்கு இழுக்கு. நாவடக்கமின்றிப் பேசிய அந்த மூவனை வென்று அவன் முன்பற்களை உங்களிடம் கொண்டு வந்து காணிக்கையாக்குகிறேன்.'' தளபதி வீரமுழுக்கமிட்டான்.

    "அதுவும் சரிதான். மூவன் இனி வாயைத் திறக்கும் போதெல்லாம் நாவடக்கம் வேண்டும் என்பதை உணர வேண்டும். அவன் முன்பற்களைக் கொண்டு வருவது தான் நன்று!''

    "சரி மன்னா, அப்படியே செய்கிறேன்.''

    "தளபதியாரே, மூவனின் முன்பற்களைப் பிடுங்கி நம் தொண்டிக் கோட்டையின் வாயிற் கதவுகளில் பொருத்தி, "யாகாவாராயினும் நாகாக்க. நாவைக் காக்காத மூவனின் பற்களைப் பாரீர்!' என்று அதன் கீழ் எழுதி வையுங்கள்.''

    "உத்தரவு மன்னா!''

    கணைக்கால் இரும்பொறையின் படைவீரர்கள் அவனை விரட்டிப் பிடித்து தளபதியிடம் கொண்டு வந்தனர்.

    நாவடக்கமின்றிப் பேசிய மூவனின் முன் பற்கள் தட்டப்பட்டன. மன்னன் கூறியவாறே அவை தொண்டிக் கோட்டையின் வாயிற் கதவில் பதிக்கப்பட்டன. (தொண்டி சேர நாட்டுத் துறைமுகங்களில் ஒன்று).

    இந்த நிகழ்ச்சியைக் குறிக்கும் நற்றிணை பாடல் இதோ:-

    (நற்றிணை 18)

    நற்றிணை - 18 (பாலை)



    சிறையில் அடைக்கப்பட்ட பின்னர் மூவன் தன் செயலுக்காக வருந்தினான், தன் நாவடக்கமற்ற செயலால் தனக்கும் தன் நாட்டுக்கும் தீராத அவமானம் தேடியதை நினைத்து நினைத்து சேரநாட்டுச் சிறையிலிருந்தே உயிர்விட்டான்.

  • மூவன் (நாவடக்கம் இல்லாத அரசன்)
  • நற்றிணை - 18. பாலை
    ==================

    (பிரிவிடை ஆற்றாளாகிய தலைவியைத் தோழி வற்புறுத்தியது. - பொய்கையார்)

    --------------

    பருவரல் நெஞ்சமொடு பல் படர் அகல
    வருவர் வாழி- தோழி!- மூவன்
    முழு வலி முள் எயிறு அழுத்திய கதவின்,
    கானல்அம் தொண்டிப் பொருநன், வென் வேல்
    தெறல் அருந் தானைப் பொறையன், பாசறை

    நெஞ்சம் நடுக்குறூஉம் துஞ்சா மறவர்
    திரை தபு கடலின் இனிது கண் படுப்ப,
    கடாஅம் கழீஇய கதன் அடங்கு யானைத்
    தடாஅ நிலை ஒரு கோட்டன்ன,
    ஒன்று இலங்கு அருவிய குன்று இறந்தோரே.

    இதன் பொருள்:-

    தோழீ ! நெடுங்காலம் வாழ்வாயாக!; மூவனென்பவனைப் போரில் வென்று அவனது நிரம்பிய வலியையுடைய முட்போன்ற பற்களைப் பிடுங்கிக் கொணர்ந்துவைத் திழைத்த வாயிற் கதவினையுடைய கடற்கரைச் சோலையையுடைய தொண்டி நகரின் தலைவனாகிய; வெல்லும் வேற்படையையுடைய பகைவராற் கடத்தற்கரிய சேனையையுடைய சேரலன்கணைக்காலிரும் பொறையானது; பாசறையின் 

    கண்ணேயுள்ள நெஞ்சு நடுங்குகையாலே கண்ணுறங்காத வீரர் யாவரும்; அலையோய்ந்த கடல்போல இனி தாகக் கண்ணுறங்குமாறு; மதநீரொழிந்த சினந்தணிந்த யானையின் பெரிதாய் நிலைத்துள்ள ஒரு மருப்புப்போன்ற; ஒன்றாகி விளங்கிய அருவியையுடைய மலைநெறியிற் சென்ற தலைவர்; நீ வருத்தமுற்ற வுள்ளத்தோடு கொண்ட பலவாகிய கவலையும் நீங்க விரைவில் வருவர் காண்;