Plz do abide to our Terms & Condition:

    • Do not paste URL Links directly in any content instead post them as Hyperlink inside a text.
       
    • To post a Link directly use instead Bookmark.
       
    • If we find anyone posting beyond the warning we will immediately terminate your account without any warning. 

    Coronavirus Covid19 Awareness
     

             Stay aware of the latest information on the COVID-19 outbreak, available on the WHO website and through your national and local public health authority. Don't be mislead by any Social Media or unauthorized websites which may have harmful medical misinformation. Find more information in our Awareness Page

Group activity

  • சங்ககாலத்தில் காதலர் தினம்.

    மல்கிய துருத்தியுள் மகிழ் 
    துணைப் புணர்ந்து அவர்
    வில்லவன் விழவினுள்
    விளையாடும் பொழுது அன்றோ

    (கலித்தொகை 35:13-14)

    "யாரும் வந்துபோகாத ஆற்றுத்தீவில் (ஆற்று நடுவில் இருக்கும் மணல் திட்டு) காதலனுடன் இன்பமாகத் தழுவிக்கொண்டு விளையாட வேண்டிய விழா நாள் அல்லவா இன்று!"

    என காதலனைப் பிரிந்த காதலி ஏக்கத்துடன் தன் தோழியிடம் கூறுகிறாள்.

    ♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡

    நாம் இல்லாப் புலம்பாயின், நடுக்கம் செய் பொழுதாயின்,
    காமவேள் விழவாயின், ‘கலங்குவள் பெரிது’ என,
    ஏமுறு கடுந் திண் தேர் கடவி,
    நாம் அமர் காதலர் துணை தந்தார், விரைந்தே

    (கலித்தொகை 27:23-26)

    காதலன் இல்லாத அவள் தனியளாய் நடுக்கத்துடன் இந்த (காமன்) விழா நாளில் கலங்கிப்போய் குழம்பிக்கொண்டு இருப்பாள் என்று 
    காதலன் தன் தேரை விரைவாகச் செலுத்தி அவளுடன் உடனிருக்க வந்துவிட்டான்.

    ♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡

    மலரினும் மெல்லியது காமம் சிலரதன்
    செவ்வி தலைப்படுவார். (குறள் 1289)

    'காதல் மலரைவிட மென்மையானது. அதன் முழுமையறிந்து பயன் பெறுவோர் மிகச் சிலரே' என்கிறார் வள்ளுவர்.

    ♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡

    வில்லவன் விழா, வேனில் விழா, உள்ளி விழா, இந்திரவிழா, பங்குனி விழா போன்ற விழாக்களை, காமவேளைப் போற்றியும் காதலை ஏற்றியும் தமிழர் கொண்டாடியிருக்கின்றனர்.

    இளவேனிற் காலம் காமனுக்குரியதாகக் கருதப்பட்டது. இக்காலத்தே காமவேளுக்காக எடுக்கப்படும் விழாவை 'வேனில் விழா' என்றழைத்தனர். கரும்பு வில்லைக் கையிற்' கொண்ட கடவுள் காமன் என்பதால் 'வில்லவன்' விழா என்றும் இது போற்றப்பட்டுள்ளது.

    ♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡

    ‘உருவ வெண்மணல் முருகுநாறு தண்பொழில்
    பங்குனி முயக்கம் கழிந்த நாள்’ (அகம் 137)

    என, அகநானூறு உறையூரில் நடந்த பங்குனி விழா பற்றிக் குறிக்கின்றது.

    ♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡

    மற்றுமொருமுறை நாம் காதலர் நாளைச் சந்திக்கின்றபோது, இதுபோன்றதொரு ஒப்பற்ற விழாவை நம் முன்னோர் கொண்டாடியிருந்தனர் என்ற உணர்வாவது நமக்குள் ஏற்படட்டும்.

    -- இலக்கியத்திலிருந்து ஒரு சொட்டு மட்டும்...

  • தமிழ் புராணங்கள் மற்றும் காவியக் கதைகளைப் படித்தாலோ, அல்லது வீரம் பற்றிப் பேசினாலோ, சட்டென்று நினைவுக்கு வருபவர்களுள் குறிப்பிடத்தக்க ஒருவராகக் கருதப்படுபவர், வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன். ‘வீரபாண்டியன்’ என்றும், ‘கட்டபொம்மன்’ என்றும், ‘வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன்’ என்றும், ‘கட்டபொம்ம நாயக்கர்’ என்றும் அழைக்கப்படும் அவர், இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு ஆறு தசாப்தங்கள் முன்பே, இந்திய மண்ணில் ஆங்கிலேயர்களைத் துணிச்சலாக எதிர்த்தவர். பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஆட்சித் தலைமை உரிமையை ஏற்க மறுத்து, தனது இறுதி மூச்சு வரை, ஆங்கிலேயர்களை அசாதாரண தைரியத்தால், வீறு கொண்டு எதிர்த்த வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் அவர்களின் வீர வாழ்க்கை வரலாறு மற்றும் சாதனைகளை பற்றி மேலுமறிய தொடர்ந்து படிக்கவும்.

    பிறப்பு: ஜனவரி 3, 1760 

    பிறப்பிடம்: பாஞ்சாலங்குறிச்சி, தமிழ்நாடு

    இறப்பு: அக்டோபர் 16, 1799

    தொழில்: மன்னர், போராட்ட வீரர்

    நாட்டுரிமை: இந்தியா

    பிறப்பு

    பொம்மு மற்றும் ஆதி கட்டபொம்மன் வம்சாவழியில் வந்தவர்களே ஜெகவீர கட்டபொம்மன் மற்றும் ஆறுமகத்தம்மாள் தம்பதியர். ஜெகவீர கட்டபொம்மன் திக்குவிசய கட்டபொம்மன் என்றும் அழைக்கப்பட்டார். இத்தம்பதியருக்கு மகனாக ஜனவரி மாதம் 3 ஆம் தேதி, 1760 ஆம் ஆண்டில் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் அவர்கள் பிறந்தார். இவரது இயற்பெயர் ‘வீரபாண்டியன்’ என்பதாகும். கட்டபொம்மன் என்பது இவரது வம்சாவழியைக் குறிக்கும் அடைமொழியாகும்.

    தனிப்பட்ட வாழ்க்கை

    வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் அவர்கள், ஐந்து குழந்தைகளுள் ஒருவராகப் பிறந்தார். அவருக்கு ஊமைத்துரை (குமாரசாமி என்றும் அழைக்கப்பட்டார்), துரைச்சிங்கம் என்ற இரு சகோதரர்களும், ஈசுவர வடிவு, துரைக்கண்ணு என்ற இரு சகோதரிகளும் இருந்தனர். சில ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், கட்டபொம்மன் அவர்கள், வீரசக்கம்மாள் என்பவரை மணமுடித்தார். அவருக்கு முப்பது வயதாகும் வரை, அவரது தந்தை ஜெகவீர கட்டபொம்மன் அவர்கள், பாளையக்காரராக இருந்து வந்ததால், தந்தைக்கு உதவியாக இருந்தார், கட்ட்டபோம்மன். பின்னர், பிப்ரவரி 2 ஆம் தேதி, 1790 மாம் ஆண்டில், 47 வது பாளையக்காரராக அரியணைப் பொறுப்பை ஏற்றார். இவர்களுக்குப் பிள்ளைப் பேறு இல்லை. இவர் 9 ஆண்டுகள், 8 மாதம், 14 நாட்கள் அரசுப் பொறுப்பிலிருந்தார்.

    ஆங்கிலேயர்களுடன் மோதல்

    வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் அவர்கள் அரியணை பொறுப்பை ஏற்ற அதே சமயத்தில், ஆங்கிலேயர்கள் பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய கம்பெனியை இந்தியாவில் தொடங்கியது. அக்கம்பெனியின் நேரடி ஆட்சி திருநெல்வேலியிலும் உருவானது. இதனால், திருநெல்வேலியை சுற்றியுள்ள அனைத்து பாளையக்காரர்களிடம் வரி வசூலிக்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் கொண்ட ஆங்கிலேயர்கள், அதற்காக ஆங்கிலேய நிர்வாகிகளாகக் கலெக்டர்களை நியமித்தனர். இதற்கு பெரும்பாலானப் பாளையக்காரர்கள் ஒத்து வராமல், தடைக் கற்களாக இருந்ததால், அவர்களை ஒழிக்க எண்ணிய ஆங்கிலேயர்கள், பாளையக்காரர்களில் ஒருவருக்கு மற்றவர் எதிரிகளாக்கும் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியை மேற்கொண்டனர். ஆங்கிலேயர்களுக்கு பயந்த சிலர், அவர்களுக்கு வரி செலுத்தியதால், அவர்களுக்குப் பல சலுகைகள் தந்தனர். அவர்களை எதிர்த்தவர்களுக்கு அதிக வரி விதித்து, தண்டனையும் வழங்கினர்.

    பாஞ்சாலங்குறிச்சிக்கு வருவாய் அளித்து வந்த வளமான பகுதிகளான திருவைகுண்டம், ஆழ்வார்த் திருநகர் போன்றவை ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சியின் கீழ் வந்ததால், கட்டபொம்மனால் வரி செலுத்த முடியவில்லை. கப்பம் கட்ட போதிய பணம் இல்லாததால், திருநெல்வேலியை சுற்றியுள்ள பகுதிகளுக்குத் தனது படைகளை அனுப்பி, மக்களிடமிருந்து வரி வசூல் செய்தார், கட்டபொம்மன். இதனைப் பல மக்களும், பகல் கொள்ளை என்று குற்றம் சாட்டி, கட்டபொம்மனை ‘கொள்ளையர்’ என்றெல்லாம் சாடினர். அப்போது, திருநெல்வேலிப் பகுதியின் கலெக்டராக இருந்த ஜாக்சன் துறை என்பவர் கட்டபொம்மனிடம் வரி கேட்க நேரில் சென்ற போது, கோபமடைந்த கட்டபொம்மன் அவர்கள்,

    “நீர் தான் ஜாக்சன் துரை என்பவரா?

    “வரி, வட்டி, திறை, கித்தி. எங்களோடு வயலுக்கு வந்தாயா? ஏற்றமிறைத்தாயா? நீர் பாய்ச்சி நெடுவயல் நிறையக் கண்டாயா? அங்கே கொஞ்சி விளையாடும் எங்குலப் பெண்களுக்கு மஞ்சளரைத்துக் கொடுத்தாயா? மாமனா? அல்லது மச்சானா? மானங்கெட்டவனே! யாரைக் கேட்கிறாய் வரி, எவரைக் கேட்கிறாய் வட்டி”. என்று பேசிய வீர வசனம் இன்றளவும் மக்கள் மனதில் நீங்கா இடம் பிடித்திருக்கிறது.

    போர் 

    வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனது வீரமும், விவேகமும் சுற்றியுள்ள அனைத்துப் பாளையக்காரர்களிடம் புகழாய்ப் பரவி, அவர்கள் மனதிலும் வீரவித்தை விதைத்தது. ஜாக்சன் துரைக்குப் பின்னர், லூஷிங்டன் என்பவர் கலெக்டராகப் பதவியேற்றார். ஆங்கிலேய ஆதிக்கத்தில், ஆங்கிலேயர்களுக்கு பேரிடைஞ்சலாகக் கருதப்பட்ட மைசூர் மன்னரான திப்பு சுல்தான் அவர்களை மே மாதம் 1799 ஆம் ஆண்டில், பீரங்கிகுக்குப் பலி கொடுத்தப் பின்னர், ஆங்கிலேயர்களின் இலக்குக் கட்டபொம்மனாக இருந்தது. அவருக்கும் பிரித்தானிய அரசு நிர்வாகிகளுக்கும் முரண்பாடு அதிகரித்ததால், செப்டம்பர் 1 ஆம் தேதி, 1799 ஆம் ஆண்டில், பானர்மென் என்பவர் தலைமையில் ஆங்கிலேயப் படை பாஞ்சாலங்குறிச்சியின் மீது படையெடுத்தது. போருக்கு ஆயத்தமாகாமல் இருந்த போதிலும், கட்டபொம்மன் அவர்கள், ஆங்கிலேயர்களை எதிர்த்துக் கடுமையாக போராடினார். இந்தப் போரில், கோட்டையை ஆங்கிலேயர்கள் கைப்பற்றியதால், கட்டபொம்மன் புதுக்கோட்டை மன்னனிடம் அடைக்கலம் கோரினார். ஆங்கிலேயர்களுக்கு பயந்து, அவரைப் புதுக்கோட்டை மன்னன் காட்டி கொடுத்ததால், ஆங்கில நிர்வாகிகள் அவரைக் கைது செய்தனர்.

    இறக்கும் தருவாயில் அவர் பேசிய வீர வசனங்கள் 

    மரத்தடியில் விசாரணை நடத்தி கட்டபொம்மனை குற்றவாளியென்கிறான் வெள்ளையன். தன் மீது சுமத்தப்பட்ட “குற்றங்களை’ கட்டபொம்மன் மறுக்கவில்லை. உயிர்ப்பிச்சை கேட்கவுமில்லை. மேலும் கம்பீரத்தோடு “எனது தாய்மண்ணைக் காப்பதற்காக, ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராக பாளையகாரர்களைத் திரட்டினேன், போர் நடத்தினேன்” என்று முழங்கியவாறு தூக்குமேடையேறினார் கட்டபொம்மன்.

    தூக்கு மேடை எயரிய போதும், அவரது பேச்சில் வீரமும், தைரியமும் நிறைந்திருந்தது. இது சுற்றி நின்ற அனைவரின் மனத்திலும் பெருமிதத்தை உருவாக்கியது. தூக்குமேடை ஏறியபோது, “இப்படிச் சாவதைவிட பாஞ்சாலங்குறிச்சி கோட்டையைப் பாதுகாப்பதற்காகப் போரிட்டுச் செத்திருக்கலாம்’ என்று கட்டபொம்மன் மனம் நொந்து கூறினார்.

    இறப்பு 

    வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் அவர்கள், ஆங்கிலேயேத் தளபதி பேனர்மேன் உத்தரவின் படி, அக்டோபர் 19ஆம் தேதி, 1799ஆம் ஆண்டில் கயத்தாறில் தூக்கிலிடப்பட்டார்.

    வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் திரைப்படம்

    வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் அவர்களின் வீரம் அனைவரின் மனதிலும் நீங்கா இடம் பிடித்திருந்ததால், அவரது வாழ்க்கை வரலாறை, பலரும் நாடகங்களாகவும், திரைப்படமாகவும் எடுத்தனர். பி.ஆர். பந்துலு அவர்கள் 1959 ஆம் ஆண்டில், சிவாஜி கணேசனை வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனாக நடிக்க வைத்தார். இப்படத்தை சக்தி டி.கே. கிருஷ்ணசுவாமி அவர்கள் எழுதினார். சிவாஜி அவர்களின் தோற்றமும், நடையும், குரலும், கம்பீரமும், வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனை அப்படியே பிரதிபலித்திருக்கும். வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் என்றால், பலருக்கும் சிவாஜி கணேசன் அவர்களே நிவைக்கு வருவார். அந்த அளவிற்கு, அந்தக் கதாபாத்திரத்தை சிறப்பாக செய்திருப்பார். சிவாஜியின் நடிப்பைப் பிறரும் விதமாக, எகிப்து பட விழாவில், அவருக்கு ‘சர்வதேச விருது’ கிடைத்தது.

    மரியாதைகளும், நினைவுச்சின்னங்களும்

    • கயத்தாறில் கட்டபொம்மன் அவர்களின் நினைவிடம் உள்ளது.
    • கட்டபொம்மன் அவர்களின் வாழ்க்கை வரலாறு பல்வேறு தமிழ் புராணங்கள் மற்றும் காவியக் கவிதைகளில் இடம்பெற்றுள்ளன.
    • ஆங்கிலேயர்களை இந்திய மண்ணில், ஆரம்ப காலத்திலேயே எதிர்த்த சுதந்திரப் போராளிகளுள் ஒருவராக இன்றளவும் இந்திய அரசாங்கத்தால் கருதப்படுகிறார்.
    • 1974 ல், தமிழக அரசு அவரது நினைவாக ஒரு புதிய நினைவு கோட்டை கட்டியது. மெமோரியல் ஹால் முழுவதும் அவரது வீரச்செயல்களையும், வாழ்க்கை வரலாற்றை சித்தரிக்கும் வண்ணமாக, சுவர்களில் அழகான ஓவியங்கள் இடம்பெற்றிருக்கும். பிரிட்டிஷ் சிப்பாய்களின் கல்லறை கூட கோட்டை அருகே காணப்படுகின்றன.
    • அவரது அரண்மனைக் கோட்டையின் எச்சங்கள் இன்றளவும் இந்திய தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தால் பாதுகாக்கப்படுகின்றன.
    • அவர் தூக்கிலிடப்பட்ட இடமான திருநெல்வேலிக்கு அருகேயுள்ள கயத்தாறில், அதாவது இன்றைய NH7 இல், கட்டபொம்மன் அவர்களுக்கு மற்றுமொரு நினைவுச்சின்னம் இருக்கிறது.
    • அவரது வீரத்தை போற்றும் விதமாகவும், நினைவுக் கூறும் விதமாகவும் தமிழ்நாட்டில் உள்ள வெலிங்டனில் ஒரு சிலை வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
    • கட்டபொம்மன் அவர்களை கௌரவிக்கும் விதமாக, அவர் தூக்கிலிடப்பட்டு இரு நூறாம் ஆண்டு விழாவின் நினைவாக அக்டோபர் 16, 1799 ஆம் ஆண்டில், இந்திய அரசு ஒரு தபால் முத்திரையை வெளியிட்டது.
    • இந்தியாவின் முதன்மையான தொடர்பு நரம்பு மையமாகக் கருதப்படும் விஜயனாரயனத்தில் அமைந்துள்ள இந்திய கடற்படைக்கு ‘ஐஎன்எஸ் கட்டபொம்மன்’ என பெயரிடப்பட்டது.
    • 1997 வரை, திருநெல்வேலி மாவட்டத்திலிருந்த அரசு போக்குவரத்து பேருந்துகள் அனைத்தும் ‘கட்டபொம்மன் போக்குவரத்து கழகம்’ என்ற பெயராலேயே இயங்கிக் கொண்டிருந்தன.
    • வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் பண்பாட்டுக் கழகம் (வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் கலாச்சார சங்கம்), என்ற ஒரு அமைப்பு அவரது நினைவாக பெயரிடப்பட்டு, செயல்பட்டு வருகிறது.
    • மாவட்ட நிர்வாகம் அவரது ஆண்டுவிழாவை, பாஞ்சாலங்குறிச்சியில் `வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் விழாவாக’ கொண்டாடுகிறது.

    ஆங்கிலேயர் ஆட்சியின் ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்து நடந்த உணர்வு பூர்வமான சுதந்திர போராட்டத்தில் உண்மையான முதல் சுதந்திர போராட்ட வீரர் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன். அவருடைய வீரத்தையும், தியாகத்தையும் யாராலும் மறக்க முடியாது. ஆகவே அவருடைய நினைவை போற்றும் வகையில் பல நினைவுச்சின்னங்களை இந்திய அரசு எழுப்பி வருகிறது.

  • 11. நரைவரும் என்றெண்ணி நல்லறி வாளர்
    குழவி யிடத்தே துறந்தார் - புரைதீரா
    மன்னா இளமை மகிழ்ந்தாரே கோல்ஊன்றி
    இன்னாங் கெழுந்திருப் பார்.

    12. நட்புநார் அற்றன நல்லாரும் அஃகினார்
    அற்புத் தளையும் அவிழ்ந்தன - உட்காணாய்
    வாழ்தலின் ஊதியம் என்னுண்டாம்? வந்ததே
    ஆழ்கலத் தன் ன கலி.

    13. சொல்தளர்ந்து கோல்ஊன்றிச் சோர்ந்த நடையினராய்ப்
    பல்கழன்று பண்டம் பழிகாறும் - இல்செறிந்து
    காம நெறிபடரும் கண்ணினார்க்கு இல்லையே
    ஏம நெறிபடரு மாறு.

    14. தாழாத் தளராத் தலைநடுங்காத் தண்டுன்றா
    வீழா இறக்கும் இவள்மாட்டும் - காழ்இலா
    மம்மர்கொள் மாந்தர்க் கணங்காகும் தன்கைக்கோல்
    அம்மனைக்கோல் ஆகிய ஞான்று.

    15. எனக்குத்தாய் ஆகியாள் என்னைஈங் கிட்டுத்
    தனக்குத்தாய் நாடியே சென்றாள் - தனக்குத்தாய்
    ஆகி யவளும் அதுவானால் தாய்த்தாய்க்கொண்டு
    ஏகும் அளித்திவ் வுலகு.

    16. வெறியயர் வெங்களத்து வேல்மகன் பாணி
    முறியார் நறங்கண்ணி முன்னர்த் தயங்க
    மறிகுள குண்டன்ன மன்னா மகிழ்ச்சி
    அறிவுடை யாளர்கண் இல்.

    17. பனிபடு சோலைப் பயன்மர மெல்லாம்
    கனியுதிர்ந்து வீழ்ந்தற் றிளமை - நனிபொ஢தும்
    வேல்கண்ணள் என்றிவளை வெஃகன்மின் மற்றிவளும்
    கோல்கண்ண ளாகும் குனிந்து.

    18. பருவம் எனைத்துள பல்லின்பால் ஏனை
    இருசிகையும் உண்டீரோ என்று - வா஢சையால்
    உண்ணாட்டம் கொள்ளப் படுதலால் யாக்கைக்கோள்
    எண்ணார் அறிவுடை யார்.

    19. மற்றறிவாம் நல்வினை யாம்இளையம் என்னாது
    கைத்துண்டாம் போழ்தே கரவா - தறம்செய்ம்மின்
    முற்றி யிருந்த கனியொழியத் தீவளியால்
    நற்காய் உதிர்தலும் உண்டு.

    20. ஆட்பார்த் துழலும் அருளில்கூற் றுண்மையால்
    தோட்கோப்புக் காலத்தால் கொண்டுய்ம்மின் - பீட்பிதுக்கிப்
    பிள்ளையைத் தாய்அலறக் கோடலான் மற்றதன்
    கள்ளம் கடைப்பிடித்தல் நன்று.

  • 1. அறுசுவை யுண்டி அமர்ந்தில்லாள் ஊட்ட
    மறுசிகை நீக்கியுண் டாரும் - வறிஞராய்ச்
    சென்றிரப்பர் ஓ஡஢டத்துக் கூழ்எனின், செல்வம்ஒன்று
    உண்டாக வைக்கற்பாற் றன்று.

    2. துகள்தீர் பெருஞ்செல்வம் தோன்றியக்கால் தொட்டுப்
    பகடு நடந்தகூழ் பல்லாரோ டுண்க
    அகடுற யார்மாட்டும் நில்லாது செல்வம்
    சகடக்கால் போல வரும்.

    3. யானை எருத்தம் பொலியக் குடைநிழற்கீழ்ச்
    சேனைத் தலைவராய்ச் சென்றோரும் - ஏனை
    வினைஉலப்ப வேறாகி வீழ்வர்தாம் கொண்ட
    மனையாளை மாற்றார் கொள.

    4. நின்றன நின்றன நில்லா எனவுணர்ந்து
    ஒன்றின ஒன்றின வல்லே செயின்செய்க
    சென்றன சென்றன வாழ்நாள் செறுத்துடன்
    வந்தது வந்தது கூற்று.

    5. என்னானும் ஒன்றுதம் கையுறப் பெற்றக்கால்
    பின்னாவ தென்று பிடித்திரா - முன்னே
    கொடுத்தார் உயப்போவர் கோடில்தீக் கூற்றம்
    தொடுத்தாறு செல்லும் சுரம்.

    6. இழைத்தநாள் எல்லை இகவா பிழைத்தொ஡ணஇக்
    கூற்றம் குதித்துய்ந்தார் ஈங்கில்லை - ஆற்றப்
    பெரும்பொருள் வைத்தீர், வழங்குமின், நாளைத்
    தழீஇம் தழீஇம் தண்ணம் படும்.

    7. தோற்றம்சால் ஞாயிறு நாழியா வைகலும்
    கூற்றம் அளந்துநும் நாளுண்ணும் - ஆற்ற
    அறஞ்செய் தருளுடையீர் ஆகுமின் யாரும்
    பிறந்தும் பிறவாதா ஡஢ல்.

    8. செல்வர்யாம் என்றுதாம் செல்வுழி எண்ணாத
    புல்லறி வாளர் பெருஞ்செல்வம் - எல்லில்
    கருங்கொண்மூ வாய்திறந்த மின்னுப்போல் தோன்றி
    மருங்கறக் கெட்டு விடும்.

    9. உண்ணான் ஒளிநிறான் ஓங்கு புகழ்செய்யான்
    துன்னருங் கேளிர் துயர்களையான் - கொன்னே
    வழங்கான் பொருள்காத் திருப்பானேல், அஆ
    இழந்தான்என் றெண்ணப் படும்.

    10. உடாஅதும் உண்ணாதும் தம்உடம்பு செற்றும்
    கெடாஅத நல்லறமும் செய்யார் - கொடாஅது
    வைத்தீட்டி னார்இழப்பர், வான்தோய் மலைநாட
    உய்த்தீட்டும் தேனீக் கா

  • புறநானூறு, 282. (புலவர் வாயுளானே!)
    பாடியவர்: சேரமான் பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: தெரியவில்லை.
    துறை: தெரியவில்லை.
    (இப்பாடலில், சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை.)
    ===========================================

    எஃகுஉளம் கழிய இருநில மருங்கின்
    அருங்கடன் இறுத்த பெருஞ்செய் ஆளனை
    யாண்டுள னோவென வினவுதி ஆயின்
    . . . . . . . . . . . .
    வருபடை தாங்கிக் கிளர்தார் அகலம்
    அருங்கடன் இறுமார் வயவர் எறிய
    உடம்பும் தோன்றா உயிர்கெட் டன்றே;
    மலையுநர் மடங்கி மாறுஎதிர் கழியத்
    . . . . . . . . . . . . . . . .

    அலகை போகிச் சிதைந்து வேறாகிய
    பலகை அல்லது களத்து ஒழியாதே;
    சேண்விளங்கு நல்லிசை நிறீஇ
    நாநவில் புலவர் வாய் உளானே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    எஃகு = வேல், வாள்
    உளம் = உள்ளம் = நெஞ்சு, மார்பு
    இரு = பெரிய
    மருங்கு = பக்கம்
    கடன் = கடமை
    இறுத்தல் = முடித்தல்
    பெருஞ்செய்யாளன் = செய்தற்கரிய செயல் செய்தவன்
    ஆய்தல் = நுணுகி அறிதல் (ஆராய்தல்)
    கிளர் = மேலெழும்பு
    தார் = மாலை
    அகலம் = மார்பு
    வயவர் = படைவீரர்
    எறிதல் = வெட்டல், ஊறுபடுத்தல், வெல்லுதல்
    மலைதல் = போர் செய்தல்
    மடங்குதல் = திரும்புதல்
    மாறு = பகை
    அலகை = அளவு
    பலகை = கேடயம்
    சேண் = தொலை தூரம், நெடுங்காலம்
    இசை = புகழ்
    நிறீஇ = நிறுவி
    நவிலல் = சொல்லுதல், கற்றல்

    இதன் பொருள்:-

    மார்பை வேல் ஊடுருவிச் செல்ல, இப்பெரிய உலகில் செய்தற்கரிய கடமைகளைச் செய்த வீரன் எவ்விடத்து உள்ளான் என்று கேட்கின்றீர். ஆராயுமிடத்து,…..
    தம் அரிய கடமைகளை நிறைவேற்றும் வகையில் பகைவர்கள் போரிட்டதால், தன்னைக் குறிபார்த்து வரும் பகைவர்களின் படையை எதிர்த்து நின்று தடுத்த, மாலை அணிந்த மார்புடன் கூடிய அவனுடல் அடையாளம் தெரியாமல் அழிந்தது; உயிரும் நீங்கியது. போரிடும் பகைவர் புறமுதுகு காட்டி ஓடினார்கள். உருத்தெரியாமல் அளவின்றிச் சிதைந்து பலவேறு துண்டுகளாகிய அவனுடைய கேடயம் போல் போர்க்களத்தில் அழியாமல், அவன் நெடுங்காலம் நிலைபெறும் நல்ல புகழை நிறுவி, நல்லுரைகளைக் கூறும் நாக்குடைய புலவர்களின் வாயில் உள்ளான்.

    சிறப்புக் குறிப்பு:-

    எஃகு என்பது ஆகுபெயராகி, வேலையும் வாளையும் குறிக்கிறது.

    பாடலின் பின்னணி:-

    போர்புரியும் ஆற்றலில் சிறந்து விளங்கிய வீரன் ஒருவன் போரில் புண்பட்டு இறந்தான். அவனைக் காணச் சான்றோர் ஒருவர் சென்றார். அச்சான்றோர் அவ்வூரில் இருந்தவர்களிடம் அவன் எங்கே உள்ளான் என்று கேட்டார். அவ்வூரில் உள்ளவர்கள், “அவ்வீரன் போரில் செய்தற்கரிய சாதனைகளைச் செய்தவன். மார்பில் வேல்கள் ஊடுருவினாலும் அவன் தொடர்ந்து போர்செய்தான். அவன் செய்த செயற்கரிய செயல்களால் அவன் பெரும்புகழடைந்தான். அவன் எங்கு உள்ளான் என்று நீங்கள் கேட்கிறீர்கள். அவன் புலவர்களின் வாயில் உள்ளான்” என்று பதிலளித்தார்கள். இக்காட்சியைப் புலவர் பாலைபாடிய பெருங்கடுங்கோ இப்பாடலில் கூறுகிறார்.

  • புறநானூறு, 281. (நெடுந்தகை புண்ணே!)
    பாடியவர்: அரிசில் கிழார்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: காஞ்சித்திணை.
    துறை: தொடாக் காஞ்சி.
    =========================================

    தீங்கனி இரவமொடு வேம்புமனைச் செரீஇ
    வாங்குமருப் பியாழொடு பல்இயம் கறங்கக்
    கைபயப் பெயர்த்து மைஇழுது இழுகி
    ஐயவி சிதறி ஆம்பல் ஊதி
    இசைமணி எறிந்து, காஞ்சி பாடி

    நெடுநகர் வரைப்பின் கடிநறை புகைஇக்
    காக்கம் வம்மோ காதலந் தோழி
    வேந்துறு விழுமம் தாங்கிய
    பூம்பொறிக் கழற்கால் நெடுந்தகை புண்ணே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    தீ = இனிமை
    இரவம் = ஒருமரம்
    வேம்பு = வேப்ப மரம்
    செரீஇ = செருகி
    வாங்கு = வளைவு
    மருப்பு = யாழ்க்கோடு (யாழின் தணு)
    இயம் = இசைக் கருவி
    கறங்க = ஒலிக்க
    பயப்பய = பைய = மெல்ல
    இழுது = நெய், வெண்ணெய், குழம்பு
    இழுகுதல் = பூசுதல்
    ஐயவி = சிறுவெண்கடுகு
    காஞ்சி = நிலையாமையைக் குறிக்கும் பண்
    எறிதல் = அடித்தல்
    வரைப்பு = இடம்
    கடி = மிகுதி
    நறை = மணம்
    விழுமம் = துன்பம்

    இதன் பொருள்:-

    தீங்கனி=====> காஞ்சி பாடி

    அன்புடைய தோழிகளே வாருங்கள்! இனிய கனியைத் தரும் இரவமரத்தின் இலையையும் வேப்பிலையையும் சேர்த்து வீட்டில் செருகுவோம்; வளைந்த தண்டையுடைய யாழோடு பலவகை இசைக்கருவிகளும் ஒலிப்போம்; கையால் மெல்ல எடுத்து மைபோன்ற சாந்தைத் தலைவனின் புண்களில் மெழுகுவோம்; சிறுவெண்கடுகுகளைத் தூவி, ஆம்பல் தண்டை ஊதி, ஓசையைச் செய்யும் மணியை ஒலித்து, காஞ்சிப் பண்ணைப் பாடி,

    நெடுநகர்=====> புண்ணே

    நெடிய அரண்மனை முழுதும் நல்ல மணமுள்ள புகையை எழுப்புவோம். வேந்தனுக்கு உண்டாகிய துன்பத்தைத் தான் தாங்கிய, பூ வேலைப்பாடுகள் அமைந்த கழல் பூண்ட பெருந்தகையாகிய தலைவனுக்கு உண்டாகிய புண்களை ஆற்றி அவனைக் காப்போம்.

    சிறப்புக் குறிப்பு:-

    போரில் புண்பட்டவர்களுக்கு மருத்துவம் செய்வோர், புண்பட்டோர் இருக்கும் வீடுகளைத் தூய்மையாக வைத்துக் கொள்வதும், இனிய இசை பாடுவதும், நறுமணமுள்ள பொருட்களைத் தீயிலிட்டுப் புகையை எழுப்புவதும் பழங்காலத்தில் வழக்கிலிருந்ததாக இப்பாடலிலிருந்து தெரியவருகிறது.

    பாடலின் பின்னணி:-

    ஒருகால், அரிசில் கிழார், போரில் புண்பட்ட தலைவன் ஒருவனைக் காணச் சென்றார். அங்கே, அத்தலைவனின் மனைவி, அவனுடைய புண்களை ஆற்றுவதற்கு பல செயல்களைச் செய்கிறாள். மற்றும், தலைவனின் புண்களை ஆற்றுவதற்குத் துணைபுரியுமாறு அவள் தன் தோழிகளைத் அழைக்கிறாள். அங்கு நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிகளை அரிசில் கிழார் இப்பாடலில் தொகுத்துக் கூறுகிறார்.

  • புறநானூறு, 280. (வழிநினைந்து இருத்தல் அரிதே!)
    பாடியவர்: மாறோக்கத்து நப்பசலையார்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: பொதுவியல்.
    துறை: ஆனந்தப்பையுள்.
    =========================================

    என்னை மார்பிற் புண்ணும் வெய்ய;
    நடுநாள் வந்து தும்பியும் துவைக்கும்;
    நெடுநகர் வரைப்பின் விளக்கும் நில்லா;
    துஞ்சாக் கண்ணே துயிலும் வேட்கும்;
    அஞ்சுவரு குராஅல் குரலும் தூற்றும்;

    நெல்நீர் எறிந்து விரிச்சி ஓர்க்கும்
    செம்முது பெண்டின் சொல்லும் நிரம்பா;
    துடிய! பாண! பாடுவல் விறலி!
    என்ஆ குவிர்கொல்? அளியிர்; நுமக்கும்
    இவண்உறை வாழ்க்கையோ அரிதே; யானும்

    மண்ணுறு மழித்தலைத் தெண்ணீர் வாரத்
    தொன்றுதாம் உடுத்த அம்பகைத் தெரியல்
    சிறுவெள் ஆம்பல் அல்லி உண்ணும்
    கழிகல மகளிர் போல,
    வழிநினைந்து இருத்தல் அதனினும் அரிதே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    என்னை = என்+ஐ = என் தலைவன் (கணவன்)
    வெய்ய = கொடியது
    தும்பி = வண்டு
    துவை = ஒலி
    வரைப்பு = எல்லை
    துஞ்சுதல் = உறங்கல்
    வேட்கும் = விரும்பும்
    குராஅல் = கூகை
    தூற்றல் = பழிகூறல்
    விரிச்சி = சகுனம்
    ஓர்க்கும் = கேட்கும்
    நிரம்பா = நிறைவில்லாத
    அளியிர் = இரங்கத் தக்கவர்கள்
    இவண் = இங்கே
    மண்ணுதல் = கழுவுதல்
    மழித்தல் = மொட்டையடித்தல்
    தொன்று = பழைய நாள்
    அல்லி = அல்லியரிசி
    வழிநினைந்து = எதிர் காலத்தை நினைத்து வருந்தி

    இதன் பொருள்:-

    என்னை=====> தூற்றும்

    என் கணவனின் மார்பில் உள்ள புண் மிகவும் கொடியது. நடுப்பகலில் வண்டுகள் வந்து ஒலிக்கின்றன; என்னுடைய பெரிய அரண்மனையில் ஏற்றிவைத்த விளக்குகள் நின்று நிலைத்து எரியாமல் அவிந்துவிடுகின்றன; என் கணவன் துன்பத்திலிருக்கும் பொழுது நான் உறங்க விரும்பாவிட்டாலும் என் கண்கள் உறக்கத்தை விரும்புகின்றன;

    நெல்நீர்=====> யானும்

    அச்சத்தைத் தரும் கூகை தன் குரலால் அலறுகிறது; நெல்லும் நீரும் சொரிந்து விரிச்சி கேட்கும் சிறந்த முதிய பெண்டிரின் சொற்களும் பொய்யாயின. துடியனே! பாணனே! பாடலில் சிறந்த விறலியே! நீங்கள் என்ன ஆவீர்களோ? நீங்கள் இரங்கத்தக்கவர்கள். இதுவரை இருந்ததுபோல் இனிமேல் இவ்விடத்து இருந்து வாழலாமென்பது உங்களுக்கு அரிது.

    மண்ணுறு=====> அரிதே

    நீராடிய பிறகு மொட்டைத் தலையில் இருந்து தெளிந்த நீர் ஒழுக, முன்பு இளமைக் காலத்தில் உடுத்திய அழகிய பசுமையான தழையாக உதவிய சிறிய வெள்ளாம்பலில் உண்டாகும் அல்லியரிசியை உண்டு, அணிகலன்கள் அணியாத கைம்பெண்கள் போலத் தலைவன் இறந்த பின்னர் வாழ்வதை நினைத்து வருந்தி இங்கு நான் உயிர் வாழ்வது அதனினும் அரிது.

    சிறப்புக் குறிப்பு: கணவன் உறக்கமில்லாமல் வருந்தும் பொழுது மனைவி உறங்காள். அதனால்தான், அவள் கண்களைத் “துஞ்சாக் கண்” என்று புலவர் குறிப்பிடுவதாக ஒளவை சு. துரைசாமிப்பிள்ளை தம் நூலில் கூறுகிறார்.

    ஒன்றைப் பெறுவதற்காகக் கடவுளை வேண்டி வழிபடும்பொழுது, அங்கு யாராவது நற்சொற்களைக் கூறினால் வேண்டியது நடைபெறும் என்றும் நம்பிக்கைதரும் சொற்களை யாரும் கூறாவிட்டால், நினைத்தது நடைபெறாது என்றும் சங்க காலத்தில் மக்கள் நம்பினர். இந்த நம்பிக்கைக்கு “விரிச்சி” அல்லது “விரிச்சி கேட்டல்” என்று பெயர்.

    பாடலின் பின்னணி:-

    ஒருகால், மாறோக்கத்து நப்பசலையார் ஒரு வீரனின் இல்லத்திற்குச் சென்றார். அங்கு, அவன் போர்ப்புண்பட்டு இறக்கும் நிலையில் இருந்தான். அவன் இறப்பது உறுதி என்று அவன் மனைவி கருதினாள். அவனுடைய ஆதரவில் வாழ்ந்துவந்த துடியன், பாணன், விறலி முதலியோர் வாழ்க்கை என்ன ஆகுமோ என்று அவள் வருந்தினாள். அவர்களை நோக்கி, “தலைவன் மார்பில் உண்டாகிய புண்கள் பெரிதாக உள்ளன. எல்லா அறிகுறிகளும் அவன் இறப்பது உறுதி என்பதைக் கூறுகின்றன. இனி உங்கள் நிலை என்ன ஆகுமோ: நான் அறியேன். இனி, நீங்கள் இங்கே வாழ்வது அரிது; நான் கைம்மை நோன்பை மேற்கொண்டு வாழ்வேன் என்று நினைப்பது அதைவிட அரிது.” என்று கூறுகிறாள். அம்மனையோளின் துயரம் தோய்ந்த சொற்களைக் கேட்ட புலவர் மாறோக்கத்து நப்பசலையார் இப்பாடலில் அவள் கூறியவற்றைத் தொகுத்துக் கூறுகிறார்.

  • புறநானூறு, 279. (செல்கென விடுமே!)
    பாடியவர்: ஒக்கூர் மாசாத்தியார்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: வாகை.
    துறை: மூதின்முல்லை. வீரர்க் கல்லாமல் அம்மறக்குடியிற் பிறந்த மகளிர்க்கும் சினமுண்டாதலை மிகுத்துச் சொல்லுதல்.
    =========================================

    கெடுக சிந்தை; கடிதுஇவள் துணிவே;
    மூதின் மகளிர் ஆதல் தகுமே;
    மேல்நாள் உற்ற செருவிற்கு இவள்தன்னை,
    யானை எறிந்து களத்துஒழிந் தனனே;
    நெருநல் உற்ற செருவிற்கு இவள்கொழுநன்,

    பெருநிரை விலங்கி ஆண்டுப்பட் டனனே;
    இன்றும், செருப்பறை கேட்டு விருப்புற்று மயங்கி
    வேல்கைக் கொடுத்து வெளிதுவிரித்து உடீஇப்
    பாறுமயிர்க் குடுமி எண்ணெய் நீவி
    ஒருமகன் அல்லது இல்லோள்
    செருமுக நோக்கிச் செல்கஎன விடுமே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    கடிது = கடுமையானது. 2. மூதில் = முதுமையான குடி. 3. செரு = போர். 6. விலங்குதல் = குறுக்கிடுதல். 7. செருப்பறை = போர்ப்பறை. 8. வெளிது = வெள்ளிய (வெண்மையான); உடீஇ = உடுத்தி. 9. பாறுதல் = ஒழுங்கறுதல், சிதறுதல்; பாறுமயிர் = உலர்ந்து விரிந்த மயிர்

    இதன் பொருள்:-

    கெடுக=====> இவள்கொழுநன்

    இவளது சிந்தை கெடுக; இவளது துணிவு மிகவும் கடுமையானது. முதுமையான மறக்குலப் பெண் என்று சொன்னால் அதற்கு இவள் தகுதியானவள். முந்தாநாள், இவளுடைய தந்தை, யானையை எதிர்த்துப் போரிட்டு, அப்போரில் இறந்தான். நேற்று நடைபெற்ற போரில், இவள் கணவன்

    பெருநிரை=====> விடுமே

    ஆநிரைகளை பகைவர்களிடமிருந்து மீட்கும் போரில் இறந்தான். இன்று மீண்டும் போர்ப்பறை ஒலிக்கிறது. அதைக்கேட்டுப், போரில் வெற்றிபெற வேண்டும் என்ற விருப்பத்தால் அறிவு மயங்கித் தன்னுடைய ஒரே மகனாகிய சிறுவனை அழைத்து, அவனுக்கு வெண்ணிற ஆடையை உடுத்தி, அவனுடைய பரட்டைத் தலையில் எண்ணெய் தடவி, சீவி முடித்து, கையில் வேலைக் கொடுத்துப் “போர்க்களத்தை நோக்கிச் செல்க” என்று அனுப்பினாள்.

    பாடலின் பின்னணி:-

    ஒருகால், ஓரூரில் போர் நடைபெற்றது. அவ்வூரில் இருந்த முதிய வயதுடைய பெண்மணி ஒருத்தியின் கணவன், நேற்று நடைபெற்ற போரில், பகைவர்களால் கவரப்பட்ட ஆநிரைகளை மீட்கும்பொழுது இறந்தான். அதற்கும் முதல் நாள் நடைபெற்ற போரில், அவள் தந்தை, யானையை எதிர்த்துப் போரிட்டு இறந்தான். போர் தொடர்ந்து நடைபெறுகிறது. ஊரில் போர்ப்பறை ஒலிக்கிறது. அதைக் கேட்ட அப்பெண்மணி மகிழ்ச்சியுடன் தன் ஒரே மகனைப் போருக்கு அனுப்பத் துணிந்தாள். அவனோ மிகவும் சிறியவன்; தானாகத் தன் தலையைச் சீவி முடிந்துகொள்ளக்கூடத் தெரியாத சிறுவன். அவள் அவனை அழைத்து, அவனுக்கு ஆடையை உடுத்தி, தலையில் எண்ணெய் தடவிச் சீவி முடித்து, அவன் கையில் வேலைக் கொடுத்துப் போருக்கு அனுப்புகிறாள். இக்காட்சியைக் கண்ட புலவர் ஒக்கூர் மாசாத்தியார் அப்பெண்மணியின் வீரத்தை இப்பாடலில் வியந்து பாடுகிறார்.

    சிறப்புக் குறிப்பு:-

    “கெடுக சிந்தை, கடிது இவள் துணிவு” என்று கூறியது இகழ்வதுபோல் புகழ்வது என்று ஒளவை சு. துரைசாமிப்பிள்ளை தம் நூலில் குறிபிடுகிறார். தந்தையையும், கணவனையும் போரில் இழந்தாலும், போரில் வெற்றிபெற வேண்டும் என்ற விருப்பத்தால், தன் ஒரே மகனை – மிகவும் சிறிய வயதுடைய ஒரே மகனை – போருக்கு அனுப்புவதால் அவள் “மூதில் மகள்” என்ற அடைமொழிக்குத் தகுதியானவள்தான் என்பதைப் புலவர் நன்கு எடுத்துரைக்கிறார்.

    இப்பாடலில் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதைப் போன்ற வீரமுள்ள தமிழ்ப் பெண்டிர், சங்க காலத்தில் மட்டுமல்லாமல் தற்காலத்திலும் இருக்கிறார்கள் என்பதற்கு, அண்மையில் ஈழத்தில் நடந்த இனப்போரில் தம் தந்தை, உடன் பிறந்தோர் ஆகியோரையும், தம் பிள்ளைகளையும், பெண்களையும் இழந்து, தாங்களே போருக்குச் சென்ற பெண்களின் வீரச்செயல்கள் சான்றாகத் திகழ்கிறது.

  • புறநானூறு, 278. (பெரிது உவந்தனளே!)
    பாடியவர்: காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளையார்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: தும்பை.
    துறை: உவகைக் கலுழ்ச்சி.
    =========================================

    நரம்புஎழுந்து உலறிய நிரம்பா மென்தோள்
    முளரி மருங்கின் முதியோள் சிறுவன்
    படைஅழிந்து மாறினன் என்றுபலர் கூற
    மண்டமர்க்கு உடைந்தனன் ஆயின் உண்டஎன்
    முலைஅறுத் திடுவென், யான்எனச் சினைஇக்

    கொண்ட வாளொடு படுபிணம் பெயராச்
    செங்களம் துழவுவோள் சிதைந்துவே றாகிய
    படுமகன் கிடக்கை காணூஉ
    ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிதுஉவந் தனளே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    உலறிய = வாடிய
    நிரம்புதல் = மிகுதல்
    முளரி = தாமரை
    மருங்கு = விலாப்பக்கம்
    அழிதல் = நிலைகெடுதல்
    மாறுதல் = புறமுதுகிடுதல்
    மண்டுதல் = நெருங்குதல்
    அமர் = போர்
    உடைதல் = தோற்றோடுதல்
    சினைதல் = தோன்றுதல்
    துழவுதல் = தேடிப்பார்த்தல்
    காணூஉ = கண்டு

    இதன் பொருள்:-

    நரம்பு=====> சினை

    நரம்புகள் தோன்றிய, வற்றிய மெலிந்த தோள்களையும், தாமரை இலை போன்ற வயிற்றையும் உடைய முதியவளிடம், அவள் மகன் பகைவரின் படையைக் கண்டு நிலைகுலைந்து, புறமுதுகு காட்டி இறந்தான் என்று பலரும் கூறினர். அதைக் கேட்ட அத்தாய், தீவிரமாக நடைபெற்ற போரைக்கண்டு அஞ்சி என் மகன் தோற்றோடி இறந்தது உண்மையானால், அவன் பால் உண்ட என் முலைகளை அறுத்திடுவேன் என்று,

    கொண்ட=====> உவந்தனளே

    அங்கே, குருதி தோய்ந்த போர்க்களத்தில், கீழே விழுந்து கிடந்த பிணங்களைப் புரட்டிப் புரட்டிப் பார்த்துத், தன் மகனின் உடலைத் தேடினாள். சிதைந்து பலதுண்டுகளாகிய விழுப்புண்பட்ட அவன் உடலைக் கண்டு, அவனைப் பெற்ற பொழுது அடைந்ததைவிட பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.

    பாடலின் பின்னணி:-

    ஒருகால், வீரன் ஒருவன் போரில் பகைவர்களால் வாளால் வெட்டப்பட்டு இறந்தான். அவன் உடல் பல துண்டுகளாக வெட்டப்பட்டுக் கிடந்தது. அவன் எவ்வாறு இறந்தான் என்று அறியாத பலர், அவனுடைய தாயிடம் சென்று, “உன் மகன் பகைவர்க்குப் புறமுதுகு காட்டிப் போரில் இறந்தான்.” என்று பொய்யாகக் கூறினர். அவள் வயதானவளாக இருந்தாலும், தன் மகன் புறமுதுகு காட்டி இறந்திருப்பானானால் அது தன் மறக்குலத்திற்கு இழுக்கு என்று கருதி, “ என் மகன் புறமுதுகு காட்டி இறந்திருப்பானானால், அவன் பால் குடித்த என் முலைகளை அறுத்தெறிவேன்.” என்று வஞ்சினம் உரைத்தாள். அதைக் கேட்ட புலவர் காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளையார் அவள் வீரத்தை இப்பாடலில் வியந்து பாடுகிறார்.

    சிறப்புக் குறிப்பு:-

    முதுமையால் மேனி பசுமை குறைந்து, நரம்புகள் மேலெழுந்து தோன்றுவதால், “நரம்பெழுந்து உலறிய தோள்” என்று புலவர் குறிப்பிட்டதாகத் தோன்றுகிறது. பலரும் அவள் மகன் புறமுதுகுகாட்டி இறந்தான் என்று கூறினாலும், அத்தாய் அவர்கள் கூறியதை நம்பாமல், தானே போர்க்களத்திற்குச் செல்ல முடிவெடுத்தது அவள் தன் மகன் மீது வைத்த்திருந்த நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது.போர்க்களம் குருதி தோய்ந்திருந்ததால் “செங்களம்” என்று குறிப்பிடப்பட்டது. அவ்வீரன் விழுப்புண்பட்டு இறந்ததால் பெரும்புகழ் பெற்றதோடு மட்டுமல்லாமல் தன் குடியைப் பழியினின்று போக்கினான். அவன் தாய் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்ததற்கு அதுவே காரணம் என்று தோன்றுகிறது.

  • புறநானூறு, 277. (ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிதே!)
    பாடியவர்: பூங்கண் உத்திரையார்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: தும்பை.
    துறை: உவகைக் கலுழ்ச்சி. வாளால் புண்பட்ட உடம்பையுடைய கணவனைக் கண்டு மனைவி மகிழ்ந்து கண்ணீர் வடித்தல்; மகன் புண்ணுற்று இறந்தது கண்டு தாய் மகிழ்தல்.
    =========================================

    மீன்உண் கொக்கின் தூவி அன்ன
    வால்நரைக் கூந்தல் முதியோள் சிறுவன்
    களிறுஎறிந்து பட்டனன் என்னும் உவகை
    ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிதே; கண்ணீர்,
    நோன்கழை துயல்வரும் வெதிரத்து
    வான்பெயத் தூங்கிய சிதரினும் பலவே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    தூவி = இறகு
    வால் = வெண்மை
    உவகை = மகிழ்ச்சி
    ஞான்று = பொழுது, காலம்
    நோன் = வலிய
    கழை = மூங்கில்
    துயல்வரும் = அசையும்
    வெதிரம் = மூங்கிற் புதர்
    வான் = மழை
    தூங்கிய = தங்கிய
    சிதர் = மழைத்துளி

    இதன் பொருள்:-

    மீன் உண்ணும் கொக்கின் இறகுபோன்ற வெண்மையான, நரைத்த கூந்தலையுடைய முதிய தாய், தன் சிறுவன் யானையை எதிர்த்துப் போரிட்டு இறந்தான் என்ற செய்தியைக் கேட்டவுடன் அடைந்த மகிழ்ச்சி, அவள் தன் மகனைப்பெற்ற பொழுது அடைந்த மகிழ்ச்சியைவிட அதிகம். மகிழ்ச்சியால் அவள் வடித்த கண்ணீர்த் துளிகள், மூங்கிற் புதரில் உள்ள மூங்கிலில் தங்கியிருந்து கொட்டும் மழைத்துளிகளைவிட அதிகமானவை.

    பாடலின் பின்னணி:-

    ஒரு வீரன் அவனுடைய அரசனின் அழைப்பிணற்கு இணங்கிப் போருக்குச் சென்றான். அவன் போரில் யானையை எதிர்த்துப் போரிட்டு இறந்தான். அவன் இறந்த செய்தி அவனுடைய முதிய வயதினளாகிய தாய்க்குத் தெரியவந்தது. அவள் தன் மகன் யானையை எதிர்த்துப் போரிட்டு இறந்தான் என்ற செய்தியைக் கேட்டவுடன், அவனைப் பெற்றபொழுது அடைந்த மகிழ்ச்சியைவிட அதிக மகிழ்ச்சி அடைந்தாள். அவளுடைய செயல்களைக் கண்டு வியந்த புலவர் பூங்கண் உத்திரையார் இப்பாடலை இயற்றியுள்ளார்.

    சிறப்புக் குறிப்பு:-

    “சான்றோன்” என்ற சொல்லுக்கு “வீரன்” என்று ஒரு பொருளும் உண்டு. ஆகவே,

    ஈன்ற பொழுதிற் பெரிதுவக்கும் தன்மகனைச்
    சான்றோன் எனக்கேட்ட தாய். (குறள் – 69)

    என்ற திருக்குறள், இப்பாடலில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் கருத்துக்கும் ஒத்திருப்பதைக் காண்க.

  • புறநானூறு, 276.
    இரு திறத்தாரும் தன் வீரத்தைப் புகழுமாறு ஒரு வீரன் போர்க்களத்தில் சிறப்பெய்துதல்...
    புறநானூறு, 276. (குடப்பால் சில்லுறை!)
    பாடியவர்: மதுரைப் பூதன் இளநாகனார்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: தும்பை.
    துறை: தானை நிலை. இரு திறத்தாரும் தன் வீரத்தைப் புகழுமாறு ஒரு வீரன் போர்க்களத்தில் சிறப்பெய்துதல்.
    =========================================

    நறுவிரை துறந்த நரைவெண் கூந்தல்
    இரங்காழ் அன்ன திரங்குகண் வறுமுலைச்
    செம்முது பெண்டின் காதலஞ் சிறாஅன்
    மடப்பால் ஆய்மகள் வள்உகிர்த் தெறித்த
    குடப்பால் சில்லுறை போலப்
    படைக்குநோய் எல்லாம் தான்ஆ யினனே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    நறுமை = நன்மை
    விரை = மணமுள்ள பொருள்
    துறந்த = நீங்கிய
    காழ் = விதை
    இரங்காழ் = இரவ மரத்தின் விதை
    திரங்குதல் = சுருங்குதல், உலர்தல்
    வறு = வற்றிய
    மடம் = இளமை
    பால் = இயல்பு
    ஆய் = இடையர்
    வள் = வளம்
    உகிர் = நகம்
    உறை = பிரைமோர்
    நோய் = துன்பம்

    இதன் பொருள்:-

    நல்ல மணமுள்ள பொருள்களைப் பயன்படுத்தாத, நரைத்த, வெண்மையான கூந்தலையும், இரவமரத்தின் விதைபோன்ற வற்றிய முலையையும் உடைய சிறந்த முதியவளுடைய அன்புச் சிறுவன், இளம் இடைக்குலப் பெண் ஒருத்தி ஒரு குடப்பாலில் தன் (சிறிய) நகத்தால் தெளித்த சிறிய உறைபோலப் பகைவரின் படைக்குத் தானே துன்பம் தருபவனாயினன்.

    பாடலின் பின்னணி:-

    ஒருகால், இரு வேந்தர்களிடையே போர் நடைபெற்றது. அப்போரில், ஒரு படைவீரன், பகைவருடைய படை முழுவதையும் கலக்கிப் போரில் வெற்றி பெற்றுக்கொண்டிருப்பதைக் கண்ட புலவர் மதுரைப் பூதன் இளநாகனார் இப்பாடலை இயற்றியுள்ளார்.

    சிறப்புக் குறிப்பு:-

    ஓரு குடம் பாலில் சிறிதளவே பிரைமோர் இட்டாலும், பால் தன் நிலையிலிருந்து மாறிவிடும். அதுபோல், இவ்வீரன், தனி ஒருவனாகவே, பகைவரின் படையை நிலைகலங்கச் செய்தான் என்று புலவர் கூறுவதாகத் தோன்றுகிறது.
  • புறநானூறு, 275.
    தோழனுக்கு உதவுவதற்காகப் பகைவரை எதிர்க்கும் ஒரு மாவீரன்...
    புறநானூறு, 275. (தன் தோழற்கு வருமே!)
    பாடியவர்: ஒரூஉத்தனார்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: தும்பை.
    துறை: எருமை மறம்.
    ==================================

    கோட்டம் கண்ணியும் கொடுந்திரை ஆடையும்
    வேட்டது சொல்லி வேந்தனைத் தொடுத்தலும்
    ஒத்தன்று மாதோ இவற்கே: செற்றிய
    திணிநிலை அலறக் கூழை போழ்ந்து தன்
    வடிமாண் எஃகம் கடிமுகத்து ஏந்தி

    ஓம்புமின்; ஓம்புமின்; இவண்என ஓம்பாது
    தொடர்கொள் யானையின் குடர்கால் தட்பக்
    கன்றுஅமர் கறவை மான
    முன்சமத்து எதிர்ந்ததன் தோழற்கு வருமே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    கோட்டம் = வளைவு
    கண்ணி = தலையில் அணியும் மாலை
    கொடு = வளைவு
    திரை = திரைச்சீலை
    வேட்டது = விரும்பியது
    ஒத்தன்று = ஒத்தது (பொருந்தியுள்ளது)
    செற்றம் = மன வயிரம், சினம், கறுவு
    திணி = திண்மை
    திணிநிலை = போர்க்களத்தின் நடுவிடம்
    கூழை = பின்னணிப் படை
    போழ்தல் = பிளத்தல்
    வடித்தல் = திருத்தமாகச் செய்தல்
    எஃகம் = வேல், வாள், எறி படை
    கடி = கூர்மை
    ஓம்புதல் = பாதுகாத்தல்
    தொடர் = சங்கிலி
    குடர் = குடல்
    தட்ப = தடுக்க
    அமர் = விருப்பம்
    மான – உவமைச் சொல்
    முன்சமம் = முன்னணிப்படை

    இதன் பொருள்:-

    கோட்டம்=====> ஏந்தி

    வளைந்த மாலையும், வளைத்துக் கட்டப்பட்ட ஆடையும், அரசன் விரும்புவதைக் கூறி அவனைத் தன் வசப்படுத்தும் இயல்பும் இவனிடம் பொருந்தியுள்ளன. மனவலிமையையுடன் போர்புரியும் படைவீரர்கள் அஞ்சி அலறப் படையைப் பிளந்துகொண்டு தான் செல்லும் திசையை நோக்கி, நன்கு செய்யப்பட்ட, சிறந்த, கூரிய வேலின் இலைமுகத்தை ஏந்திச் செல்கிறான்.

    ஓம்புமின்=====> வருமே

    “இவனை இங்கேயே தடுத்து நிறுத்துங்கள்.” என்று வீரர்கள் கூறித் தடுத்தாலும், அவர்கள் தடுப்பதைக் கடந்து, தளைபூட்டப்பட்ட யானைபோல், இறந்த வீரர்களின் குடல்கள் காலைத் தடுக்க, தன் கன்றை விரும்பும் பசுவைப் போல் பகைவரின் முன்னணிப் படையிரனால் சூழப்பட்டிருக்கும் தன் தோழனைக் காப்பாற்றச் செல்கிறான்.

    பாடலின் பின்னணி:-

    வீரன் ஒருவன், பகைவர்களால் சூழப்பட்ட தன்னுடைய தோழனுக்கு உதவுவதற்காகப் பகைவரை எதிர்த்து, விரைந்து சென்று அவனைக் காப்பற்றுவதைப் பாராட்டும் வகையில் இப்பாடலை ஒரூஉத்தனார் இயற்றியுள்ளார்.
  • புறநானூறு, 274. நீலக் கச்சை!
    ஒரு போர் வீரனின் வீரச் செயல் கண்டு இயற்றுதல்.
    புறநானூறு, 274. (நீலக் கச்சை!)
    பாடியவர்: உலோச்சனார்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: தும்பை.
    துறை: எருமை மறம்.
    ==================================

    நீலக் கச்சைப் பூவார் ஆடைப்
    பீலிக் கண்ணிப் பெருந்தகை மறவன்
    மேல்வரும் களிற்றொடு வேல்துரந்து இனியே
    தன்னும் துரக்குவன் போலும்; ஒன்னலர்
    எஃகுடை வலத்தர் மாவொடு பரத்தரக்
    கையின் வாங்கித் தழீஇ
    மொய்ம்பின் ஊக்கி மெய்க்கொண் டனனே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    கச்சை = இறுகக் கட்டிய இடுப்புடை
    ஆர் = நிறைவு
    பீலி = மயில் தோகை
    கண்ணி = தலையில் அணியும் மாலை
    துரந்து = செலுத்தி
    இனி = இப்பொழுது
    ஒன்னலர் = பகைவர்
    பரத்தர = பரவிவர
    மொய்ம்பு = வலிமை
    ஊக்கல் = எழுப்பல்

    இதன் பொருள்:-

    நீல நிறமுடைய கச்சையையும், பூவேலைப்பாடுகள் நிறைந்த ஆடையையும், மயில் தோகையால் தொடுக்கப்பட்ட மாலையையும் உடைய பெரியோனாகிய வீரன், தன்னைக் கொல்ல வந்த யானையை நெற்றியில் வேலால் தாக்கினான். அவன், இப்பொழுது, தன் உயிரையும் கொடுத்துப் போரிடுவான் போல் தோன்றுகிறது. பகைவர் தங்கள் வலக்கரங்களில் வேலை ஏந்தி யானைகளுடன் பரவி வந்து அவன் மீது எறிந்த வேலைப் பிடுங்கி, பகைவரின் கூட்டத்தை அழித்து, அவர்களைத் தோளோடு தழுவித் தன்னுடைய உடல் வலிமையால் அவர்களை உயரத் தூக்கி, நிலத்தில் மோதி, உயிர் நீங்கிய அவர்களின் உடலைத் தூக்கிக்கொண்டு நிற்கின்றான்.

    பாடலின் பின்னணி:-

    இரு பெருவேந்தர்களுக்கிடையே போர் மூண்டது. அப்போரில், வீரன் ஒருவனை ஒரு யானை தாக்க வந்தது. அவ்வீரன், தன் வேலை யானையின் நெற்றியை நோக்கி எறிந்தான். அந்த யானை பின்நோக்கிச் சென்றது. பகைவரின் வீரர்கள் பலரும் அந்த வீரனை நோக்கி வந்தனர். அவர்கள் எறிந்த வேலைத் தடுத்து, அவர்களின் தோளைப்பற்றி நிலத்தில் மோதி, அவர்களை அந்த வீரன் கொன்றான். அவனுடைய வீரச் செயல்களைக் கண்ட புலவர் உலோச்சனார் இப்பாடலை இயற்றியுள்ளார்.
  • புறநானூறு, 273. (கூடல் பெருமரம்!)
    பாடியவர்: எருமை வெளியனார்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: தும்பை.
    துறை: குதிரை மறம்.குதிரை வீரன் ஒருவனின் வீரத்தையோ அல்லது அவன் குதிரையின் வீரத்தையோ கூறுதல்.
    ==================================

    மாவா ராதே; மாவா ராதே;
    எல்லார் மாவும் வந்தன; எம்இல்
    புல்லுளைக் குடுமிப் புதல்வற் றந்த
    செல்வன் ஊரும் மாவா ராதே;

    இருபேர் யாற்ற ஒருபெருங் கூடல்
    விலங்கிடு பெருமரம் போல,
    உலந்தன்று கொல்அவன் மலைந்த மாவே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    மா = குதிரை
    உளை = பிடரி மயிர்
    புல் உளை = சிறிதளவே உள்ள பிடரி மயிர்
    விலங்குதல் = குறுக்கிடுதல் (குறுக்கே நிற்றல்)
    உலத்தல் = அழித்தல்
    உலந்தன்று = அழிந்தது
    மலைத்தல் = போரிடல்

    இதன் பொருள்:-

    மாவா ராதே=====> மாவா ராதே

    குதிரை வரவில்லையே! குதிரை வரவில்லையே! மற்ற வீரர்கள் அனைவருடைய குதிரைகளும் வந்தன. எம் வீட்டில் உள்ள (சிறிதளவே குடுமியுள்ள) இளமகனைத் தந்த என் கணவன் ஊர்ந்து சென்ற குதிரை வரவில்லையே!

    இருபேர்=====> மாவே

    இரண்டு பெரிய ஆறுகள் கூடும் பெரிய இடத்தில் குறுக்கே நின்ற பெருமரம் போல், அவன் ஊர்ந்து சென்று போரிட்ட குதிரை சாய்ந்ததோ?

    பாடலின் பின்னணி:-

    ஒருகால், வீரன் ஒருவன் தும்பைப் பூவை அணிந்து பகைவருடன் போரிடுவதற்காகக், குதிரையில் சென்றான். அவனோடு போருக்குச் சென்ற வீரர்கள் அனைவரும் தங்கள் ஊருக்குத் திரும்பினர். ஆனால், அந்த வீரன் மட்டும் திரும்பி வரவில்லை. அதனால், கலக்கமுற்ற அந்த வீரனின் மனைவி, தன் கணவனின் குதிரை மட்டும் இன்னும் வரவில்லையே என்று புலம்புகிறாள். அதைக் கண்ட புலவர் எருமை வெளியனார் இப்பாடலை இயற்றியுள்ளார்.

    சிறப்புக் குறிப்பு:-

    “புல்லுளைக் குடுமி” என்பது இளம் சிறுவன் என்பதைக் குறிக்கிறது. பெற்றோர்க்கு, அவர்களின் புதல்வர் செல்வம் என்று கருதப்படுவதால், புதல்வனைப் பெற்ற தந்தையை, “புதல்வன் தந்த செல்வன்” என்று புலவர் குறிப்பிடுகிறார். இருபெரும் ஆறுகளின் இடையே நிற்கும் மரம் எவ்வளவு பெரிதாக இருந்தாலும், அது காலப்போக்கில் வேருடன் சாய்வது உறுதி. அதனால்தான், புலவர் “விலங்கிடு பெருமரம் போல” என்று கூறுவதாகத் தோன்றுகிறது.

  • புறநானூறு, 271. (மைந்தன் மலைந்த மாறே!)
    பாடியவர்: வெறிபாடிய காமக்காணியார்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: நொச்சி.
    துறை: செருவிடை வீழ்தல்.
    ==================================

    நீரறவு அறியா நிலமுதற் கலந்த
    கருங்குரல் நொச்சிக் கண்ணார் குரூஉத்தழை
    மெல்இழை மகளிர் ஐதுஅகல் அல்குல்
    தொடலை ஆகவும் கண்டனம்; இனியே
    வெருவரு குருதியொடு மயங்கி உருவுகரந்து
    ஒறுவாய்ப் பட்ட தெரியல் ஊன்செத்துப்
    பருந்துகொண்டு உகப்பயாம் கண்டனம்,
    மறம்புகல் மைந்தன் மலைந்த மாறே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    அறவு = அறுதல், தொலைதல்
    குரல் = கொத்து
    நொச்சி = ஒரு செடி
    ஆர் = நிறைவு
    குரூஉ = நிறம்
    இழை = அணிகலன்கள்
    ஐது = அழகிய
    அல்குல் = இடை
    தொடலை = மாலை
    இனி = இப்பொழுது
    வெரு = அச்சம்
    குருதி = இரத்தம்
    மயங்கி = கலந்து
    கரத்தல் = மறைத்தல்
    ஒறுவாய்ப்பட்டு = துண்டிக்கப்பட்டு
    தெரியல் = மாலை
    செத்து = கருதி
    உகத்தல் = உயரப் பறத்தல்
    புகல் = விருப்பம்
    மைந்தன் = வீரன், ஆண்மகன்
    மலைதல் = அணிதல்

    இதன் பொருள்:-

    முன்பு, நீர் குறையாத நிலத்தோடு ஒன்றி நிற்கும் கரிய பூங்கொத்துக்களையுடைய, கண்ணுக்கு இனிய நிறமுடைய நொச்சியின் தழையை, மெல்லிய அணிகலன்கள் அணிந்த அழகிய, பெண்கள் தம் அகன்ற இடையில் உடையாக அணிவதைக் கண்டோம். இப்பொழுது, நொச்சி மாலையை அணிந்து, மதிலைக் காக்கும், வீரத்தை விரும்பும் ஆண்மகன் ஒருவன் வெட்டப்பட்டுக் கிடக்கிறான். அவன் அணிந்திருந்த நொச்சி மாலை துண்டிக்கப்பட்டு, அச்சம்தரும் குருதியில் கலந்து, உருமாறிக் கிடக்கிறது. அதை ஊன்துண்டு என்று கருதிப் பருந்து ஒன்று கவர்ந்துகொண்டு உயரப் பறந்து சென்றதை இப்பொழுது யாம் கண்டோம்.

    பாடலின் பின்னணி:-

    ஒருகால், இரு அரசர்களிடையே போர் மூண்டது. ஒருவன் மற்றொருவனுடைய அரண்மனையை முற்றுகையிட்டான். முற்றுகையிடப்பட்ட அரண்மனையின் மதிலிடத்தே நின்று, நொச்சிப் பூவைச் சூடி வீரர்கள் அம்மதிலைக் காத்தனர். அப்பொழுது, ஒரு வீரனைப் பகைவர் வாளால் வெட்டி வீழ்த்தினர். வெட்டப்பட்டு வீழ்ந்த பொழுது, அவன் அணிந்திருந்த நொச்சி மாலை துண்டிக்கப்பட்டு அவனுடைய குருதியில் கலந்து உருமாறிக் கீழே கிடந்தது. அதை ஊன்துண்டு என்று கருதிப், பருந்து ஒன்று எடுத்துக்கொண்டு உயரப் பறந்து சென்றதைப் புலவர் வெறிபாடிய காமக்காணியார் கண்டார். அந்தக் காட்சியைக் கண்டதும், முன்பு ஒருமுறை இளம்பெண்கள் நொச்சித் தழையாலான உடையைத் தங்கள் இடையில் அணிந்திருந்ததைப் பார்த்தது அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது. இப்பாடலில், அவ்விரண்டு நிகழ்ச்சிகளையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

  • புறநானூறு, 270. (ஆண்மையோன் திறன்!)
    பாடியவர்: கழாத்தலையார்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: கரந்தை.
    துறை: கையறு நிலை.
    ==================================

    பன்மீன் இமைக்கும் மாக விசும்பின்
    இரங்கு முரசின், இனம்சால் யானை
    நிலந்தவ உருட்டிய நேமி யோரும்
    சமங்கண் கூடித் தாம்வேட் பவ்வே
    நறுவிரை துறந்த நாறா நரைத்தலைச்

    சிறுவர் தாயே! பேரிற் பெண்டே!
    நோகோ யானே; நோக்குமதி நீயே;
    மறப்படை நுவலும் அரிக்குரல் தண்ணுமை
    இன்னிசை கேட்ட துன்னரும் மறவர்
    வென்றிதரு வேட்கையர், மன்றம் கொண்மார்

    பேரமர் உழந்த வெருவரு பறந்தலை
    விழுநவி பாய்ந்த மரத்தின்
    வாண்மிசைக் கிடந்த ஆண்மையோன் திறத்தே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    பன்மீன் = பல்+மீன்
    மீன் = விண்மீன்
    மாக = வானம், ஆகாயம், மேலிடம்
    விசும்பு = ஆகாயம்
    இமைக்கும் = ஒளிவிடும்
    இரங்கல் = ஒலித்தல்
    இனம் = கூட்டம்
    சால் = நிறைவு, மிகுதி
    தவ = மிக ( நீண்ட காலமாக)
    நேமி = ஆட்சிச் சக்கரம்
    சமம் = போர்
    வேட்பு = விருப்பம்
    நறுமை = நன்மை
    விரை = மணம், மணமுள்ள பொருள்
    ஓ, மதி – அசை நிலை
    நுவலுதல் = சொல்லுதல்
    துன்னுதல் = நெருங்குதல்
    வெரு = அச்சம்
    பறந்தலை = போர்க்களம்
    நவி = கோடரி
    மிசை = மேல்
    திறம் = திறமை.

    இதன் பொருள்:-

    பன்மீன்=====> கொண்மார்

    நறுமணப் பொருள்களைத் துறந்தமையால் நறுமணம் கமழாத, நரைத்த தலையையுடைய பெருங்குடிப் பெண்ணே! இளைய வீரனுக்குத் தாயே! பல விண்மீன்கள் ஒளிரும் உயர்ந்த வானத்தில் முழங்கும் முரசு கொட்டுவோரும், யானைக் கூட்டத்தைச் செலுத்துவோரும், நில உலகில் நெடுங்காலம் ஆட்சிச் சக்கரத்தைச் செலுத்தும் வேந்தரும் போர்க் களத்தில் ஒன்று கூடி அன்பால் வருந்தி நின்றனர். இங்கு நடந்ததை நினைத்து நான் வருந்துகிறேன். வீரர்களைப் போர்க்கழைக்கும் போர்ப்பறையின் இனிய ஓசையைக் கேட்ட, பகைவர்களால் நெருங்குதற்கரிய மறவர், வெற்றிபெறும் வேட்கையுடன் போர்க்களத்தைத் தமதாக்கிக் கொள்வதற்காகப்,

    பேரமர்=====> திறத்தே

    பெரும் போரைச் செய்த அச்சம்தரும் போர்க்களத்தில், பெரிய கோடரியால் வெட்டப்பட்டு விழுந்த மரம்போல் வாளின்மேல் விழுந்து கிடந்த, ஆண்மையுடைய உன் மகனின் ஆற்றலை நீயே பார்ப்பாயாக.

    பாடலின் பின்னணி:-

    ஓரூரில் இருந்த பசுக்களைப் பகைவர் கவர்ந்து சென்றனர். அதை மீட்பதற்கு அவ்வூர் வீரர்கள் கரந்தைப் பூச்சூடி போருக்குச் சென்றனர். அவ்வீரர்களில் ஒருவன் கோடரியால் வெட்டப்பட்டு வீழ்த்தப்பட்ட மரம் போல இறந்து விழுந்து கிடந்தான். அவன் விழுந்து கிடப்பதைச் சான்றோர் சூழ, வேந்தன் சென்று கண்டு வியந்து பாராட்டிக் கண்ணீர் வடித்தான். அதைக் கண்ட புலவர் கழாத்தலையார், அக்காட்சியை அவ்வீரனின் தாய்க்குக் கூறுவதுபோல் இப்பாடல் அமைந்துள்ளது.

    சிறப்புக் குறிப்பு:-

    படைச் செருக்கு என்னும் அதிகாரத்தில், வேந்தனின் கண்களில் நீர் பெருகுமாறு வருந்துமளவுக்கு வீரத்தோடு போர் புரிந்து அப்போரில் இறக்கும் வாய்ப்பு ஒரு வீரனுக்குக் கிடைக்குமானால் அது கெஞ்சிக் கேட்டும் பெற்றுக் கொள்ளத் தக்க பெருமையுடையது என்ற கருத்தை,

    புரந்தார்கண் நீர்மல்கச் சாகிற்பின் சாக்காடு
    இரந்துகோள் தக்க துடைத்து. (குறள் – 780)

    என்ற குறளில் வள்ளுவர் கூறுகிறார். இப்பாடலில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் வீரன் இறந்த பிறகு, வேந்தனும் அன்புடன் வருந்தினான் என்று புலவர் கழாத்தலைவர் கூறுவது வள்ளுவர் கருத்தோடு ஒப்பு நோக்கத் தக்கது.

  • புறநானூறு, 269. (கருங்கை வாள் அதுவோ!)
    பாடியவர்: அவ்வையார்.
    பாடப்பட்டோன்: யாருமில்லை.
    திணை: வெட்சி. வீரர் அரசனுடைய ஆணையைப் பெற்றும், பெறாமலும், பகைவர்களின் பசுக்களைக் கவர்ந்து வருதல்.
    துறை: உண்டாட்டு. வீரர் மதுவையுண்டு மனங்களித்தலைக் கூறுதல்.
    ==================================

    குயில்வாய் அன்ன கூர்முகை அதிரல்
    பயிலாது அல்கிய பல்காழ் மாலை
    மையிரும் பித்தை பொலியச் சூட்டிப்
    புத்தகல் கொண்ட புலிக்கண் வெப்பர்
    ஒன்றுஇரு முறையிருந்து உண்ட பின்றை
    உவலைக் கண்ணித் துடியன் வந்தெனப்

    பிழிமகிழ் வல்சி வேண்ட மற்றது
    கொள்ளாய் என்ப கள்ளின் வாழ்த்திக்
    கரந்தை நீடிய அறிந்துமாறு செருவின்
    பல்லான் இனநிரை தழீஇய வில்லோர்க்
    கொடுஞ்சிறைக் குரூஉப்பருந்து ஆர்ப்பத்
    தடிந்துமாறு பெயர்த்ததுஇக் கருங்கை வாளே

    அருஞ்சொற்பொருள்:-

    முகை = மலரும் பருவத்தரும்பு (மொட்டு)
    அதிரல் = காட்டு மல்லிகைக் கொடி
    பயில்தல் = நெருங்குதல்
    அல்கிய = அமைந்த
    காழ் = விதை
    இரும் = பெரிய
    மை = கரிய
    பித்தை = குடுமி
    புத்தகல் = புதிய அனன்ற கலம்
    வெப்பர் = வெப்பமான மது (முதிர்ந்த மது)
    பின்றை = பிறகு
    உவலை = தழை
    துடி = ஒரு வகைப் பறை
    மகிழ் = மது
    வல்சி = உணவு
    கரந்தை = பசுக்களை மீட்டல்
    பல்லான் = பல்+ஆன் = பல பசுக்கள்
    தழீஇய = சூழ்ந்த
    கொடுஞ்சிறை = வளைந்த சிறகு
    குரூஉ = நிறம்
    ஆர்த்தல் = ஒலித்தல்
    தடிந்து = அழித்து
    மை = வலிமை

    இதன் பொருள்:-

    குயில்வாய்=====> வந்தென

    குயிலின் அலகு போன்ற கூர்மையான மொட்டுக்களையுடைய காட்டு மல்லிகைக் கொடியில் உள்ள பூக்களோடும், விதைகளோடும் நெருக்கமாகத் தொடுக்கப்படாத மாலையை கரிய பெரிய தலை முடியில் அழகுடன் சூடி, புதிய அகன்ற கலத்தில், புலியின் கண்போன்ற நிறத்தையுடைய மதுவை இரண்டுமுறை இங்கே இருந்து நீ உண்ட பின், பசிய இலைகளைக் கலந்து தொடுத்த மாலையை அணிந்த துடி கொட்டுபவன் அதைக் கொட்டி “போர் வந்தது” என்று அறிவித்தான். அதைக் கேட்டவுடன்

    பிழிமகிழ்=====> வாளே

    பிழிந்த மதுவாகிய உணவை உண்ணுமாறு உன்னை வேண்டியும், நீ அது வேண்டா என்று கூறி, மதுவை வாழ்த்தி, வாளை ஏந்திப், பசுக்களை மீட்பதற்கு வந்த வீரர்கள் மறைந்திருப்பதை அறிந்து, வளைந்த சிறகையும், ஒளிபொருந்திய நிறத்தையும் உடைய பருந்துகள் ஆரவாரிக்குமாறு அவர்களைக் கொன்றது வலிய உன் கையில் உள்ள இவ்வாள் தானே.

    பாடலின் பின்னணி:-

    ஒருதலைவன், பகைவருடைய ஆநிரைகளைக் கவர்வதற்குப் படை திரட்டினான். போருக்குப் போகுமுன் அங்கு ஒரு உண்டாட்டு நடைபெறுகிறது. அப்பொழுது, துடி என்னும் பறையை அடிப்பவன், அதை அடித்து, வீரர்களைப் போருக்குச் செல்லுமாறு அறிவிக்கிறான். வீரர்கள் அனைவர்க்கும் மீண்டும் மது வழங்கப்பட்டது. தலைவன் மது வேண்டாம் என்று கூறி, வாளைக் கொண்டு வருமாறு கூறினான். போரில் அவனை எதிர்த்தவர்களைக் கொன்று, தலைவன் ஆநிரைகளை வெற்றிகரமாகக் கவர்ந்து வந்தான். மீண்டும் உண்டாட்டு நடைபெற்றது. அதைக் கண்ட அவ்வையார், “முன்பு, நீ மது வேண்டா என்று கூறி வாளைக் கொண்டுவரச் சொல்லி, அந்த வாளோடு சென்று வெற்றி பெற்றாயே!” என்று அத்தலைவனை இப்பாடலில் பாராட்டுகிறார்.

  • நிலவளமும் நீர்வளமும் உடையது சோழ நாடு. இதனைப் பன்னெடுங் காலங்களுக்கு முன்பிருந்தimage சோழர் என்னும் இனத்தினர் ஆண்டு வந்தனர். சோழர்களுள் வீரத்தால் சிறந்து விளங்கினவர்கள் பலர்; தெய்வத் தன்மையில் சிறந்து விளங்கினவர்கள் பலர்.

    தெய்வத் தன்மையில் சிறந்து விளங்கினவர்களில் கோச்செங்கட் சோழன் என்பவன் காலத்தால் பழமையானவன். இவனைச் செங்கணான் என்றும் சான்றோர் சொல்லுவர்.

    இவனுடைய வரலாறு சேக்கிழார் பாடிய பெரிய புராணத்தில் பின்வருமாறு சொல்லப்பட்டுள்ளது.

    சோழ நாட்டில், காவிரியாற்றங் கரையில் சந்திர தீர்த்தம் என்றோர் பகுதி யுண்டு; சந்திர தீர்த்தத்தின் பக்கத்தே மரங்களடர்ந்த காடு ஒன்று இருந்தது. பலவகையான மரங்கள் ஓங்கி வளர்ந்தது, பகலவன் ஒளியே தெரியாத வண்ணம் அடர்ந்து காணப்பட்டது.

    அக் காட்டில் பலவகையான விலங்கினங்கள் வாழ்ந்து வந்தன. பலவகைப்பட்ட விலங்கினங்களில் அழகிய வெள்ளானை ஒன்றும் இருந்தது.

    அடர்ந்த மரங்களின் நடுவே வெண்ணாவல் மரமொன்று காட்சியளித்தது. ஒரு சமயம், அவ்வெண்ணாவல் மரத்தின் கீழே சிவலிங்கம் ஒன்று வெளிப்பட்டது.

    அதனைக் கண்ட வெள்ளானைக்குப் பக்தி ஏற்பட்டது; நாள்தோறும் தனது துதிக்கையில் நீரை முகந்து கொண்டு வந்து சிவலிங்கத்தை நீராட்டும்; கொத்துக் கொத்தாகப் பூங்கொத்துகளைக் கொண்டு வந்து சாத்தும். இவ்வாறாக வெள்ளானை சிவலிங்கத்தை வழிபட்டு வந்தது.

    வெள்ளானை சிவலிங்கத்தை வழிபட்டு வந்த காரணத்தால், அவ்வூருக்குத் திருவானைக்கா என்னும் பெயர் உண்டாயிற்று. வெள்ளானையைப் போலவே ஞான உணர்ச்சியுடைய சிலந்தி ஒன்னும் அக் காட்டில் இருந்தது. அச் சிலந்தியும் சிவலிங்கத்தைக் கண்டு பக்தி கொண்டது; யானையைப் போல் நீரும் பூவும் கொண்டுவந்து அதனால் வழிபட முடியாவிட்டாலும், தன்னாலான ஒரு தொண்டினை அது செய்தது.

    சிவலிங்கத்தின் மேல் சருகுகள் உதிராமல் இருப்பதற்காகவும், பறவை முதலானவை எச்சமிடாமல் இருப்பதற்காகவும் தனது வாய் நூலால் விதானம் என்னும் வலையொன்று பின்னியது. மறுநாள் காலையில் சிவலிங்கத்தை நீராட்டி, மலர் சாத்தி வழிபடுவதற்காகத் தண்ணீரையும் கொத்துக் கொத்தாகப் பூக்களையும் கொண்டு வந்த வெள்ளானையின் கண்களுக்குச் சிலந்தி பின்னிய வலை தென்பட்டது.

    சிவலிங்கத்தின் மேல் அந்த வலையிருப்பது வெள்ளானைக்குப் பொருத்தமாகப் படவில்லை; மேலும், அவ் வலை அசுத்தமாக இருப்பதாகவும் அதற்குத் தோன்றியது.

    அதனால் சிலந்தி கட்டிய வலையைத் தனது துதிக்கையால் அழித்தது. பின்னர், தான் கொண்டு வந்த நீரால் சிவலிங்கத்தை நீராட்டி, மலர் சாத்தி வழிபட்டுச் சென்று விட்டது.

    வெள்ளானை சென்றபின், சிலந்தி அவ்விடம் வந்தது; தான் அரும்பாடுபட்டு இறைவனுக்காகப் பின்னி வைத்திருந்த வலை அழிக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டது. யானையினது துதிக்கை இயல்பாகப் பட்டமையால்தான், அவ் வலை அழிந்து விட்டது என்று சிலந்தி எண்ணியது.

    மறுபடியும் அரும்பாடுபட்டுத் தனது வாய் நூலால், அழகான வலையொன்றைச் சிவலிங்கத்திற்குமேல் பின்னியது; பின்னியதும் அவ் விடத்தை விட்டு அகலாமல் அங்கேயே இருந்தது.

    ஒவ்வொரு நாளும் வருவதைப் போலவே, வெள்ளானை அன்றும் சிவலிங்கத்தை வழிபடுவதற்காக வந்தது; மறுபடியும் சிவலிங்கத்தின்மேல் வலை பின்னப்பட்டிருப்பதை கண்டதும், முதல் நாளைப் போலவே தனது துதிக்கையால் சிதைத்தது.

    வெள்ளானையினது செயலைக் கண்ட சிலந்திக்குச் சினம் பொங்கியது. அப்பொழுதுதான், தான் பின்னிய வலையை வேண்டுமென்றே யானை சிதைக்கிறதென்று சிலந்தி புரிந்து கொண்டது.

    சினத்தோடு யானையின் துதிக்கையில் புகுந்து கடிக்கத் தொடங்கியது. வலி பொருக்க மாட்டாத வெள்ளானை, துதிக்கையைத் தரையில் மோதி மோதிக் கீழே விழுந்து துடித்தது.

    நீண்ட நேரத்திற்குப் பின்னர் வெள்ளானை இறந்தது; துதிக்கையைத் தரையில் அடித்ததால் சிலந்தியும் அவ்விடத்திலேயே இறந்துவிட்டது. தம்மை உண்மை அன்போடு வழிபட்டு வந்த வெள்ளானைக்குச் சிவபெருமான் அருள் செய்தார். வெள்ளானை சிவலோகம் அடைந்தது. சிலந்திக்கும் பின்வருமாறு சிவபெருமான் அருள் செய்தார்.

    அக் காலத்தே சுபதேவன் என்பவன் சோழ நாட்டை அரசாட்சி செய்து வந்தான். அழகும் கற்பும் நிறைந்த கமலவதி என்பவள், சுபதேவனுக்கு மனைவியாக அமைந்தாள். இருவரும் நெடுநாளாகப் பிள்ளையில்லாமல் வருந்தினர். அதனால், தில்லைக்குச் சென்று கூத்தப் பெருமானை வழிபட்டு வந்தனர்; கூத்தப் பெருமானிடம் பிள்ளை வரம் வேண்டி நின்றனர்.

    கூத்தப் பெருமானும் சுபதேவனுக்கும் கமலவதிக்கும் அருள் செய்தார். யானையோடு போரிட்டு மடிந்த சிலந்தியையே அவர்கள் இருவருக்கும் மகனாகப் பிறக்குமாறு அருள் புரிந்தார். சிலந்தியும் கமலவதியின் வயிற்றில் பிள்ளையாய் வந்தடைந்தது.

    கமலவதியின் வயிற்றில் மகனாக வந்தடைந்த சிலந்தி, நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்ந்து வந்தது; ஒன்பது மாதங்கள் கடந்தன; பத்தாவது மாதம் பிறந்தது; கமலவதிக்குப் பிரசவ காலம் நெருங்கியது.

    அப்பொழுது அரசனது கட்டளையால் அங்கு வந்திருந்த சோதிடர்கள், இன்னும் ஒரு நாழிகை கழித்துப் பிள்ளை பிறந்தால் நல்லதென்றும், அப்பிள்ளை உலகம் முழுவதையும் அரசாள்வான் என்றும் கூறினர். கமலவதிக்கு தனக்குப் பிறக்கப் போகும் ஆண்மகன் உலகம் முழுவதையும் அரசாள வேண்டுமென்ற ஆசை உண்டாயிற்று. அதனால், தனக்குப் பிறக்கப் போகும் பிள்ளை, இன்னும் ஒரு நாழிகை கழித்துப் பிறக்க வேண்டுமென்று விரும்பினாள்.

    அதனால், தன்னைத் தலைகீழாகக் கட்டுமாறு வேண்டிக் கொண்டாள். அங்கிருந்தவர்களும் அவ்வாறே கமலவதியைத் தலைகீழாகக் கட்டித் தொங்க விட்டனர்; ஒரு நாழிகை சென்றதும் அவிழ்த்து விட்டார்கள். உடனே கமலவதியின் வயிற்றிலிருந்து அழகான ஆண்குழந்தையொன்று பிறந்தது.

    காலங்கடந்து பிறந்தமையால் அக் குழந்தையின் கண்கள் சிவந்திருந்தன. அதனைக் கண்ட கமலவதி "என் கோச்செங்கண்ணனோ" என்று சொல்லினாள். சிறிது நேரத்தில் இறந்து போனாள்.

    பிறந்த பொழுதே தாயை இழந்த கோச்செங்கண்ணனைச் சுபதேவன் அன்புடன் வளர்த்து வந்தான். அவனைக் கல்விக் கேள்விகளில் சிறந்து விளங்குமாறு செய்தான். அரசனுக்கு வேண்டிய எல்லா வித்தைகளிலும் மேம்பட்டு விளங்கிய கோச்செங்கட் சோழன், அரசாளும் பருவத்தை அடைந்தான்.

    தன் மகன் அரசாளும் பருவத்தை அடைந்து விட்டதைக் கண்ட சுபதேவன், அவனுக்கு நல்ல நாளில் முடிசூட்டிவிட்டுத் தவம் செய்யத் தலைப்பட்டான். பல்லாண்டுகள் தவன் செய்த பின்னர்ச் சிவலோகம் அடைந்தான்.

    தந்தைக்குப் பின்னர் அரசாளும் உரிமையைப் பெற்ற கோச்செங்கட் சோழன், குடிமக்கள் போற்றும் படியாக அரசாட்சி செய்தான். நீதியும் நேர்மையும் அவனது நாட்டில் நிலவின.

    சிவபெருமானிடத்துள்ள பக்தியால், பல ஊர்களில் சிவன் கோயில்கள் பல கட்டுவித்தான். சிவபெருமான் திருவருளால் தனது முற்பிறப்பைப் பற்றிய உண்மைகளைத் தெரிந்து கொண்டான்.

    முற்பிறவியில், சிலந்தியாக இருந்து வழிபட்ட திருவானைக் காவிற்குச் சென்றான். அங்கே வெண்ணாவல் மரமும் சிவலிங்கமும் அப்படியே இருப்பதைப் பார்த்த கோச்செங்கட் சோழன் அளவில்லாத மகிழ்ச்சி அடைந்தான். தனக்கு அருள் புரிந்த சிவபெருமானுக்கு, வெண்ணாவல் மரத்தோடு அழகிய கோயிலொன்று கட்டுவித்தான்.

    நாள்தோறும் பூசைகள் தவறாமல் நடப்பதற்கு வேண்டிய ஏற்பாடுகள் பல செய்தான். நிலங்களை மானியமாக விட்டான். அதனுடன் நில்லாமல், சோழ நாட்டிலுள்ள ஊர்களில் சிவன் கோயில்கள் பல கட்டுமாறு ஏவினான். அக் கோயில்களிலெல்லாம் பூசைகள் தவறாமல் நடப்பதற்குரிய ஏற்பாடுகள் செய்தான்.

    அந்தணர்களுக்குத் திருமாளிகைகள் கட்டுவித்தான். கோச்செங்கட் சோழனைப் பற்றிய வரலாறு மேலும் கிடைத்துள்ளது.

    தெய்வ பக்தியில் சிறந்து விளங்கிய கோச்செங்கட் சோழன், வீரத்திலும் மாற்றார் போற்றும்படியாக மேம்பட்டுப் பொலிவெய்தினான். தன் கீழ் வாழும் குடிமக்களுக்கு உட்பகையாலும், விலங்கினங்களாலும், பகைவராலும் தீங்கு வராதபடி காத்து வந்தான்.

    அவன் காலத்தில் சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறை என்பவன் சேர நாட்டை அரசாண்டு வந்தான். கோச்செங்கட் சோழனுக்கும் சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறைக்கும் எக் காரணத்தாலோ பகைமை ஏற்பட்டது.

    இருவரும் சமயத்தை எதிர்நோக்கி யிருந்தனர். கோச்செங்கட் சோழன் பெரும்படை யொன்றைத் திரட்டிக் கொண்டு, சேர நாட்டை நோக்கிச் சென்றான். அவன் படையுடன் வருவதை ஒற்றர்களால், கணைக்கால் இரும்பொறை அறிந்தான். அவனும் தனது படையைத் திரட்டிக் கொண்டு, கோச்செங்கட் சோழன் வழியிலேயே எதிர்த்து முறியடிப்பதற்காகச் சென்றான்.

    சேரனது படையும் சோழனது படையும் கழுமலம் என்னும் ஊரில் சந்தித்தது. கழுமலம் என்னும் ஊர் சேரனுக்குரியது. அவ்வூரில் இருபெரும் படைக்கும் போர் மூண்டது.

    சேரப் படையும் சோழப் படையும் வீரத்தோடு போரிட்டது. எனினும், சோழனது படை முன், சேரனது படை போர் புரிய முடியாமல் திணறியது. இறுதியில் கோச்செங்கட் சோழன், சேரனது படையை வென்று கழுமலம் என்னுமூரைக் கைப்பற்றிக் கொண்டான். அதோடு, சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறையும் கைது செய்யப்பட்டான்.

    சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறையின் உயிர் நண்பராகவும், அவைக்களப் புலவராகவும் பொய்கையார் என்னும் புலவர் பெருமான் விளங்கினார். அவர், தம் அரசன் போரிலே தோல்வியடைந்து, சோழனால் சிறை செய்யப்பட்டிருப்பதை அறிந்து வருந்தினார்.

    எப்படியாவது தம்மரசனை விடுதலை செய்ய வேண்டுமென்று விரும்பினார். அவர், சேரனுக்கும் சோழனுக்கும் நடந்த போரினை நேரிலே கண்டவர்; சோழனது வீரத்தையும் , சோழர் படையின் வலிமையையும் நன்கு உணர்ந்திருந்தார்.

    அதனால், கோச்செங்கட் சோழனது வெற்றியைப் பாராட்டிக் களவழி நாற்பது என்னும் நூல் ஒன்றை இயற்றினார். அந் நூலையே, கோச்செங்கட் சோழனுக்குத் திறைப் பொருளாகக் கொடுத்துச் சேர வேந்தனை விடுதலை செய்து கொண்டு நாடு மீண்டார்.

    வெற்றி வீரனாகத் திரும்பிய கோச்செங்கட் சோழன் , மறுபடியும் சிவத்தொண்டில் ஈடுபட்டான். பல ஊர்களில் சிவன் கோயில்கள் கட்டுவித்தான். அவனால் கட்டப்பட்ட பெருங் கோயில்கள் மட்டும் மொத்தம் மொத்தம் எழுபத்தெட்டாகும். அவனது சிவத்தொண்டினைப் பாராட்டிப் பிற்காலத்து அடியார்கள் பாடியுள்ளனர்.

  • கோச்செங்கட் சோழன்